[ThorHiddles Fic] Give Me This, Give Me That (I) (แพร์นี้มันมาอีกแล้ว)

[ยังคงไม่มีเวลามานั่งหาอนาคต/ชื่อเรื่องให้ฟิคนี้ เลยไม่มีไตเติ้ลเครดิต]

1. มันคืออะไรก็ไม่รู้ล่ะค่ะ คิดจะเขียนก็เลยเขียนเลย ไม่มีการวางพล็อตอะไรมาก่อน เลยอาจดูเพ้อเจ้อนะ ;W;

2. อิงลิชเบรคฟาสต์น่ากินมากเลยล่ะค่ะ #หารูปดูสิ

3. อย่าถือสาหาความกับความไร้สาระของทิพย์เลยนะคะ

4. เดี๋ยวจะตั้งเอนทรี่ทอล์คดีๆค่ะ ไม่ไหวแล้วตอนนี้ สติไม่เหลือแล้ว

* * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * *


“นี่มันคือสิ่งใดกัน?”

ทอม ฮิดเดิลสตันหันตามเสียงถาม…หลังจากที่ขับรถชนคนเป็นครั้งแรก ชายหนุ่มยอมรับตรงๆ ว่าตนคิดอะไรไม่ออกว่าควรทำยังไงดี และที่งงยิ่งกว่าคือคนโดนชนดูจะไม่รู้สึกรู้สาอะไรเลย…ชายผมทองร่างสูงใหญ่บอกว่าตัวเองชื่อธอร์ ทอมไม่อยากเสียมารยาท…แต่เขาคิดว่ามันเป็นชื่อที่พิลึกชะมัด

เมื่ออีกฝ่ายยืนยันว่าจะไม่ไปโรงพยาบาล ทอมจึงเสนอตัวว่าจะพาไปส่งที่จุดหมาย…แต่ธอร์ก็ยักไหล่แล้วบอกง่ายๆ ว่าตนไม่มีที่ไหนจะไป ทอมไม่รู้ว่าควรจะทำอย่างไรเพื่อเป็นการขอโทษ…เขาจึงเสนอว่าจะเลี้ยงมื้อเช้าให้เป็นการตอบแทน ก่อนจะพาชายหนุ่มผมทองมาที่ที่พักของตัวเอง(มันคือเทรลเลอร์ที่ทางกองถ่ายจัดไว้ให้สำหรับภาพยนตร์ที่กำลังจะเปิดกล้องในอีกไม่ถึงสัปดาห์นี้เอง) เพราะจากสภาพขะมุกขะมอมของอีกฝ่าย…ทอมตัดสินใจว่าอย่างน้อยๆ ธอร์ก็ต้องได้เปลี่ยนเสื้อก่อนจะออกไปไหนทั้งนั้น

“อ๋อ…นั่นน่ะเหรอ? สะ ใส่เข้าไปสิ…มันคือเสื้อ…” ทอมรีบก้าวยาวๆ ไปหาคนที่เพิ่งออกมาในห้องน้ำ…พยายามไม่มองขอบกางเกงที่เกาะต่ำในระดับที่ชวนให้หัวใจสะดุดง่ายๆ และร่างกายท่อนบนเปลือยเปล่าที่เหมือนถอดแบบมาจากรูปสลักเทพกรีกที่เขาเคยเห็นในพิพิธภัณฑ์ ชายหนุ่มพยายามเบนสายตามองแต่เพดานเทรลเลอร์จนกระทั่งเห็นว่าอีกฝ่ายสวมเสื้อยืดสีเทาเข้มเข้าไปแล้วเรียบร้อย…ตั้งคำถามในใจอีกข้อว่าทำไมธอร์ถึงไม่รู้จักทีเชิ้ตธรรมดาแบบนี้

ให้ตายสิ…เขาเผลอขับรถชนพวกสติไม่ดีเข้าให้แน่ๆ เลย…

“ช่างเป็นอาภรณ์ที่ประหลาดนัก…เรามิเคยรู้ว่ามิดการ์ดเดียนหันมาแต่งกายเช่นนี้แล้ว” ชายหนุ่มผมทองจับๆ เสื้ออย่างสนใจ…เสื้อตัวโตสำหรับคนปกติกลับแนบกับร่างกำยำนั้นอย่างพอดิบพอดีจนชวนให้คนเห็นหัวใจวายได้เลยทีเดียว มือใหญ่สะดุดตรงป้ายสติกเกอร์บนอกเสื้อ “แล้วนี่มันอะไรกันหรือ?”

“โอ…” ทอมรีบรุดมาใกล้เพื่อดู…เขาแอบเอาเสื้อตัวนี้มาจากเทรลเลอร์เครื่องแต่งกายนักแสดง(เพราะไม่มีเสื้อตัวไหนของตนใหญ่พอตัวอีกฝ่ายเลย) ป้ายชื่อนี้คงแปะไว้เพื่อบอกให้รู้ว่าเสื้อตัวนี้ถูกเตรียมไว้ให้ใคร…ทอมยังไม่มีโอกาสได้สนิทสนมกับเจ้าของเสื้อนัก แต่เขาหวังว่ามันคงไม่เป็นไร…เตือนตัวเองให้ซื้อเสื้อมาคืนกองถ่ายพลางลอกป้ายออก “ป้ายชื่อน่ะ…คริส เฮมสเวิร์ธ…นี่ควรเป็นเสื้อของเขา…”

ธอร์เลิกคิ้วราวกับจะถามว่าตกลงตนสวมเสื้อตัวนี้ได้ไหม ทอมจึงยิ้มให้พร้อมพูดยืนยัน “แต่คุณเอาไปเถอะ…แค่เสื้อตัวเดียวเอง ในกองถ่ายคงมีอีกเยอะ…”

“ช่างเถิด…เราพอใจกับมัน” เสียงทุ้มพูดแทรกก่อนเดินไปที่ตรงโซนครัว…ทอมขมวดคิ้วนิดนึงก่อนจะพึมพำว่าไม่เป็นไรแล้วเดินตาม แอบปวดหัวกับภาพเด็กโข่งตัวโตที่เดินหยิบนั่นหยิบนี่ดูอย่างสนใจราวกับตัวเองเป็นเจ้าของสถานที่…เขาเริ่มมั่นใจขึ้นเรื่อยๆ ว่าถ้าธอร์ไม่ได้เป็นพวกคลั่งตำนานจนเพี้ยนก็คงเป็น…

…เป็นคนในตำนานเสียเอง

ทอมส่ายหน้าแรงๆ กับความคิดนี้…แม้ในใจจะหวั่นไหวอยากเชื่อไปแล้วไม่น้อย ก่อนจะรีบวิ่งเข้าไปขวางหน้าชายหนุ่มผมทองเมื่อเจ้าตัวเริ่มสนใจเตาแก๊สและปิดเปิดมันเล่น

“เอ่อ…คุณหิวแล้วใช่มั้ย?” ทอมพยายามพูดเสียงนุ่ม ต้อนร่างสูงใหญ่ให้ไปนั่งตรงโต๊ะ…ทุกอย่างดูเล็กแคบไปถนัดใจเมื่อเทียบกับขนาดตัวของอีกฝ่าย “งั้นเดี๋ยวทานมื้อเช้าเลยละกัน…ผมเองก็หิวแล้ว”

ทอมเคยให้สัมภาษณ์ว่าตนสามารถทำอาหารเช้าสไตล์อังกฤษได้อย่างรวดเร็วและทุกอย่างพร้อมทานในคราวเดียว…ซึ่งนั่นก็ไม่ใช่เรื่องเกินจริง และทอมก็ขอบคุณยิ่งนักที่ตนมีความสามารถนี้เพราะเขารู้สึกว่าตนควรจับตาดูชายหนุ่มผมทองตลอดเพื่อไม่ให้ก่อเรื่องยุ่ง…ธอร์ดูจะไม่ได้สนใจเลยว่าข้าวของทุกอย่างแตกหักเสียหายได้

“เสร็จแล้ว…” ทอมวางจานสองใบที่ใส่อาหารเช้ามาวางให้บนโต๊ะ…ก่อนจะพบว่าอีกฝ่ายกำลังเคี้ยวป็อปทาร์ตที่ไม่รู้ว่าไปหามาได้จากส่วนไหนของเทรลเลอร์อยู่ กล่องกระดาษล้มปุลงพื้นโต๊ะเพราะแรงกระทบของจาน…บอกให้รู้ว่ามันว่างเปล่าไปแล้ว

นัยน์ตาสีเขียวของทอมเบิกกว้าง ถามเสียงเหลือเชื่อ “คุณกินนั่นหมด…แล้วจะกินนี่ไหวไหมเนี่ย?”

ธอร์ยักไหล่…ตอบเขาด้วยการลากจานอาหารเข้ามาใกล้แล้วเริ่มต้นจัดการทุกอย่างด้วยความเร็วที่น่าตกใจ ทอมยังทานขนมปังไม่หมดแผ่นด้วยซ้ำเมื่ออีกฝ่ายผลักจานว่างเปล่ามาทางเขาพร้อมพูดสั่ง

“เราอยากกินเจ้าไข่แผ่นเหลืองๆ นั่นอีก…ไปเอามาให้เราซิ”

ทอมขมวดคิ้วนิดๆ…เริ่มเข้าใจความรู้สึกของพวกผู้หญิงในยุคกลางที่ต้องทำงานงกๆ ในครัวขึ้นมารำไร เตือนตัวเองในใจว่าต้องบอกให้ผู้จัดการส่วนตัวหาคิวให้เขาไปออกโฆษณาเรียกร้องสิทธิสตรีเพิ่มอีกสักสองสามสปอต…แต่ในตอนนี้ ชายหนุ่มยักไหล่แล้วพูดเรียบๆ “ก็ไปตักเอง…ผมทำไว้แล้ว อยู่ในกระทะน่ะ ถ้าอยากได้ขนมปังก็เอาลงเครื่องปิ้งเอง”

ทอมเดาอยู่แล้วว่าคงต้องมีการขอเติมจึงได้ทอดออมเล็ตต์กับแฮมเผื่อไว้ แต่นั่นไม่ได้หมายความว่าเขาต้องลุกขึ้นไปตักเติมให้เสียหน่อย…ธอร์ดูฮึดฮัดกับการปฏิเสธของเขา เสียงทุ้มกดต่ำ

“บังอาจนัก…เจ้าเป็นแค่มิดการ์ดเดียน อย่าริอ่านพูดจาเช่นนี้กับเรา…!”

ชายหนุ่มผมขยุยรู้สึกขอบคุณสวรรค์อีกรอบที่ตนเลือกเรียนด้านวรรณคดีมา…การสื่อสารกับเจ้าหนุ่มพิลึกตรงหน้าจึงไม่ยากนัก แต่นั่นก็ไม่ได้หมายความว่ามันจะชวนให้ปวดหัวน้อยลงไปแต่อย่างใด เขาหรี่ตามองอีกฝ่ายอย่างปรามๆ แล้วพูดกึ่งสอน

“จะเป็นกับใครก็ตาม…คุณก็ไม่มีสิทธิ์ใช้คนอื่นไปทั่วแบบนี้นะ” ทอมพยายามใช้น้ำเสียงนุ่มนวลเพื่อที่จะได้ฟังแล้วไม่ขัดหู…ลุกขึ้นยืนพร้อมเอามือตบบ่าอีกฝ่ายเบาๆ “แล้วมันก็แค่ตักออมเล็ตต์…คุณตักเองได้ไหม? ผมจะได้ชงกาแฟไง…โอเคไหม?”

ธอร์นิ่งไป…ชายหนุ่มเถียงต่อไม่ได้เสมอเมื่อโดนพูดเสียงสงบแบบนี้ใส่(และเขาก็ไม่รู้ด้วยว่าอะไรคือ ‘กาแฟ’ กับ ‘โอเค’) แล้วไหนจะรอยยิ้มบางๆ บนหน้าเจ้ามิดการ์ดเดียนนี่อีก…เจ้าหนุ่มผมขยุยนี่ดูจะมีอะไรบางอย่างที่ทำให้เขาใจอ่อนอย่างบอกไม่ถูก อาจเป็นเพราะดวงตานั่น…สีตาที่เหมือนกับน้องชายของเขา น้องชายที่เขาสาบานว่าจะปกป้องเสมอไม่ว่าจะเกิดอะไรขึ้น…นั่นคงเป็นสาเหตุที่ธอร์ยอมพยักหน้าเงียบๆ โดยดี

เขาจัดการอาหารเช้าจานที่สองหมดลงพอดีเมื่อกลิ่นหอมหวนอวลในห้อง…ธอร์ไม่รู้จักว่ามันคือกลิ่นหอมจากเมล็ดพืชอะไร แต่บอกได้แน่ๆ ว่าเขาชอบมัน ชายหนุ่มจึงไม่ลังเลในการรับถ้วยมาเมื่อร่างโปร่งบางยื่นให้…เครื่องดื่มสีน้ำตาลเข้มจนเกือบดำมีควันฉุยและหอมอบอุ่น

“ระวังร้อนนะ” ทอมพูดเตือนนุ่มๆ พลางทิ้งตัวลงนั่งที่เก้าอี้ตัวข้างๆ อีกฝ่าย…ฉีกซองกระดาษแล้วเทน้ำตาลลงไปในถ้วยนิดนึง ก่อนจะเดินไปหยิบช้อนมาเพื่อคนกาแฟ สังเกตได้ว่าอีกฝ่ายมองตามการกระทำของตน…จึงยิ้มให้พร้อมเสนอ “เอาน้ำตาลไหม?”

ธอร์พยักหน้า…เขาไม่รู้หรอกว่าเจ้าเครื่องดื่มของแดนมิดการ์ดนี่มันคืออะไร แต่ตัดสินจากที่เห็น…การใส่น้ำตาลลงไปคงเป็นการทำให้มันกลมกล่อมขึ้น เจ้าหนุ่มผมขยุยยิ้มให้ก่อนจะเทน้ำตาลที่ยังเหลืออยู่อีกครึ่งซองลงมาในถ้วยของเขา…คนเครื่องดื่มสักพักก่อนจะเลื่อนคืนมาให้ ธอร์จิบอึกหนึ่ง…ก่อนจะพบว่ารสชาติขมอมหวานและกลิ่นหอมนี่ช่างละมุนลงตัว

“ชอบไหม?” ทอมถาม ยกแก้วของตัวเองขึ้นมาจิบบ้าง ก่อนจะสะดุ้งเมื่ออยู่ๆ เสียงทุ้มก็พูดลั่นขึ้นมาเหมือนฟ้าผ่า

“สุธารสนี่…เราชอบมัน!” ร่างสูงใหญ่จัดการกาแฟอึกสุดท้ายก่อนจะขว้างถ้วยลงบนพื้น…ทอมสะดุ้งเฮือกอีกรอบกับเสียงกระเบื้องแหลกละเอียดดังเพล้ง นิ่วหน้ากับเสียงตะโกนที่ตามมา “เอามาอีก!!”

“ทำอะไรน่ะ?!!” ชายหนุ่มเจ้าของเทรลเลอร์โวยวายกลับบ้าง…มองหน้าอีกฝ่ายสลับกับเศษซากถ้วยอย่างเหลือจะเชื่อ “คุณคิดอะไรอยู่หา?!! ทำไมต้องทำแบบนี้??!!”

“ก็เราชอบ…เราเลยต้องการเพิ่ม…แค่นั้นเอง” ธอร์ยักไหล่อย่างไม่ทุกข์ไม่ร้อน…ท่าทางที่ทำให้ทอมต้องพยายามนับหนึ่งถึงสิบเพื่อสงบสติอารมณ์ ก่อนจะพูดเสียงเฉียบขาด

“งั้นคุณก็บอกดีๆ สิ…ผมจะได้ชงให้อีก จะขว้างแก้วทำไม?” ชายหนุ่มผมขยุยระบายลมหายใจอย่างงุ่นง่านนิดๆ “คงมีไม้กวาดในตู้ข้างๆ ห้องน้ำ…ไปเอามากวาดเศษๆ นี่ทิ้งซะ”

“จะบอกเราทำไม?” ชายหนุ่มผมทองย้อนถามอย่างไม่รู้เรื่องรู้ราว “เจ้าก็จัดการสิ…แต่ชงสุธารสนั่นมาให้เราก่อนนะ”

ทอมถอนหายใจหนักๆ…ชายหนุ่มรู้ว่าตัวเองเป็นคนใจเย็นและก็อดทนในระดับนึงเลยทีเดียว แต่ตอนนี้เขากลับอยากโวยวายใส่คนตรงหน้ายิ่งนัก…พยายามรวมสติตัวเองก่อนจะพูดเสียงเรียบแต่เฉียบขาด

“ไม่…คุณไปเอาไม้กวาดมากวาดเองเลย”

ธอร์เริ่มขมวดคิ้วบ้าง “นี่เจ้ากล้าขัดบัญชาของบุตรแห่งโอดิน…”

ประโยคไม่ถูกกล่าวจนจบเพราะคนพูดได้สบตากับอีกฝ่ายเสียก่อน…ดวงตาสีเขียวคู่นั้นวาววับแบบโมโหแต่ทำอะไรไม่ได้ แววตาคุ้นเคยแบบที่เขาเคยเห็นบนวงหน้าของน้องชาย…มันเหมือนลูกหมาตัวน้อยที่กำลังอารมณ์เสียจนเหมือนจะร้องไห้ได้ ธอร์ไม่เคยชนะแววตาแบบนี้ของโลกิได้สักที…และเมื่ออีกฝ่ายมีอะไรบางอย่างที่คล้ายคลึงกับโลกิขนาดนี้ ชายหนุ่มผมทองจึงพบว่าตัวเองก็ไม่สามารถแสดงอำนาจใดๆ ใส่ทอม ฮิดเดิลสตันได้เช่นกัน

“รู้แล้วน่า” ถึงจะยังขมวดคิ้ว แต่ร่างสูงใหญ่ก็คำสิ่งที่พลิกความคาดหมายของทอมด้วยการย่ำตึงๆ ออกไปจากครัว…ก่อนจะกลับมาพร้อมไม้กวาดและที่โกย ชายหนุ่มผมขยุยยังคงอึ้งไม่หาย…เขาจึงนิ่งเงียบตลอดที่ธอร์จัดการเก็บกวาดเศษกระเบื้องจนหมดแล้วเดินออกไปจากครัวอีกที เสียงประตูเทรลเลอร์เปิดและปิดบอกให้รู้ว่าซากถ้วยคงถูกเอาออกไปทิ้งเรียบร้อยแล้ว

ทอมพยายามไล่สีหน้าไม่อยากเชื่อออกไปแล้วทรุดตัวลงนั่งเมื่ออีกฝ่ายเดินกลับเข้ามา ไม่พูดตอบอะไรเมื่อธอร์ทำสายตาสงสัยใส่ตอนที่เขาเลื่อนแก้วกระเบื้องที่มีกาแฟจุอยู่ใบใหม่ไปให้…ก่อนจะเสทำเป็นจิบกาแฟต่อไปเงียบๆ เช่นนั้น

ธอร์มองคนที่ทำหน้าไม่รู้ไม่ชี้แล้วอดแอบยิ้มออกมาไม่ได้…ทอมกับโลกิอาจจะดูคล้ายกันในหลายๆ มุม แต่เขาพบว่ามันไม่ใช่ไปเสียหมด…ทอมดูใจเย็นและมีเหตุผลเป็นผู้ใหญ่มากกว่าเจ้าน้องชายตัวป่วนของเขา ซึ่งไม่รู้ว่าทำไม…แต่มันทำให้ธอร์รู้สึกสบายใจที่ได้อยู่ด้วยอย่างบอกไม่ถูก เป็นความสบายใจคนละแบบ…และธอร์ก็ไม่ค่อยอยากจะยอมรับ เพราะสิ่งเดียวที่แตกต่างคือความสบายใจที่ได้รับจากทอมมันทำให้หัวใจรู้สึกแปลกๆ ชอบกล

คงเพราะเขาไม่ได้แตะต้องถ้วยสักที…อีกฝ่ายจึงขยับเลื่อนให้มันเข้ามาหาตัวเขามากขึ้น ธอร์หัวเราะออกมาเบาๆ แล้วหยิบถ้วยร้อนกรุ่นขึ้นมา…ห้ามตัวเองไม่ได้ในวินาทีนั้น และเมื่อรู้อีกที…เขาก็เอามือแปะลงบนเรือนผมขยุยสีน้ำตาลทองนั้นแล้วลูบเบาๆ แบบเอ็นดูปนหมั่นเขี้ยว ปกติธอร์จะมองว่ามิดการ์ดเดียนเป็นสิ่งมีชีวิตระดับต่ำกว่าแอสการ์ดเดียนอย่างตนและไม่เคยให้ความสนิทสนมอะไร…แต่ในเวลาไม่กี่ชั่วโมง ทอม ฮิดเดิลสตันก็ดูจะทำลายมุมมองนั้นได้หมดแล้ว

ทอมเองก็อึ้งไปกับความจริงตอนนี้ที่ว่าตนกำลังโดนชายแปลกหน้าลูบหัวอยู่เหมือนเป็นเด็กเล็กๆ…ไม่เข้าใจว่าตัวเองจะเขินกับรอยยิ้มสดใสเหมือนแสงแดดบนวงหน้าหล่อเหลานั่นทำไม แต่เขาก็เขินไปแล้ว…และไม่เลิกเขินง่ายๆ ด้วยแม้ว่าอีกฝ่ายจะหันไปสนใจกาแฟ ชายหนุ่มนั่งทบทวนทุกอย่างใหม่อีกครั้งในหัว มั่นใจว่าสาเหตุของเรื่องทั้งหมดมีเพียงสิ่งเดียว…สัญญาหนังเรื่องล่าสุดนี่มันต้องมีคำสาปแน่ๆ

และประเด็นก็คือ…เขาจะทำยังไงให้มันจบได้นี่สิ…?

ชายหนุ่มหัวขยุยกุมขมับ…ชะงักตอนสบตากับนัยน์ตาสีฟ้าสวยที่แพรวพรายด้วยรอยยิ้ม ทอมพยายามห้ามตัวเอง…แต่เขาก็พบว่าตนยิ้มตอบกลับไปแล้ว รู้สึกด้วยว่าในใจมันฟูฟูล่องลอยชอบกล ชายหนุ่มรีบเรียกสติตัวเองกลับมา…บอกตัวเองซ้ำไปซ้ำมาว่านี่มันเริ่มจะไปไกลเกินไปแล้ว และเขาสังหรณ์ใจด้วยว่านี่จะไม่ใช่เรื่องดี

พระเจ้า…เขาต้องรีบหาทางให้เรื่องบ้าๆ นี่จบให้เร็วที่สุด…ไม่งั้นต้องแย่แน่…

#ใจนึงก็อยากพิมพ์tbcแต่อีกใจก็อยากพิมพ์fin #ฮือ

* * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * *


Advertisements

2 responses to “[ThorHiddles Fic] Give Me This, Give Me That (I) (แพร์นี้มันมาอีกแล้ว)

  1. เนอะๆๆๆธอร์ขัดใจน้องชายกับคุณทอมมิได้หรอก
    ก็ไม่รู้สินะอ่านแล้วจั๊กจี้ใจแปลกๆแฮะ..

    Like

  2. ฟหก่าสวหกดำหยวอพทไยนำาอพมไไนอพะไ
    ไม่รู้จะพูดอะไรกับฟิคเรื่องนี้ ไม่สิ ฟิคชุดนี้ดี
    เราเคยคิดนะว่าถ้าลองสลับอะไรๆ ดูจะเป็นยังไง
    บางทีทอมอาจจะรับมือธอร์ได้ดีกว่าหนูกิที่เอาแต่งอน
    #แต่ในความงอนก็ยังมีความน่าร้ากกกกก #ติ่งให้อภัย

    อ่านเรื่องนี้แล้วให้ฟิลลิ่งแบบ เออ ธอร์ทอมอ่ะ
    คือมันไม่ดูฮิดเดิลสเวิร์ธหรือธอร์กิ พออ่านเรื่องนี้แล้วถึงรู้ว่า
    คาแร็กเตอร์ธอร์กิกับฮิดเดิลสเวิร์ธมันต่างกัน (มาก) พอสมควรเลยทีเดียว
    แต่ชอบนะ เมะขี้โวยวายกับเคะอดทน
    (สารภาพเลยว่าเรามองพี่ทอมใส่ชุดเมดยืนข้างธอร์ไปแล้วฟฟฟฟฟ)

    ชอบตรงที่ธอร์แพ้ดวงตาสีเขียวของทั้งทอมและโลกิอ่ะ คือมันแบบ ฟฟฟฟฟ
    ว่าที่กษัตริย์แอสการ์ดแพ้ทางผู้ชายที่ตัวเล็กกว่ามากด้วยดวงตาคู่เดียว -////-
    บ้าจริง ฉันเขินการสลับคู่ครั้งนี้มาก เขียนอีกนะคะ นะคะ นะคะ
    #คุณทิพย์ฟาดด้วยสายฟ้าและคฑา

    Like

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s