[Skyfall Fic][00Q] How to Comfort a Crying Kitten

 

 

How to Comfort a Crying Kitten

Skyfall fanfiction by Tippuri~ii *

 

 
 
  

Pairing: James Bond x Q

Type: AU Fanfiction

 

 
 

 

 * แฟนฟิคชั่นเรื่องนี้เป็นเพียงจินตนาการของไรเตอร์และแต่งขึ้นเพื่อความบัง เทิง ไม่มีความเกี่ยวข้องกับบุคคล สถานที่ หรือเหตุการณ์จริงใดๆ ทั้งสิ้น และแฟนฟิคชั่นเรื่องนี้เป็นแฟนฟิคชั่น boy’s love…ถ้าใครไม่ชอบแนะนำให้ปิดค่ะ *

 
 
 
 

******************************************

 

 

 

 

เจมส์ บอนด์ลืมตาตื่นขึ้นกลางดึกด้วยเสียงโทรศัพท์

 

 

 

 

นี่เป็นสายส่วนตัวที่แทบไม่มีใครรู้เบอร์…ถ้าบอนด์ไม่ง่วงแบบนี้ก็คงสามารถพอเดาได้ว่าเป็นใครที่โทรมา แต่ในเวลาที่โดนปลุกขึ้นมาอย่างไม่เต็มใจตอนเลยเที่ยงคืน เขาทำได้เพียงสบถงึมงำเล็กน้อยก่อนจะกดรับ

 

 

 

 

 

“ดับเบิ้ลโอเซเว่นพูดอยู่”

 

 

 

 

 

ปลายสายเป็นหนุ่มน้อยหัวหน้าฝ่ายพลาธิการคนใหม่ หากเสียงเจ้าตัวแปลกไปชอบกลในตอนนี้…มันฟังดูแหลมๆ เล็กๆ อย่างบอกไม่ถูก และแทนที่จะพูดด้วยจังหวะเอื่อยเฉื่อยกวนประสาทอย่างทุกที…ประโยคจากปลายสายกลับดังระรัวเพราะคนพูดกล่าวมันอย่างเร็วปรื๋อ

 

 

 

 

 

บอนด์ขมวดคิ้ว…ถ้อยคำรัวเร็วนั่นไม่เป็นที่เข้าใจเลยโดยเฉพาะอย่างยิ่งเมื่อสมองเขายังง่วงงุนอยู่แบบนี้ และเสียงของคิวตอนนี้ก็ฟังแล้วหงุงหงิงเหมือนเสียงเด็กชายผสมกับลูกแมวชอบกล…ความคิดที่เขารู้สึกว่าตัวเองช่างงี่เง่าเหลือใจที่คิดออกมาได้ แต่มันก็เป็นความจริงที่อยู่ตรงข้างหูในเวลานี้เลย

 

 

 

 

 

“เอาล่ะๆ…คิว ใจเย็นซิ…” บอนด์ตัดสินใจหยุดเสียงปลายสายที่พูดรัวเร็วด้วยการเรียกชื่ออีกฝ่าย พูดช้าชัด “นายเป็นอะไรของนายหา?”

 

 

 

 

 

ปลายสายยอมหยุด แต่ก็บ่นพึมๆ ต่ออีกที่เขาไม่ยอมฟังดีๆ…ก่อนพูดสั่ง

 

 

 

 

 

“มาที่ฐานเอ็มไอซิกตอนนี้เลยดับเบิ้ลโอเซเว่น…ด่วน”

 

 

 

 

 

บอนด์ขยับจะถามว่าทำไมตนต้องทำตาม…แต่โทรศัพท์ก็โดนวางสายใส่เสียแล้ว ร่างสูงโปร่งจึงทำได้แค่ฮึดฮัดใส่เสียงสัญญาณที่โดนตัด ลุกขึ้นจากเตียงมาล้างหน้าลวกๆ…เปลี่ยนมาใส่สูทลำลองก่อนจะไปที่ฐานตามคำสั่งของหนุ่มน้อยตัวยุ่งโดยดี

 

 

 

 

 

 

 

*****

 

 

 

ตึกเอ็มไอซิกเงียบยิ่งกว่าเดิมในเวลาดึกแบบนี้…บอนด์ลัดเลาะไปจนถึงห้องแล็บของหน่วยพลาธิการ

 

 

 

 

 

หลอดไฟสีขาวสาดสว่าง…แต่เขากลับไม่เห็นใคร เดาว่าคนที่สั่งให้ตนมาหาอาจอยู่ด้านในของตัวแล็บที่โดนดัดแปลงให้เป็นเวิร์คช็อปสำหรับทดลองอาวุธหรือเครื่องมือเล็กๆ น้อยๆ…ขาเรียวยาวจึงเดินเข้าไป ตัวห้องในส่วนนี้มืดกว่าด้านนอกเพราะไม่ได้เปิดไฟไว้

 

 

 

 

 

“คิว?” บอนด์เหลียวมองไปรอบห้อง โต๊ะทำงานแต่ละตัวมีเครื่องมือและกระดาษร่างแบบเยอะแยะไปหมด…แต่เจ้าของห้องกลับไม่อยู่ให้เห็น เขาเรียกซ้ำ “คิว…ฉันมาแล้ว”

 

 

 

 

 

ได้ยินเสียงก้าวเดินมาจากอีกด้านของห้องพร้อมคำทัก…หากร่างของคนพูดก็ยังคงซ่อนอยู่ในเงามืด “สวัสดีดับเบิ้ลโอเซเว่น”

 

 

 

 

 

บอนด์ขมวดคิ้วกับเสียงตลกๆ ของหนุ่มน้อย…ยังคงยืนยันว่าตนสาบานได้ว่ามันเหมือนเสียงเด็กเล็กๆ แถมหงุงหงิงเหมือนลูกแมว “คำสั่งด่วนกลางดึกแบบนี้…มีอะไรรึเปล่า?”

 

 

 

 

 

“มีน่ะมี…” ถึงเสียงจะตลกแค่ไหน…แต่วิธีพูดแบบเนิบนาบจนเหมือนจงใจกวนประสาทก็ยังไม่เปลี่ยนแปลง “…แต่ไม่ได้เกี่ยวอะไรกับภารกิจหรอก”

 

 

 

 

 

บอนด์ขยับจะว่าเจ้าเด็กอวดดีนี่สักยก…แต่ก็ลืมทุกอย่างไปหมดเมื่อเห็นร่างที่เดินออกมาให้เห็นชัดๆ สักที ตาสีฟ้าใสเบิกกว้าง เสียงแผ่วเบา…พูดออกมาได้ไม่กี่คำอย่างเหลือจะเชื่อกับภาพตรงหน้า

 

 

 

 

 

“คิว นาย…”

 

 

 

 

 

หนุ่มน้อยร่างผอมบางที่คุ้นตากลับกลายไปเป็นเด็กน้อยตัวกลมๆ ป้อมๆ แทนเสียแล้ว…แถมมาด้วยสิ่งแปลกปลอมสีอ่อนที่อยู่บนเรือนผมยุ่งๆ สีเข้ม แต่เค้าหน้าและแว่นตากรอบดำที่เจ้าตัวสวมอยู่ก็บอกชัดว่านี่คือหัวหน้าหน่วยพลาธิการของเอ็มไอซิกอย่างแน่นอน

 

 

 

 

 

แล้วนั่น…อย่าบอกนะว่านั่นคือ…

 

 

 

 

 

“ผมทดลองเครื่องมือใหม่” เด็กน้อยพูดนิ่งๆ แต่ปกปิดอาการสติแตกจากแววตาไม่มิด…คงเพราะแค่นอกจากหูแล้ว เจ้าตัวยังมีหางแมวแถมเพิ่มมาด้วย “แล้วก็พลาดนิดหน่อย…”

 

 

 

 

 

“นิดหน่อยเรอะ?!” บอนด์มองอีกฝ่ายตั้งแต่หัวจรดเท้า…ไล่ไปที่หางแมวที่ส่ายดุ๊กดิ๊กอยู่ด้วย ก่อนจะเผลอตัวพูดเสียดสีออกมาเพราะเขาเองก็ไม่อยากจะเชื่อสายตาตัวเองเหมือนกัน “ใช่สิ…นิดหน่อยสุดๆ เลย! นายแค่กลายเป็นเด็กหูแมวเท่านั้นเอง!!”

 

 

 

 

 

ประโยคนี้เป็นเหมือนการตัดด้ายเส้นสุดท้ายที่ยึดความสงบทั้งหมดของคนตรงหน้าเอาไว้ เพราะเจ้าเด็กแว่นนี่ทำปากเบะทันที…ร้องออกมาราวกับเก็บความรู้สึกไว้ไม่ไหวแล้ว

 

 

 

 

 

“คุณอย่ามาพูดแบบนี้นะ!! ผมก็ไม่ได้อยากให้ตัวเองเป็นแบบนี้ซะหน่อย!!”

 

 

 

 

 

บอนด์ไม่รู้ว่าเครื่องมือที่เปลี่ยนคิวให้เป็นแบบนี้ทำอะไรได้บ้าง แต่ที่แน่ๆ มันคงส่งผลให้อารมณ์กลับไปเป็นเด็กตามตัวไปด้วย…เพราะทันทีที่ได้โวยวายออกมาแล้ว หนูน้อยก็เริ่มต้นร้องห่มร้องไห้ต่อทันที…ซึ่งเป็นอาการที่บอนด์ค่อนข้างมั่นใจว่าคิวตอนปกติไม่มีวันทำแน่นอน แต่พอมองสารรูปของคนตรงหน้าอีกที…เขาก็เปลี่ยนความคิด

 

 

 

 

 

ต่อให้อารมณ์ไม่โดนกระทบอะไร…เป็นใครก็คงอยากร้องไห้ทั้งนั้นแหละ…

 

 

 

 

 

“ผม…ฮึก…จะทำยังไงดี…?” คิวพูดพร้อมสะอื้นไปด้วย…แว่นตาโดนเจ้าตัวดันให้ขึ้นไปวางบนศีรษะตอนปาดน้ำตา หูแมวลู่ลงอย่างเห็นได้ชัด แต่ก็พยายามบังคับเสียงให้เป็นปกติตอนสบตากับเขา “ทะ โทษทีนะ…ฮึก…ที่เรียกคุณเข้ามา แต่ผม…ฮึก…ผมคิดถึงคนอื่นไม่ออกเลย…”

 

 

 

 

 

“โอเคๆ…ไม่เป็นไรหรอก” บอนด์สารภาพว่าตัวเองทั้งอึ้งทั้งงงจนคิดอะไรไม่ออก แต่ก็พยายามเรียกสติคืนมา “ใจเย็นนะคิว ฉันว่ามันต้องมีทางแก้อยู่แล้วล่ะ…ยังไงมันก็เป็นแค่ความผิดพลาดทางเทคนิคนี่”

 

 

 

 

 

เด็กชายยังคงสะอื้นฮั่กพร้อมปาดน้ำตาป้อยๆ…บอนด์มองภาพหูแมวที่ลู่ลงจนแทบปิดหน้าเจ้าตัวแล้วก็พยายามอย่างหนักในการจะไม่ขำออกมา ถึงจะไม่รู้ว่าควรจะทำยังไงเวลาเด็กร้องไห้ แต่เขารู้ว่าเวลาลูกแมวซึม…อย่างน้อยๆ ก็ควรจะอุ้มมันเพื่อเป็นการปลอบใจ จึงก้มลงแล้วอุ้มร่างกลมๆ นั่นขึ้นมากอดไว้

 

 

 

 

 

“ไม่เป็นไรนะคิว…” เขากอดเด็กชายหูแมวไว้แน่น…ลูบหัวพร้อมโยกอ้อมแขนไปมาเบาๆ ” ทุกอย่างจะโอเคแน่ๆ…เชื่อฉันสิ”

 

 

 

 

 

คิวครางเสียงหงอยๆ ในลำคอ พูดอย่างลังเลปนหวาดหวั่น “แต่ถ้า…ฮึก…ถ้าไม่มีทางแก้ได้ล่ะ? ถะ ถ้าผมต้องเป็นแบบนี้ไปตลอดล่ะ…?”

 

 

 

 

 

บอนด์ถอนหายใจ…อ่อนใจปนเอ็นดู อมยิ้มนิดๆ กับสภาพแบบนี้ของคนที่เอาแต่อวดเก่งมาตลอด แต่ก็รีบกลบเกลื่อนด้วยการพูดเสียงมั่นคง “ถ้านายเป็นแบบนี้ไปตลอดก็ไม่เป็นไรหรอก…มาอยู่กับฉันก็ได้”

 

 

 

 

 

“หา…?” คิวทวนคำ เสียงหยิ่งๆ อวดดีกลับมาทั้งที่เจ้าตัวยังคงสะอื้นเล็กๆ “ให้ผมไปอยู่กับคุณเนี่ยนะดับเบิ้ลโอเซเว่น? นี่มันบ้าชัดๆ…”

 

 

 

 

 

“ไม่บ้าหรอก…เอาจริงๆ ฉันชอบแมวนะจะบอกให้” บอนด์ยิ้มขำกับคนที่ยังวางท่าได้แม้จะมีหูแมวอยู่บนศีรษะ ลูบเรือนผมสีดำเบาๆ ไปพร้อมๆ กับพูดเสียงอ่อนโยนในประโยคหลัง “…แล้วฉันก็ชอบนายด้วย”

 

 

 

 

 

อีกฝ่ายเงยหน้าขึ้นสบตากับเขา ไม่รู้ว่าแก้มแดงๆ นั่นเป็นเพราะเจ้าตัวกำลังร้องไห้หรือเขินกันแน่…บอนด์ปล่อยให้เจ้าเด็กหูแมวสะอึกสะอื้นต่อตามใจเจ้าตัว ซึ่งหลังจากทำเสื้อสูทของเขาชุ่มน้ำตาตัวเองจนพอใจแล้ว คิวก็พูดขึ้นในที่สุด

 

 

 

 

 

“ถ้าเป็นงั้นจริง…” เสียงฟุดฟิดขึ้นจมูกนั้นเบาหวิว “กะ ก็ห้าม…ห้ามเอาผมไปทิ้งนะ”

 

 

 

 

 

บอนด์ยิ้มหน่ายใจออกมา กอดร่างกลมๆ แน่นขึ้นอีกนิด “แน่นอน…เอารหัสดับเบิ้ลโอเป็นประกันได้เลย”

 

 

 

 

 

ไม่มีคำต่อล้อต่อเถียงอะไรอีก…เจ้าเด็กหูแมวแค่ปาดน้ำตาป้อยๆ อีกสองสามที แล้วร่างเล็กๆก็เอนเข้ามาหา…ซุกหน้าลงกับบ่าเขาแล้วกอดตอบโดยดีเป็นครั้งแรก

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Fin.

 

***************************************

 

 

ฟิคไรวะเนี่ยฟฟฟฟ #ฟัดเด็กหูแมว

 

 

 

ฟิคนี้ได้ไอเดียจากการที่ได้เห็นภาพที่พี่เอ้ @kumawind ทวิตตอนเมื่อเช้านี้ค่ะ มันน่ารักเว่อร์ๆๆๆๆเลยแงงงงงงงง ปกติภาพ 00Q ของพี่ก็ก๊าวทุกอันแล้วนะคะ โดยเฉพาะที่ดราม่าหรือฉิบแปดบวก#ย้อเย่นค่ะเนี่ยทำร้ายมากค่ะ แต่ภาพนี้มาในเวลาที่ทิพย์กำลังเครียดๆและต้องการอะไรรั่วๆอยู่เลยค่ะ มันเลยเกิดเป็นฟิคขึ้นมา

 

 

 

This is how to train your Quartermaster.

ในภาพคิวน้อยดูแฮปปี้เนอะ แต่ทิพย์อยากเห็นเขาร้องไห้ค่ะแฮ่กๆๆๆๆ

 

 

 

 

หวังว่าจะชอบกันนะคะ! เจอกันเอนทรีย์หน้าเน้อ

 

 

 

 

ทิพย์เอง

 

 

 

 

ปล. ขอบคุณสำหรับสคส.ปีใหม่+วันเด็กทุกใบเลยนะคะ ❤

 

 

Advertisements

3 responses to “[Skyfall Fic][00Q] How to Comfort a Crying Kitten

  1. 007แกล้งเด็—- ตีเลยยย แย่ววว์ แย่วว์ /ลำเอียงมาก
    โอ้ยตายย คิวว คิวววงงว คิวน่ารัมากกก นึกภาพออกเลย แงงงห้กาหาหทก้กา

    Like

  2. คิวนี่นายกำลังประดิษฐ์อาวุธประสิทธิภาพทำลายล้างสูงอยู่ชัดๆ! //นอนจมกองเลือดตายอย่างฟิน อร๊ายยย *q*

    Like

  3. อ๊าาา น่าาารักกกมากกกเลยยค่ะะะะะะะ TwT
    คิวปกติก็น่ารักอยู่แล้วนะ แบบนี้ยิ่งดาเมจเข้าไปใหญ่เลยย
    ลุงบอนด์กลายเป็นโลลิค่อนแบบเต็มตัวแล้วค่ะ แฮร่ก ❤️

    Like

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s