[Skyfall Fic][00Q] How to Comfort a Crying Kitten (2)

 

How to Comfort a Crying Kitten

Skyfall fanfiction by Tippuri~ii *

 

 
 
  

Pairing: James Bond x Q

Type: AU Fanfiction

 

 
 

 

 * แฟนฟิคชั่นเรื่องนี้เป็นเพียงจินตนาการของไรเตอร์และแต่งขึ้นเพื่อความบัง เทิง ไม่มีความเกี่ยวข้องกับบุคคล สถานที่ หรือเหตุการณ์จริงใดๆ ทั้งสิ้น และแฟนฟิคชั่นเรื่องนี้เป็นแฟนฟิคชั่น boy’s love…ถ้าใครไม่ชอบแนะนำให้ปิดค่ะ *

 
 
 
REMARK: ต่อมาจากตอนนี้จ้ะ -> http://tippuri.exteen.com/20130109/skyfall-fic-00q-how-to-comfort-a-crying-kitten
 
 
 

******************************************

 

 

 

กว่าที่เจมส์ บอนด์จะพาหัวหน้าหน่วยพลาธิการที่ตอนนี้กลายเป็นเด็กน้อยหูแมวออกจากตึกเอ็มไอซิกมาจนถึงอพาร์ทเมนต์ของตนได้ก็ปาไปเกือบตีสองแล้ว

 

 

 

 

 

เจ้าเด็กตัวยุ่งยังคงเกาะคอเขาแน่นหนึบ…บอนด์จึงต้องก้มลงแล้ววางร่างที่อุ้มอยู่ให้ได้ยืนบนพื้น พูดเสียงนุ่มพลางถอดเสื้อนอกขึ้นแขวน “ตามสบายเลยนะ”

 

 

 

 

 

คิวพยักหน้ารับคำแล้วเริ่มต้นเดินสำรวจห้องนั้นห้องนี้ทันที…บอนด์มองตามร่างที่ก้าวเท้าเตาะแตะพร้อมแหงนมองนั่นมองนี่แล้วก็ยิ้มขำในใจ ก่อนเดินเข้าไปในห้องน้ำ…ยืนตรงอ่างล้างหน้าเพื่อถอดเสื้อเชิ้ตออกแล้ววักน้ำขึ้นมาล้างหน้าล้างตา คิดเรื่อยเปื่อยในใจว่าถ้านอนต่อตอนนี้ตนจะหลับลงไหม ก่อนจะต้องหันมาเมื่อได้ยินเสียงถาม

 

 

 

 

 

“นี่…แล้วผมจะนอนตรงไหน…” จู่ๆ เจ้าเด็กหูแมวตัวยุ่งก็เดินเข้ามา…ก่อนจะชะงักกับสภาพของเขาที่เปลือยท่อนบนอยู่ “ดับเบิ้ลโอเซเว่น! คุณทำบ้าอะไรเนี่ย?!”

                     

 

 

 

                                             

“นายนั่นแหละที่ทำบ้าอะไร?” บอนด์ถอนหายใจใส่…คิดในใจว่าคนที่ควรโวยวายน่าจะเป็นเขามากกว่าหนูน้อยตัวยุ่งนี่ พูดเสียงเรียบแต่ยังคงเจือกระแสเสียดสีปนอ่อนใจไว้ครบถ้วน “นี่มันห้องน้ำนะถ้านายไม่ได้สังเกต”

 

 

 

 

 

อีกฝ่ายพยายามแก้ตัวแต่มีเพียงเสียงอ้ำๆ อึ้งๆ ออกมาให้ได้ยิน…คิวที่หน้าแดงขึ้นเรื่อยๆ เป็นภาพที่น่ารักน่าหยิกชะมัด บอนด์หัวเราะล้อเลียนคนที่มาดพังเป็นชิ้นๆ ไม่หยุดไม่หย่อนในคืนนี้…ก่อนจะพูดตอบเสียงนุ่มนวล “ก็นอนในห้องนอนนั่นแหละ…นายเดินซะทั่วแล้วไม่ใช่รึไง? ไม่เห็นเหรอว่ามีห้องนอนแค่ห้องเดียว”

 

 

 

 

 

คิวขยับจะเถียงต่อว่าในห้องนอนมีเตียงแค่เตียงเดียว…ซึ่งต่อให้มันกว้างจนเกินพอ แต่เขาจะไปนอนด้วยได้ยังไง แต่ร่างสูงโปร่งก็ก้าวมาจับตัวเขาขึ้นไปนั่งบนเคาเตอร์พร้อมพูดสั่ง…ผ้าขนหนูเนื้อนุ่มสีขาวถูกวางแปะลงมาให้ด้วย

 

 

 

 

 

“ล้างหน้าซะเถอะ น้ำตาเป็นทางเลย”

 

 

 

 

 

คิวมองหน้าตัวเองในกระจก…เขาตาบวมและมีคราบน้ำตาเต็มแก้มจริงดังที่อีกฝ่ายว่า แต่พอหันมามองน้ำที่ไหลออกจากก็อก ความรู้สึกแปลกๆ ก็ก่อตัวในใจ…ว่าตนไม่ชอบมันเลย

 

 

 

 

 

เหมือนมีสัญชาตญาณอะไรสักอย่าง…ที่บอกว่านี่เป็นสิ่งที่ไม่ควรเฉียดกรายเข้าใกล้

 

 

 

 

 

“ไม่เอาล่ะ” เด็กชายสวมแว่นขมวดคิ้ว…ไม่รู้ทำไม แต่เขาไม่อยากแม้แต่จะแตะน้ำใสจากก็อกเลย “ผมไม่อยากล้างหน้า ผมไม่อยากจับ…เอ่อ…น้ำ”

 

 

 

 

 

“เลิกดื้อซะที” บอนด์เริ่มต้นเอ็ดเด็กไร้เหตุผล พูดเสียงดุอย่างลืมตัว “หน้าตามอมแมมแบบนั้นไม่ต้องคิดจะไปไหนเลยนะ…ถ้าไม่ล้างหน้าก็ไม่ต้องนอน”

 

 

 

 

 

ไม่มีเสียงต่อล้อต่อเถียงกลับมาอย่างที่ควรจะเป็นทุกที คิวเพียงแค่มองเขาด้วยสายตาหมองๆ…ความน้อยใจกับเสียใจระบายปะปนกันบนสีหน้า ก่อนที่เจ้าตัวจะก้มหน้างุด…บู้ปากที่สั่นระริกราวกับจะกลั้นสะอื้น พูดเสียงห้วนอุบอิบ “ก็ผมไม่อยากจับน้ำนี่ ถ้าคุณปวดหัวนักก็เอาผมไปทิ้งเลยเถอะ…ผมก็กะอยู่แล้วว่าต้องเป็นแบบนี้”

 

 

 

 

 

“ให้ตายสิคิว…” บอนด์ไม่ยักรู้ว่าเจ้าตัวยุ่งนี่จะขี้งอนได้แบบนี้…ยังไงเสียเขาก็ไม่มีทางทำตามที่อีกฝ่ายพูดประชดแน่นอน หากก็ไม่เข้าใจว่าทำไมเจ้าเด็กหูแมวถึงจะมาดื้อดึงไม่มีสาเหตุแบบนี้ได้

 

 

 

 

 

เดี๋ยวนะ…หูแมวงั้นเหรอ…

 

 

 

 

 

บอนด์เริ่มปะติดปะต่อเรื่อง…มองหูแมวที่สั่นระริกเหมือนเวลาที่แมวกำลังระวังภัยแล้วก็คิดได้ พูดช้าๆ เพราะยังไม่อยากเชื่อ

 

 

 

 

 

“นี่อย่าบอกนะ…ว่านายกลัวน้ำน่ะ?”

 

 

 

 

 

“หา?” คิวเองก็ดูจะเพิ่งคิดได้ว่าทำไมตนถึงรู้สึกไม่อยากโดนน้ำแบบนี้…มือป้อมๆ เอื้อมไปจับหูแมวบนศีรษะตัวเองอย่างเพิ่งนึกได้ ก่อนที่จะหน้าแดงขึ้นเรื่อยๆ อีกครั้งเพราะความอาย พูดขู่พร้อมจิกตาเขม็ง “อย่าหัวเราะเชียวนะ…”

 

 

 

 

 

แน่นอนว่าคนฟังไม่ทำตามเลย…ในเมื่อคำขู่ไม่น่ากลัวสักนิดเพราะเสียงพูดนั้นเล็กๆ และขู่ฟ่อเข้ากับหูและหางแมวของเจ้าตัวนัก บอนด์หัวเราะออกมาพร้อมก้มลงไป…เอามือยีเส้นผมสีดำสนิทที่หยักศกอยู่แล้วนั้นให้ยุ่งเข้าไปอีก แถมเกาหูแมวที่ส่ายพั่บๆ ให้ด้วยเพื่อเสริมคำขอโทษจากปากตน “โทษที…ฉันลืมคิดไป”

 

 

 

 

 

“ไม่ต้องมาจับนะ” คนงอนสะบัดหนี ขยับจะปีนลงจากเคาเตอร์…แต่โดนมือรั้งไว้ จึงหันไปโวยใส่อีก “ปล่อยผมเลยนะ! ผมจะกลับแล็บแล้ว!!”

 

 

 

 

 

“อย่ามาตลกหน่อยเลย…นายเป็นแบบนี้ เดินจนเช้าจะถึงครึ่งทางไหมก็ไม่รู้” คนตัวสูงโปร่งจับร่างที่ดิ้นยุกยิกให้นั่งเฉยๆ จนได้ หยิบผ้าขนหนูไปชุบน้ำ บิดจนหมาดแล้วเอามันค่อยๆ เช็ดคราบน้ำตาบนผิวแก้มมอมแมมของอีกฝ่าย…การกระทำอ่อนโยนที่คิวไม่อยากเชื่อว่ามือสังหารที่ได้ชื่อว่าไร้หัวใจอย่างบอนด์จะทำได้

 

 

 

 

 

ความประหลาดใจนี้ทำให้หนูน้อยนั่งนิ่ง…ปฏิเสธไม่ได้ว่าตัวเองกำลังหวั่นไหว โดยเฉพาะเมื่ออีกฝ่ายพูดเสียงอ่อนโยนแบบนี้ไปด้วย

 

 

 

 

 

“แล้วก็เลิกคิดอะไรแบบนั้นซะทีนะ…บอกแล้วไงว่าฉันจะไม่เอานายไปทิ้งหรอก”

 

 

 

 

 

คำพูดนี้ทำให้คิดถึงสิ่งที่เจ้าตัวกล่าวในตอนแรก

 

 

 

 

 

“เอาจริงๆ ฉันชอบแมวนะจะบอกให้…แล้วฉันก็ชอบนายด้วย”

 

 

 

 

 

คิวคิดถึงสองประโยคนี้ซ้ำไปซ้ำมาในหัว ไม่ได้พูดอะไรออกมาอีก…บอนด์มองเจ้าตัวยุ่งที่ตอนนี้จู่ๆ ก็เงียบไป ตัดสินใจไม่ถามอะไร ค่อยๆ อุ้มร่างกลมป้อมขึ้นมาแล้วเดินไปที่ห้องนอน จัดแจงหยิบหมอนอีกใบมาวางให้แล้วพูดบอก “นอนก่อนละกัน พรุ่งนี้ค่อยคิดว่าจะทำยังไงดี…โอเคไหม?”

 

 

 

 

 

หนูน้อยหูแมวพยักหน้าแล้วถอดแว่นวางที่โต๊ะหัวเตียง บอนด์รอจนเห็นว่าอีกฝ่ายป่ายขึ้นไปหนุนหมอนเรียบร้อยแล้วจึงดับไฟ มองเพดานห้องในความมืดพลางนึกในใจว่ามันตลกชะมัดที่จะมานอนเอาตอนย่ำรุ่งแบบนี้

 

 

 

 

 

แล้วพรุ่งนี้เขาจะรายงานฐานเอ็มไอซิกว่ายังไงดีล่ะเนี่ย…

 

 

 

 

 

“นี่…”

 

 

 

 

 

ความคิดโดนขัดเสียงเบาๆ ของร่างกลมๆ ที่นอนหันหลังให้เขาอยู่…บอนด์แปลกใจนิดหน่อยที่คิวหายงอนได้ทั้งๆ ที่ตนยังไม่ได้ขอโทษดีๆ เลย แต่ก็ตอบรับ “ว่าไง?”

 

 

 

 

 

“ผม…” หนูน้อยหูแมวคงกำลังชั่งใจว่าจะพูดดีไหม…ถ้อยคำจึงขาดช่วงและเบาหวิว แต่ก็เป็นที่ได้ยินอยู่ดี “ผมขอโทษ…ผมไม่น่าพูดแบบนั้นกับคุณเลย”

 

 

 

 

 

บอนด์ยิ้มบางๆ ออกมา พูดสบายๆ “ไม่เป็นไรหรอก ฉันจะยอมให้นายสติแตกได้วันนึงแล้วกัน”

 

 

 

 

 

“ขอบคุณนะ…” คิวสูดจมูกฟุดฟิดเมื่อมือของอีกฝ่ายเอื้อมมาลูบผมของตน…ก่อนที่จะยอมเลิกวางมาดแล้วหันไปหา ซุกเข้าในอ้อมกอดของคนข้างตัว พึมพำเบาๆ “…ผมเองก็ชอบคุณเหมือนกันนะรู้ไหม”

 

 

 

 

 

ความเงียบทิ้งตัวชั่วครู่ ก่อนที่อ้อมแขนอบอุ่นจะโอบรอบตัวเขา เสียงกระซิบข้างหู

 

 

 

 

 

“ขอบคุณครับหัวหน้าหน่วยพลาธิการ…เป็นเกียรติมากจริงๆ ที่ได้รู้”

 

 

 

 

 

ความมืดทำให้ไม่รู้ว่าสีหน้าของบอนด์เป็นอย่างไร…และคิวก็เขินเกินกว่าจะเงยขึ้นไปมองดีๆ ด้วย แต่ถ้าให้ตัดสินจากเสียงนุ่มนวลที่กลั้วหัวเราะนิดๆ นั่น คิวเดาว่าเจ้าตัวคงกำลังยิ้มมุมปากนิดๆ แบบที่ต้องทำให้ใจคนเห็นหวั่นไหวเป็นแน่ อาการที่เขาคงจะเป็นเช่นเดียวกัน…ถ้าไม่ติดว่าตอนนี้หัวใจกำลังเต้นแรงเกินพอดีอยู่แล้วด้วยจูบที่ประทับลงมาตรงหน้าผากของตน

 

 

 

 

 

ให้ตายสิ…เขาเกลียดการกระทำงี่เง่าแบบนี้ของดับเบิ้ลโอเซเว่นจริงๆ…

 

 

 

 

 

คิวคิดอย่างงุ่นง่าน…ห้ามตัวเองไม่ได้ในการขยับเข้าไปหาอีกฝ่ายมากขึ้นแล้วโอบแขนกอดตอบบ้าง

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

#รอดูต่อไปว่าจะมีอีกไหมส์สสสสส์

 

 

*******************************************

 

 

ฮัลหราาาาาาาา

 

 

อันที่จริงแล้ว ฟิคนี้คงไม่เกิดขึ้นเลย ถ้าพี่เอ้ @kumawind ไม่ถามทิพย์ว่าเอาเรื่องเหมียวคิวไปวาดโดได้ไหม

 

 

พี่เอ้เชียวนะ………….( ‘ v ‘ )

 

ถามเรานะ…………….( ‘ v ‘ )

 

วาดโดนะ……………..( ‘ v ‘ )

 

…………………………( ‘ v ‘ )

 

 

 

 

 

 

 

ฟฟหเฟกดเหก้ดก้กหดฟหกดฟหกดฟหกดฟดงดสงวฟกดสวงแสฟงหกวดสฟไลกดสฟหวงกดสหกดสหกเเเบพัน

 

/โปรดนึกภาพเรือดำน้ำชอว์หอคอยสตาร์คถนนเบเกอร์คฤหาสน์เวย์นรถไฟใต้ดินลอนดอนและมอร์ดอร์ระเบิดพร้อมกัน //นั่นแหละหัวสมองทิพย์

 

 

 

โอเค หยุช….

 

 

 

 

แน่นอนว่าเราก็ตอบว่า

#หน้าไม่หอบหื่นยังงี้เลยนะจริงๆสาบ๊านสาบาน

 

 

 

ซึ่งมันควรจะจบแค่นั้นเนอะ…

 

 

 

 

…แต่มันไม่อ่ะดิก๊ากกกกกก #หัวเราะเสียสติ

 

 

นั่งคิดต่อเอาเองว่าบอนด์จะทำ(?)อะไรกับเหมียวคิว >////< แต่ด้วยความใสของทิพย์ /เสยผมหน้าหล่อ/ เราเลยพีจีฉิบฉามกันต่อไปนะคะ ไอเดียบทนี้ได้มาจากเจ้าวัว แมวที่บ้านที่เอาแต่คลุกฝุ่นแล้วเสนอหน้าจะนอนบนโซฟาค่ะ #แมวที่บ้านเค้าชื่อวัวล่ะตะเอง #จับโยนน้ำซะเบย

 

 

 

ทิพย์ยังมีคิดๆไว้ต่ออีกนะคะ แต่ช่วงนี้ชักเผลอใจอยากเลี้ยงหมาเอเรบอร์มาเจสติกแทนซะแหล่ว…. #ร้องหั้ย

 

 

 

รออ่านกันต่อไปคะของรักส์สสสสสสสสสสสสสส์

 

 

 

ทิพย์เองส์สสสสสสสส์

 

Advertisements

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s