[ChrisKi Fic] A Little Discipline Lesson (เชื่อสายตาตัวเองเถอะจ้ะ…อ่านชื่อแพร์ไม่ผิดหรอก)

สำหรับคนที่อ่านชื่อแพร์แล้วยังไม่รู้ว่านี่มันคืออะไร(แล้วก็ยังไม่ได้อ่านเอนทรี่ที่แล้วด้วย):

1. อ่านเอนทรี่นี้ก่อน ไม่อ่านก็ได้นะก๊ะ แต่ถ้าอ่านก็จะเป็นการนำร่องและเตรียมใจที่ดี

–> http://tippuri.exteen.com/20121018/thorhiddles-fic-a-little-accident


2. อัพเลวเช่นเดิม


3. ไม่ขอรับผิดชอบใดใดทั้งนั้นเหมือนเดิมด้วย #หลบตาแบบหน้าด้านที่สุด


4. ยังคงไม่มีดีเทลอะไรมากมายนักอยู่ดี เพราะมันจะมาถ้าได้เขียนเป็นตัวเต็ม


5. อย่าปล่อยเบลอคำว่า ‘ถ้า‘ ในข้อที่แล้วนะจ๊ะ


6. สำหรับคนที่อ่านเอนทรี่ที่แล้วมาแล้ว และกำลังฟืดฟาดแฮ่กแฮ่กรอเลื่อนลงไปอ่านเอนทรี่นี้อยู่…ยินดีต้อนรับสูสมาคมคนทรยศค่ะ > v < #หนึ่งไลค์แลกหนึ่งสายฟ้า #น้ำตาจะไหลขอเอาคทาแทงนะคะ

* * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * *

เสียงระเบิดดังสนั่นจนคริสหูอื้อ โรงถ่ายกว้างใหญ่เงียบเหงาสว่างจ้าในชั่ววินาทีด้วยแสงสีฟ้า…ชายหนุ่มหลับตา ก่อนจะลืมขึ้นเมื่อทุกอย่างสงบลง

คริสกวาดตามอง ถึงโรงถ่ายจะมืด แต่ก็ไม่ใช่มองอะไรไม่เห็น…ตอนนี้ ตรงแท่นสูงที่ใช้เวลาถ่ายฉากมีสลิงมีใครบางคนยืนอยู่

ชายหนุ่มผมทองไม่คุ้นเลยว่านี่เป็นใครในทีมถ่ายทำ…และก็รู้ว่าโรงถ่ายนี้ไม่มีใครนอกจากตน นั่นทำให้ยิ่งมั่นใจว่าเจ้าแสงสีฟ้านั่นต้องมีอะไรแปลกๆ เป็นแน่แท้…เขาจึงตัดสินใจเดินไปเปิดสวิตช์ไฟเพื่อให้ได้เห็นชัดๆ สักที

ร่างนั้นคือชายหนุ่มตัวโปร่งบางในชุดรุ่มร่ามแปลกพิลึก…เจ้าตัวหยีตากับแสงจ้า เหลียวมองไปทางนั้นทางนี้และดูเลิ่กลั่กชอบกล แขนเรียวกอดหนังสือเล่มโตอยู่ในมือ หน้าตาตื่นๆ นั้นทำให้คริสตัดสินใจพูดเสียงนุ่มนวล

“คุณครับ พื้นที่ตรงนี้ถ้าไม่เกี่ยวข้องเข้ามาไม่ได้นะครับ” คริสเลือกประโยคตายตัวนี้ทั้งๆ ที่รู้ว่าคนตรงหน้าไม่ใช่ผู้บุกรุก

…อย่างน้อยก็ไม่ใช่งัดแงะเข้ามาอย่างที่มนุษย์ปกติจะพึงทำล่ะนะ

คนโดนเรียกหันขวับมาทันที…สีหน้าตกใจบอกชัดว่าไม่รู้ว่าเขาอยู่ตรงนี้ แต่ชายหนุ่มผมทองไม่ถือสา…เขาเองก็กำลังสติแตกพอๆกัน แต่พยายามซ่อนไว้เท่านั้นเอง คริสพยายามรวมสติด้วยการมองหน้าอีกฝ่าย เดาจากหน้าแล้ว….เขาคิดว่าเจ้าตัวคงอายุน้อยกว่าตนหลายปีอยู่ วงหน้าขาวใสดูอ่อนเยาว์ ดวงตาสีเขียวน้ำทะเลมีแววตื่นๆ แบบจบต้นชนปลายไม่ถูก เส้นผมสีดำยังคงสั้น…แต่เห็นได้ชัดว่าถ้าเจ้าของยังปล่อยไว้ มันจะยาวระต้นคอแน่นอน

“ข้าไม่ได้จะบุกรุก…” ชายในชุดประหลาดเริ่มต้น ก่อนจะเปลี่ยนท่าทีมาเป็นขมวดคิ้วแล้วพูดเสียงหยิ่งๆ ใส่เขาราวกับเพิ่งรู้ตัวว่าตอนนี้ตนไม่มีมาดแค่ไหน “เจ้าบังอาจนัก!…กล่าววาจาเยี่ยงนี้กับเราได้เช่นไร!! เราคือองค์ชายที่สองแห่งแอสการ์ดนะ!!”

“โอเค…” คริสไม่รู้ด้วยซ้ำว่ามันมีอะไรที่โอเค…แต่ก็พูดไปก่อนตามที่ชิน ร่างสูงขยับมายืนหน้าแสตนด์ถ่ายทำที่อีกฝ่ายยืนอยู่ ยิ่งมองเครื่องแต่งกายของเจ้าตัวและบวกกับคำพูดนั่น…เขามั่นใจว่าตัวเองไม่ใช่ฝ่ายผิดปกติแน่นอน “โอเค…โทษที ไม่สิ…ขออภัยนะ…”

ชายหนุ่มผมดำขมวดคิ้วใส่…แต่คราวนี้เพราะไม่มั่นใจกับสิ่งที่ได้ฟังมากกว่าจะวางท่า เสียงเบาหวิวลังเล “…อะไรคือ ‘โอเค’ น่ะ?”

“เอ่อ…นายจะบ้าเหรอ?” คริสหลุดถามออกมาอย่างห้ามไม่ทัน…ยอมรับว่ายังไม่รู้ด้วยซ้ำว่าคนตรงหน้าเป็นใครหรืออะไร แต่การเล่นตลกนี้ออกจะบ้าบอเกินไปหน่อยแล้ว “นายคิดว่าฉันจะเชื่อเหรอว่านายไม่รู้จักคำนี้จริงๆ?”

“บังอาจนัก!!” เจ้าหนุ่มเอเลี่ยน(คริสเดาว่างั้นนะ)โวยวายออกมา “เจ้ามิดการ์ดเดียนโง่เง่า!! กล้าดูหมิ่นเรา…โลกิแห่งแอสการ์ด…ด้วยวาจาสามหาวเช่นนี้รึ?! โทษทัณฑ์ของเจ้าควรเป็นการตัดลิ้น…”

คริสรู้สึกอยากจะบ้า แอบแช่งด่าทีมสร้างภาพยนตร์เรื่องอีทีในใจว่าหนังทั้งหมดนั่นมันโกหกทั้งเพ…เอเลี่ยนจริงๆ ไม่เห็นจะสงบเสงี่ยมแล้วพูดจาอือๆ อาๆ เหมือนในเรื่องเลย แอบหรี่ตามองคนชื่อพิลึกที่ยังโวยวายไม่เลิกอยู่บนแสตนด์แล้วหันหลังจะเดินออกไปจากโรงถ่าย…คงต้องเรียกคนมาช่วยกันคิดเสียแล้วในกรณีแบบนี้ และอย่างไรเสียเจ้าเอเลี่ยนนี่ก็ยังลงจากแสตนด์ไม่ได้ยกเว้นว่าจะใจกล้ากระโดดลงมาได้เอง

“เดี๋ยวสิ!!” ชายหนุ่มในชุดรุ่มร่ามหยุดต่อว่าและขู่เอาชีวิตเขาทันทีเมื่อเห็นว่าคริสเดินไปตรงทางออก…เสียงเชิดๆ แปรเปลี่ยนเป็นตระหนกเล็กๆ ทันที “เจ้าจะไปไหนน่ะ?!!”

“ก็ไปที่ที่ไม่มีเสียงน่ารำคาญของนายไงล่ะ” คริสยักไหล่…เจ้าเอเลี่ยนนี่ประกาศตัวว่าเป็นเจ้าชาย แต่เขาไม่แคร์…ร่างสูงยังคงเดินต่อไป

“ดะ เดี๋ยวก่อนสิ!!” ชายหนุ่มผมดำร้องเรียกอย่างหมดมาด “เอาเราลงไปก่อนสิ!! เจ้าจะให้เรายืนค้างอยู่บนไอ้แท่นบ้านี่หรือ?”

คริสแอบหัวเราะ…เดาไว้อยู่แล้วว่าต้องเป็นแบบนี้ เดินกลับไปยืนตรงหน้าแสตนด์ ยักคิ้วให้คนที่กำลังทำหน้าบึ้งอยู่ “นายด่าฉันเป็นชุดซะขนาดนั้น…ทำไมฉันต้องช่วยนาย?”

“เพราะเราเป็นเจ้าชายและเจ้าเป็นมิดการ์ดเดียนด้อยค่าไงล่ะ” เจ้าหนุ่มเอเลี่ยนพูดหมิ่นๆ ใส่…กล้าออกลายอีกรอบเมื่อเห็นว่าตัวเองยังไม่โดนทิ้ง “เจ้าน่าจะคุกเข่าขอบคุณเสียด้วยซ้ำที่ได้รับเกียรติในการเห็นเรา…ดีแค่ไหนแล้วที่เรายอมเสวนากับเจ้า”

คริสรู้สึกว่าคนตรงหน้าควรได้รับการดัดนิสัยและกริยาอย่างด่วนและหนักที่สุด…เขาทำหน้าไม่เดือดร้อนตอบไปพร้อมกับพูด “ฉันไม่รู้นายมาจากโลกไหนนะ…แต่ในโลกนี้ ถ้านายอยากให้ใครช่วย นายต้องพูดขอร้องดีๆ…ต่อให้จะเป็นเจ้าชายก็ต้องทำแบบนั้น”

“บังอาจ…!!” โลกิ(คริสคิดว่าชื่อนี้มันหลุดโลกและพิลึกชะมัด)มีสีหน้าเหมือนอยากจะเอาหนังสือในมือฟาดหน้าเขา…ก่อนจะพ่นลมหายใจออกมาอย่างงุ่นง่าน พูดตวัดๆ อุบอิบอย่างไม่เต็มใจ “…เจ้ามิดการ์ดเดียน เอาเราลงไปจากตรงนี้ซิ”

“ไม่ๆ…ใช้ไม่ได้” คริสส่ายหน้า “นั่นมันประโยคคำสั่งชัดๆ…แล้วฉันก็ชื่อคริส ไม่ใช่มิดการ์ดเดียนอะไรนั่น พูดใหม่ให้มันดีๆ ซิ”

“เจ้า…!!” โลกิจะโวยวายอีกที แต่ก็เห็นชัดว่าตัวเองไม่ใช่คนคุมเกมส์ จึงทำได้เพียงตีสีหน้างอง้ำแล้วพูดสะบัดๆ “คริส…ช่วยให้ข้าลงไปจากตรงนี้ทีเถิด”

คริสเลิกคิ้ว…ภาษากายที่อีกฝ่ายเข้าใจดี แว่วเสียงคล้ายๆ ลูกแมวขู่ฟ่ออย่างเจ็บใจก่อนที่โลกิจะพูดเสริมอุบอิบ

“ได้โปรด…ข้าขอร้อง”

“นั่นค่อยดีหน่อย” คริสยิ้มกว้างให้…แปลกใจนิดๆ ที่เจ้าชายจอมเอาแต่ใจดูชะงักไปหน่อยนึงตอนมองหน้าเขา ร่างสูงเดินเข้าไปจนชิดแสตนด์ เอื้อมแขนสองข้างออกไปรอ “โอเค…โดดลงมาเลย”

“จะบ้าหรือไร? ให้เรากระโดดลงไปเนี่ยนะ?!” โลกิโวย…ไม่อยากยอมรับว่าตัวเองกลัวความสูง “ไปหาบันไดมาสิ!”

คริสถอนหายใจ บันไดน่ะมี…แต่เขาขี้เกียจหา และอยากแกล้งเจ้าเอเลี่ยนจอมวางมาดนี่อีกสักหน่อย “ไม่มีหรอก…โดดลงมาเร็วๆ เถอะน่า”

“แต่…แต่…” ท่าทีหยิ่งเชิดหายไปหมดแล้ว…เหลือเพียงแววตาลังเลและเสียงไม่มั่นใจปนหวาดๆ “มันสูงเสียจริง…เราไม่ชอบ…”

ถึงจะไม่อยาก…แต่คริสก็ใจอ่อนยวบกับท่าทางเหมือนเด็กน้อยเสียขวัญนั่น เขาจึงพูดปลอบ…เสียงนุ่มนวลอ่อนโยนกว่าที่เจ้าตัวจะรู้

“อย่ากลัวสิ ฉันจะไม่ปล่อยให้นายต้องเจ็บแน่ๆ…สัญญาเลย”

โลกินิ่งไปกับท่าทาง…น้ำเสียง…และคำพูดนั้น ไม่มีทางจะยอมรับว่ามันทำให้อบอุ่นใจแค่ไหน ก่อนจะสะบัดหน้าแล้วพูดเสียงถือดี “ใครบอกกันว่าเรากลัว? คอยดูเถอะ…”

สูดลมหายใจลึกๆ…ก่อนที่ร่างเพรียวจะถีบตัวลงจากพื้นที่ตนหยัดยืน อากาศที่ผ่านตัวไปดังหวีดหวิวอยู่ในหู โลกิหลับตาแน่น…ไม่อยากรู้ว่าตัวเองจะหล่นพื้นไปฟาดอะไร ก่อนจะเผลอหอบหายใจเฮือกเมื่อร่างของตนถูกรวบไว้ในอ้อมแขนแข็งแรง…อบอุ่นมั่นคงตามคำสัญญาว่าจะไม่มีอันตรายใดๆ เกิดขึ้น เสียงทุ้มกระซิบเบาๆ…ปลอบโยนราวกับเขาเป็นเด็กเล็กๆ

“เห็นไหม…ไม่มีอะไรเลย”

ชายหนุ่มผมทองนิ่วหน้าเมื่อเจ้าเอเลี่ยนสติเฟื่องนี่ดิ้นโครมครามจนลงมายืนบนพื้นเองได้…จากชุดกับหน้าตาที่เพิ่งได้เห็นชัดๆ ตอนนี้ บวกชื่อที่เจ้าตัวประกาศออกมา…คริสคิดว่านี่มันออกจะบ้าบอเกินไปเสียแล้ว

ให้ตายสิ…ไอ้หนังเรื่องล่าสุดที่เพิ่งเซ็นสัญญารับบทไปมันต้องมีอาถรรพ์แน่ๆ…

#…แค่นี้แหละ #บอกแล้วไงจ๊ะว่าอัพเลวและไม่รับผิดชอบใดใด

* * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * *

Advertisements

3 responses to “[ChrisKi Fic] A Little Discipline Lesson (เชื่อสายตาตัวเองเถอะจ้ะ…อ่านชื่อแพร์ไม่ผิดหรอก)

  1. โลกิแบบน่ารักอ่ะอารายเนี่ยยยยยย
    คริสก็แหม ไปแกล้งน้องกิ…

    Like

  2. คริส- “โอเค…” คริสไม่รู้ด้วยซ้ำว่ามันมีอะไรที่โอเค
    โลกิ- “อะไรคือโอเค”
    เรา- นี่มันไม่โอเคซักนิดเดียวเลยค่าา กรี๊ดๆ

    โลกินคือน่ารักไม่ไหวจะทน พยายามจะมาดเจ้าชายนะ คริสคุณทำดีแล้วค่ะ ทำต่อไปนะคะ ชอบๆ

    Like

  3. โลกินั่ลล๊าคคคคคค โอยยย น่าแกล้งมากกก ยิ่งตอนทำท่าเหมือนแมวขู่ฟ่อๆ ยิ่งน่าแกล้ง พี่คริสก็ตลก ถถถ สนับสนุนให้พี่คริสแกล้งโลกิค่ะ /หลบหนังสือที่ปลิวมา 55555555555555

    Like

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s