[Sherlock Fic][SW] Before The Sky Shall Fall

Before The Sky Shall Fall

BBC Sherlock Fanfiction by Tippuri~ii *

Pairing: Sherlock Holmes x John Watson

* แฟนฟิคชั่นเรื่องนี้เป็นเพียงจินตนาการของไรเตอร์และแต่งขึ้นเพื่อความบังเทิง ไม่มีความเกี่ยวข้องกับบุคคล สถานที่ หรือเหตุการณ์จริงใดๆ ทั้งสิ้น และแฟนฟิคชั่นเรื่องนี้เป็นแฟนฟิคชั่น boy’s love…ถ้าใครไม่ชอบแนะนำให้ปิดค่ะ *

– – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – –

There’s no relief, I see you in my sleep
And everybody’s rushing me, but I can feel you touching me
There’s no release, I feel you in my dreams
Telling me I’m fine

And there’s no remedy for memory
Your face is Like a melody, it won’t leave my head
Your soul is haunting me and telling me that everything is fine…

…But I wish I was dead

— Dark Paradise, Lana Del Rey

“ฉันลงไปหานายไม่ได้…เพราะงั้น…มันคงต้องเป็นแบบนี้ล่ะนะ”

เสียงลมหวีดหวิวผ่านหู

“ให้ตาย…นี่มัน…นี่มันอะไรกันน่ะ?”

ความห่างไกลของพื้นถนนเบื้องล่างกับยอดอาคารฉีกกระชากความชัดเจนในการมองเห็น

“…ฉันขอโทษ”

น่าแปลกที่เสียงของเขายังเรียบนิ่งได้ขนาดนี้

“มันเป็นความจริงทั้งหมด”

“หา? อะไรนะ?” ความร้อนรนเพิ่มขึ้นในเสียงจากปลายสาย หากท่าทางลนลานของอีกฝ่ายกลับไม่ทำให้อาการชาของความรู้สึกของเขาหายไปสักนิด

“ทุกอย่าง…ทุกอย่างที่ทุกคนพูดถึงฉัน” เสียงทุ้มเรียบนิ่ง “…เป็นเรื่องจริงหมด”

ความเงียบกั้นกลางชั่ววินาที

“…ฉันสร้างเรื่องมอริอาติขึ้นมาเอง”

จากเบื้องล่าง…ชายหนุ่มผมน้ำตาลบลอนด์เงยหน้าขึ้น พยายามจะสบตากับเขาแม้ว่าดูก็รู้ว่าไม่มีทางทำได้ ความเงียบงันจากปลายสายบอกให้เขารู้ว่าอีกฝ่ายจับต้นชนปลายไม่ถูกว่าอะไรกำลังเกิดขึ้น

เสียงลมหายใจติดขัด…ก่อนที่วัตสันจะพูดออกมา น้ำเสียงกังวลสั่นระริก

“ทำไม…ทำไมนายถึงพูดแบบนี้…?”

ประโยคเดียวนี้บอกเชอร์ลอคมากมายกว่าคำพูดนับพัน…ถึงแม้ว่าตอนนี้โลกทั้งใบจะเชื่อว่าการกระทำทุกอย่างของเขาว่าเป็นเพียงเรื่องโกหก หากคนคนนี้…ผู้ชายธรรมดาอย่างจอห์น วัตสัน…กลับถามว่าเขาพูดออกมาได้อย่างไรว่าทุกสิ่งเป็นเพียงการลวงหลอก

วินาทีนั้นเองที่อาการชาหายไป…ความรู้สึกเจ็บปวดแผ่ซ่านในใจพร้อมน้ำตาที่ค่อยๆ หยาดริน

“เชอร์ลอค…”

กระแสเสียงอ่อนโยนปนกังวลใจที่เขาฟังจนชินหู…ตอนนี้มีแต่จะทำให้ทุกอย่างดูยากเย็นเสียเหลือเกิน

“พวกหนังสือพิมพ์พูดถูกมาตลอด…ฉันอยากให้นายบอกเลสตราด…บอกมิสซิสฮัดสัน…แล้วก็มอลลี่…บอกใครก็ตามที่จะฟังนาย…” เชอร์ลอคเกลียดเสียงที่สั่นระริกตอนนี้เหลือเกิน…เพราะมันจะบอกให้คนฟังรู้ว่าเขาหมดแรงที่จะเข้มแข็งอีกแล้ว “…ว่าฉันสร้างมอริอาติขึ้นมา…เพื่อเป้าหมายของตัวฉันเอง”

“โอเค…หุบปากได้แล้วเชอร์ลอค…หุบปากซะ” วัตสันตัดบท ถ้อยคำรุนแรงที่ใช้เพื่อปกปิดความตระหนกหวาดกลัวที่กำลังเผชิญ “ครั้งแรกสุด…ครั้งแรกที่เราเจอกัน…นายรู้ทุกอย่างเกี่ยวกับพี่สาวของฉัน ไม่ใช่รึไง?”

เชอร์ลอคหัวเราะขื่นๆ ออกมา…นึกหวังให้อีกฝ่ายหยุดเชื่อในตัวเขามากมายขนาดนี้เสียที เพราะมันรังแต่จะทำให้หัวใจของเขาเจ็บมากขึ้นเรื่อยๆ ยามที่คิดถึงสิ่งที่ตนกำลังจะต้องทำ

“ไม่มีใครจะมีทางฉลาดได้ขนาดนั้นหรอก”

ปลายสายพูดสวนทันควัน “ก็นายไง”

เสียงหัวเราะแบบเดิมดังออกมาอีกครั้ง ก่อนจะตามด้วยความเงียบที่กดทับจนหายใจไม่ออกระหว่างทั้งสองฝ่าย

น้ำตาอีกหยดร่วงริน

“ฉันหาข้อมูลของนาย…ก่อนที่เราจะเจอกัน ฉันหาทุกอย่างเท่าที่จะหาได้เพื่อทำให้นายประทับใจ”

เมื่อคำลวงกลายเป็นสิ่งที่ทุกคนเชื่อ ความจริงจึงต้องกลับเป็นเรื่องโกหก

“มันเป็นแค่ทริค…ทริคหลอกๆ เท่านั้นแหละ”

หากจะมีคนหนึ่งคนคนที่รู้เสมอ

“ไม่…ไม่…” ความโกรธเกรี้ยวในเสียงปลายสายดูจะเพิ่มขึ้นตามระดับความกังวลใจของเจ้าตัว หากประโยคหลังกลับระโหยราวกับจะเว้าวอน “หยุดซะ…พอได้แล้วเชอร์ลอค”

ร่างในสายตาของเขาเริ่มเคลื่อนตัวเข้ามาใกล้อาคาร ชายหนุ่มผมดำจึงพูดเสียงลั่น

“ไม่…ยืนอยู่ที่เดิมตรงนั้นนะ…อย่าขยับไปไหน…อย่า…”

“โอเค…โอเค…ได้สิ” ความตระหนกของเขาถูกปลอบโยนด้วยเสียงเนิบนุ่มแบบที่อีกฝ่ายชอบใช้เกลี้ยกล่อมเวลาที่เขาอารมณ์เสีย หากคำถามต่อมาก็บอกให้รู้ว่าอีกฝ่ายเริ่มเฉลียวใจแล้ว “นายไม่เป็นไรใช่ไหม…?”

ภาพที่เห็นเริ่มพร่ามัวเพราะหยาดน้ำตา ลมหายใจหอบกระชั้น การตระหนักรู้ว่าเวลาเหลืออยู่ไม่มากแล้วกดทับจิตใจจนแทบแหลกสลาย

มือเรียวเอื้อมออกไป…ราวกับจะสามารถสัมผัสได้ถึงอีกฝ่าย

“อย่าละสายตาจากฉัน”

ในชั่วพริบตา…ที่ทุกสิ่งหลุดลอยไปไกลเกินเอื้อมคว้า โลกทั้งใบหันหลังให้ยามที่คำลวงกลายเป็นความจริง

“…ได้โปรด…ทำเพื่อฉันได้ไหม…?”

หากคนคนนี้เท่านั้น…ที่ปฏิเสธจะปล่อยมือ

“ทำอะไร…?” คนพูดยื่นมือออกมา…ราวกับจะสามารถเกี่ยวกุมกับมือของอีกฝ่ายได้ ไม่มีกระแสโกรธเกรี้ยวหลงเหลือ มันเป็นเสียงที่เจือด้วยความหวาดกลัวชัดเจน…เพราะรู้แล้วว่าอีกฝ่ายคิดจะทำอะไร

“โทรศัพท์นี่…เป็นคำลาของฉัน”

นัยน์ตาสีฟ้าเทามองผ่านม่านน้ำตา จดจำทุกสิ่งแม้ระยะห่างจะมากมาย

“ใครๆ ก็ทำกันใช่ไหมล่ะ…ทิ้งคำลาน่ะ…?”

“ทิ้งคำลา…ตอนไหนกันล่ะ…?”

คำถามบอกชัดว่าอีกฝ่ายปฏิเสธจะรับรู้…อยากทำเหมือนไม่มีอะไรกำลังจะเกิดขึ้น หากน้ำเสียงระริกก็บอกชัดว่าเจ้าตัวรู้ทุกอย่างดี เสียงตอบกลับนั้นแผ่วระโหยราวกับคนพูดเจ็บปวดปานจะขาดใจ

ความเจ็บปวดที่เขาเองก็กำลังเผชิญ

“ลาก่อน…จอห์น”

“ไม่…” คำเว้าวอนสิ้นหวังดังเพียงเสียงกระซิบ หากกรีดลึกในใจราวกับคมมีด “อย่า…”

ภาพทุกอย่างพร่าเลือน เชอร์ลอคเหม่อมอง ไล่คิดถึงทุกสิ่งที่เขาอยากจะบอกแต่ไม่เคยเอ่ยออกไป…ขีดฆ่ามันทิ้งทีละประโยค

จอห์นรู้อยู่แล้ว…จอห์นรู้อยู่แล้ว

จนเมื่อมาถึงสิ่งสุดท้าย…คำพูดที่สำคัญที่สุด…คำคำเดียวที่มีค่ายิ่งกว่าสิ่งใด

เชอร์ลอคส่ายศีรษะ ขีดฆ่ามันทิ้งในใจพร้อมกับเหวี่ยงโทรศัพท์มือถือในมือทิ้งไป

จอห์นรู้อยู่แล้ว

แรงโน้มถ่วงฉุดกระชาก เสียงลมหวีดหวิดแสบก้องในโสตประสาท

จอห์นต้องรู้อยู่แล้ว

แล้วทุกอย่างก็หยุดลง เงียบงันราวความตาย

Fin.

Advertisements

7 responses to “[Sherlock Fic][SW] Before The Sky Shall Fall

  1. ถึงจะรู้ว่าเป็นยังไงต่อ แต่มันก็อดหวั่นใจไม่ได้อยู่ดีคะ T.T ที่ว่าจอน์หรู้อยู่แล้วนี่นายไม่คิดจะบอกเองเลยใช่มั้ย#เขย่า

    Like

  2. คือตอนนี้เรายังดูเชอร์ล็อกไม่จบ เพิ่งดูซีซั่นหนึ่งจบแล้วมาหาฟิคอ่าน
    พอมาอ่านเรื่องนี้เราก็แบบ………………………………………….. /เงียบเป็นเป่าสาก/
    โอ้ไม่นะ เราสปอยลฺ์ตัวเองอยู่ใช่ไหม ฉันทำอะไรลงไป เร็วๆ นี้เราจะเจอดราม่าสินะ
    ไอ้เราก็หาเรื่องใส่ตัวจริงๆ เลย แงๆ TT แค่นึกภาพตามก็แซดแล้วอ่ะ
    แต่นี่คือเรากำลังจะได้เจอในหนังปะ พระเจ้า ฆ่าเราที #เอาปืนยิงหัว

    ปล เราชอบท่อนบรรยายที่ว่า “แล้วทุกอย่างก็หยุดลง เงียบงันราวความตาย” มากอ่ะ
    ไม่รู้ทำไม สำหรับเรามันดูหลอนๆ ปนเหงาๆ ชอบกล
    เจอประโยคนี้ไปคือจุก…จุกยาวค่ะ กรีดร้องไม่ได้เพราะแม่อยู่ในห้อง #โฮรวววว

    Like

  3. เศร้าง่ะ แง้ๆๆๆ TT~
    ทำไมล่ะโฮล์ม มาม่าเต็มหม้อ #ผิด

    Like

  4. ฮึก ฮึก ฮรือออออออ TT^TT ดราม่าหนักหน่วงเต็มสูบ เชอร์ล็อคคคคค อย่างเท่่ค่ะคุณพี่ >< แลดูแบบ พวกเธอไว้ใจในกันและกันอ่ะ แอร๊ยยยยย //อินี่ เค้าดราม่ากันอยู่ 55 สงสารคุณหมออ่ะ คงทำอะไรไม่ถูก มาเจอพี่เหนียงพูดแบบนี้ แล้วไหนจะหลังจากนั้นอีก โฮร่วววว งืดๆ ตอนนี้มันเจ็บปวดคร่าาาา

    Like

  5. ฮือออออ คือแบบว่า ชอบมาก น้ำตาจะไหล ตอนดูในเรื่องนี่ช็อคแล้ว เจอฟิคไปเราแทบร้องไห้เลยค่ะคุณทิพย์ TuT

    Like

  6. อ่อกก~ ถึงจะรู้อยู่แล้วว่าต่อไปเป็นยังไง แต่อ่านแล้วรู้สึกจุก หน้าเชอร์ล็อคกับน้ำตาลอยมาเลย จำได้ว่าตอนดูนี่แทบจะร้องตาม ฮรือออ~~

    Like

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s