[RichardLee] A Brighter Word Than Bright, A Fairer Word Than Fair (1)

 
 
 
A Brighter Word Than Bright, A Fairer Word Than Fair

RichardLee fanfiction by Tippuri~ii *

  

 

 

 

 

 

Pairing: Richard Armitage x Lee Pace

Type: AU Fanfiction

 

 

 

 

 * แฟนฟิคชั่นเรื่องนี้เป็นเพียงจินตนาการของไรเตอร์และแต่งขึ้นเพื่อความบัง เทิง ไม่มีความเกี่ยวข้องกับบุคคล สถานที่ หรือเหตุการณ์จริงใดๆ ทั้งสิ้น และแฟนฟิคชั่นเรื่องนี้เป็นแฟนฟิคชั่น boy’s love…ถ้าใครไม่ชอบแนะนำให้ปิดค่ะ * 


 


 

 

* * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * *
 
 

Love sought is good, but given unsought is better.
 
— Twelfth Night, Act III, Sc. I
 
 
 
 
 
*****
 
 
 

 
 
Chapter 1
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 

ถึงจะเป็นนักศึกษาเพิ่งจบมาหมาดๆ จากสาขาวิชาเอกวรรณคดีภาษาอังกฤษ…แต่ด้วยผลคะแนนอันยอดเยี่ยมและจดหมายรับรองที่ช่วยยืนยันความสามารถของเขา จึงไม่แปลกเลยที่ลี เพซจะได้งานในฐานะครูสอนวิชาภาษาอังกฤษทันทีที่การสัมภาษณ์ตัวต่อตัวกับครูใหญ่จบลง

 

 

 

 

 

“ยินดีต้อนรับสู่มิดเดิ้ลเอิร์ธไฮนะมิสเตอร์เพซ” ท่านเซอร์เอียน แมคเคลเลน ครูใหญ่ของโรงเรียนลุกขึ้นยืนและจับมือกับเขาหลังประกาศตรงนั้นเลยว่างานนี้เป็นของลีแล้ว “ผมดีใจจริงๆ ที่ได้คุณมาสอนที่นี่…วันจันทร์หน้าเปิดเทอมพอดี คุณมาได้ทันเวลาจริงๆ”

 

 

 

 

 

การต้อนรับอันอบอุ่นนี้ทำให้ลีทั้งยินดีและแอบกดดันเล็กๆ ในใจไปด้วยพร้อมๆ กัน…เพราะถึงจะมั่นใจเรื่องความรู้ของตนว่าไม่แพ้ใคร แต่นั่นไม่ใช่ความสามารถในการพูดต่อหน้าคนหมู่มากของเขาเลย…แถมนี่ต้องเป็นการพูดให้ทุกคนเข้าใจเนื้อหาอย่างถ่องแท้ด้วย ลีจึงกังวลอยู่ไม่น้อยว่าตนจะทำเสียเรื่องตามนิสัยใจอ่อนแถมชอบอายไม่เข้าเรื่องของตัวเอง

 

 

 

 

 

แต่ชายหนุ่มก็ตัดสินใจว่าจะไม่ให้ความกังวลนี้มาทำลายการเริ่มต้นที่ดีของงาน…นั่นจึงทำให้เช้าวันจันทร์แรกของเทอม ลี เพซก็ปรากฏตัวที่โรงเรียนตั้งแต่เจ็ดโมงเช้า เพราะไม่ได้มีการบังคับเรื่องเครื่องแต่งกายนอกเสียจากให้สุภาพเป็นพอ…ร่างสูงโย่งจึงเลือกสวมเสื้อเชิ้ตลายตารางสีเขียวเข้มอมน้ำเงินตัวนำโชคของตนกับยีนธรรมดา กระเป๋าหนังสีน้ำตาลเข้มคร่ำคร่าถูกสะพายขวางบ่า…สิ่งที่เขาใช้มาตลอดตั้งแต่สมัยเรียนเช่นเดียวกับแว่นตากรอบดำบนวงหน้า

 

 

 

 

 

การตามหาห้องพักครูวิชาภาษาอังกฤษไม่ใช่เรื่องยากเพราะอาคารไม่ได้มีมากมายนัก…บรรยากาศของโรงเรียนแบบนี้ทำให้หัวใจของลีมีความสุขอย่างประหลาด ไพล่คิดไปถึงวันเก่าๆ สมัยไฮสคูลจนเผลอยิ้มออกมาไม่ได้ นั่นจึงทำให้เขาเอาแต่เดินมองนั่นมองนี่ระหว่างก้าวเข้าไปในห้องพักครู…ไม่ได้คาดคิดเลยว่าจะมีใครอยู่ในนั้น ร่างสูงโย่งจึงสะดุ้งโหยงเมื่อหันมามองตรงๆ แล้วเจอชายหนุ่มคนหนึ่งนั่งอยู่ตรงโต๊ะใหญ่กลางห้อง เสียงอุทานอึกอักของเขาทำให้อีกฝ่ายเงยหน้าขึ้นมาจากหนังสือพิมพ์กับกาแฟในมือ

 

 

 

 

 

“หวะ หวัดดีครับ…” ลีรีบทักทายพลางขยับเข้าไปหา เอามือซ้ายตะครุบแว่นที่เลื่อนจากการสะดุ้งของตนเอาไว้…ส่วนอีกมือยื่นออกไปจับกับอีกฝ่าย เขาได้รู้ก่อนหน้านี้แล้วว่านี่คือหัวหน้าแผนกคนใหม่ของตน “มิสเตอร์อาร์มิเทจสินะครับ?”

 

 

 

 

 

อีกฝ่ายดูไม่ถือสากับกริยาตื่นๆ นี้ของเขา วงหน้าคมส่งยิ้มมุมปากให้…ส่งให้หล่อเกินไปแบบไม่ดีเลย “เรียกผมว่าริชาร์ดก็ได้”

 

 

 

 

 

ลีพยักหน้ารับ…ลงความเห็นว่าถึงจะอยู่ในชุดแบบธรรมดาทับด้วยคาดิแกนสีเทา แต่ไม่ว่าจะเป็นเพราะทรงผมสั้นสีดำสนิทหรือดวงตาสีฟ้าซีดหรือการวางตัวแบบสบายๆ หากกลับมีอะไรสักอย่างที่ทำให้รู้สึกน่าเกรงใจอย่างประหลาด…ทุกอย่างของริชาร์ด อาร์มิเทจดูหล่อคมคายเกินจะเชื่อได้ลงว่าเจ้าตัวแค่เป็นครูสอนวิชาภาษาอังกฤษในโรงเรียนไฮสคูล ไม่ใช่ดาราจากกองถ่ายหนังสักเรื่อง

 

 

 

 

 

…และลีไม่คิดว่าการได้ร่วมงานกับคนที่หน้าตาเหมือนหลุดมาจากพระราชวังของอาณาจักรไหนสักที่แบบนี้มันจะดีกับหัวใจของเขาเลยจริงๆ

 

 

 

 

 

“มิสเตอร์แมคเคลเลนบอกมาคุณจะสอนเกรดเก้ากับสิบสินะ?” ริชาร์ดดูจะไม่ได้สังเกตว่าเขาจ้อง เจ้าตัววางมือจากกาแฟและหนังสือพิมพ์ พูดไปพร้อมเดินไปที่ชั้นหนังสือตรงมุมห้อง…เริ่มต้นค้นอย่างตั้งใจ “นี่เลย…เจอละ”

 

 

 

 

 

“ชะ ใช่ครับ…” หนังสือถูกส่งมาให้และลีก็รับปราดเข้าไปรับตามสัญชาตญาณ…ก่อนจะค่อยๆ สาวเท้าตามไปเรื่อยๆ อยู่ข้างๆ ตรงนั้นเพราะริชาร์ดยังคงไม่หยุดเดินไล่หาหนังสือ จนกระทั่งมันกลายเป็นหอบย่อมๆในมือเขา…ลีก้มมอง มันมีทั้งบทละคร หนังสือรวมกลอน หนังสือเรื่องสั้น และหนังสือรวมคำถามไปจนถึงไกด์บุ๊คที่ช่วยในการอ่านให้เข้าใจมากขึ้นของแต่ละเล่มแยกมาอีก

 

 

 

 

 

เมื่อก่อนเขาอ่านพวกมันในฐานะนักเรียน…ไม่น่าเชื่อเลยว่าตอนนี้เขากำลังจะต้องอ่านมันในฐานะครูแล้ว… 

 

 

 

 

 

“เกรดนี้เรียนเชคสเปียร์เล่มเดียว แต่กลอนกับเรื่องสั้นคนละเล่มกัน” เสียงทุ้มต่ำและสำเนียงบริติชนั่นทะลุความคิดย้อนอดีตของลีเข้ามา…คุณหัวหน้าแผนกสามารถอธิบายได้โดยไม่ต้องพึ่งเครื่องช่วยจำสักนิด “รวมแล้วห้าเล่มพอดี…แล้วพวกไกด์บุ๊คนั่นคือที่โรงเรียนเลือกใช้น่ะ แต่ในหนังสือคำถามนั่นมีเฉลยรวมมาให้อยู่แล้ว…อาจไม่ต้องอ่านไกด์บุ๊คก็ได้”

 

 

 

 

 

ชายหนุ่มผมสีน้ำตาลเข้มเอาแต่ก้มหน้าก้มตานับตามพลางพยักหน้ารับรู้ไปด้วย…จึงแอบสะดุ้งโหยงเบาๆ เมื่อเงยหน้าขึ้นมาพบว่าริชาร์ดกำลังยื่นหน้ามามองหนังสือในอ้อมแขนตนอยู่ ตาคมๆ มองไล่ตามสันปก…บอกให้รู้ว่าอีกฝ่ายก็กำลังไล่นับอยู่เช่นกัน

 

 

 

 

 

ลีหวังสุดใจว่าตนจะไม่เผลอสูดลมหายใจลึกๆ แบบสติแตกให้ได้ยิน มือซ้ายตะครุบแว่นที่เลื่อนเฉไปอีกแล้วตอนสะดุ้งให้กลับเข้าที่อย่างแนบเนียน “ครบแล้วล่ะ…”

 

 

 

 

 

“โอเค” ชายหนุ่มผมดำยิ้มนิดๆ ให้…และลีก็ขอบคุณเสียงออดบอกเวลาดังลั่นนั่นนักเพราะมันช่วยดึงความสนใจของริชาร์ดไปให้ไม่เห็นสีหน้าตลกๆ ของเขา

 

 

 

 

 

คุณหัวหน้าแผนกหยิบหนังสืออีกเล่มมาถือ…ท่าทางเจ้าตัวจะมีสอนคาบต่อไป พูดส่งท้าย “งั้นเดี๋ยวเจอกัน…ถ้าสงสัยอะไรก็ถามฉันได้เลยนะ”

 

 

 

 

 

…ประโยคนี้ทำให้ความคิดลีแล่นไปเร็วเกินควรอย่างแย่ที่สุด

 

 

 

 


ฉันสงสัยว่าทำไมนายถึงยังดูดีชะมัดในคาดิแกนคุณปู่โง่ๆ นั่น…ฉันสงสัยว่าจะขอเบอร์นายได้รึเปล่า…ฉันสงสัยว่าเราจะมีโอกาสไปจิบกาแฟด้วยกันไหม… 

 

 

 

 

 

“อ่า…”

 

 

 

 

 

ริชาร์ดยังคงยืนรอเพราะชายหนุ่มผมสีน้ำตาลเข้มเผลอส่งเสียงออกมาเหมือนจะพูดอะไร แต่แน่นอนว่าช่วงเวลายี่สิบสามปีของการมีชีวิตมายังพอจะช่วยสอนบทเรียนให้เขายั้งปากตัวเองได้ทันอยู่บ้าง…ลี เพซจึงรีบบังคับให้ริมฝีปากตัวเองหุบฉับหากัน บิดเป็นรอยยิ้มตลกๆ ที่ไม่แนบเนียนพอๆ กับคำพูด

 

 

 

 

 

“มะ ไม่มีอะไรแล้วล่ะ…ขอบคุณมาก แล้วเจอกันนะ”

 

 

 

 

 

ริชาร์ดจึงพยักหน้าพร้อมรอยยิ้ม…สีหน้าอมยิ้มนิดๆ ที่ลีไม่ได้รู้สักนิดเลยว่ามาจากความขำปนเอ็นดูตัวเขาเองนั่นแหละ ก่อนที่ร่างสูงโปร่งนั่นจะออกจากห้องพักครูไป…ไม่ลืมที่จะหยิบถ้วยกาแฟของตัวเองไปด้วย

 

 

 

 

 

ตอนที่เหลือเพียงเขาเองแล้วนั่นแหละ…ที่ลี กรินเนอร์ เพซกล้าทิ้งตัวลงนั่งตรงโต๊ะกลางห้องแล้วก้มหน้าแปะลงไปกับกองหนังสือในอ้อมแขน ถอนหายใจเฮือกใหญ่ออกมายาวๆ แต่ก็กำมือแน่น

 

 

 

 

 

ต่อให้มันจะมีความไม่มั่นใจของตัวเองหรือหัวหน้าแผนกที่หล่อเกินจะทนไหวมาป่วนก็ตาม…แต่เขาก็จะทำทุกอย่างให้งานแรกนี้ดำเนินไปอย่างราบรื่นให้ได้เลยคอยดู…!

 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
tbc.
 
*********************************
 
 
what the hell is going on what the fuck am i doing whatwhatWHATTTT????
 
 
 
 
 
 
โอเค….สวัสดีคร่ะ……….. //เสยผม
 
 
 
 
 
 
ทิพย์ไม่รู้ทั้งนั้นว่าเกิดอะไรขึ้นไม่รู้ๆๆๆๆๆนี่มันอะไรสักอย่างทิพย์ไม่แน่ใจเขียนทำไมเขียนมาดองใช่มั้ยโอ้ยๆๆๆๆๆพล็อตไม่มีด้วยว้อทว้อทว้อทททททททททททททททโอ้ยนี่มันอะไรกันฉันไม่รู้อะไรทั้งนั้นฟฟฟฟฟฟฟแงงงงงงงงงงงงงงง
 
 
 
 
 
……อะไรประมาณนั้นค่ะ แฮ่กแฮ่กแฮ่ก
 
 
 
 
 
คือ…คิดพล็อตนี้ไว้กับน้องฟ้าเล่นๆเมื่อนานมาแล้วค่ะ ว่าอยากเห็นลีกับริชาร์ดเป็นครูแล้วบรั่บ รุ่นพี่รุ่นน้องในที่ทำงาน แล้วจีบกัน ฟฟฟฟฟฟ หกดเหกดเหกดเหกดเหกดเหกด โมเอะกดฟกหดฟหกดฟหกดฟก นั่นแหละค่ะ…เลยเลยเลย….ที่อ่านไป ไม่มีอนาคต นี่เขียนจริงจังก็เพราะคั่นสมองเน่าจากเขียนแต่งการเมืองค่ะ ถถถถถ ตอนสี่จะจบแล้วนะ พลังติ่งมีจริง ไม่เชื่อเปิดเทรลเลอร์ค่ะ ฟฟฟฟฟฟฟ
 
 
 
 
 
 
คิดอะไรไม่ค่อยออกค่ะ สติแตกมาก ไว้รอดูต่อไปว่าจะดองไม่ดอง O<—<
 
 
 
 
 
 
ช่วงนี้อัพบ่อยเพราะหยุดยาวค่ะ หลังจากนี้ไม่รู้………………………
 
 
 
 
 
 
แกล้งตายอย่างสมจริงมากค่ะทุกคนต้องเชื่อนะคะ
 
 
 
 
 
 
 
 
ทิพย์เอง
 
 
 
 
 
 
Advertisements

16 responses to “[RichardLee] A Brighter Word Than Bright, A Fairer Word Than Fair (1)

  1. Yehhhhhhhhhhhhhhhh พอเห็นว่าคุณทิพย์เขียนริชาร์ดกับลีเพจ ก็กรี๊ดดดดดสติแตก เพราะเราชอบ 2 หนุ่มนี้มากกกกก นึกว่าจะไม่มีใครเอามาคู่กันซะเลี้ยวววว เขียนต่อเขียนต่อ เขียนต่อ สะกดจิตตต เราจะเป็น Stalker ฟิกลีเพจ แฮ่!

    Like

    • 55555 เราเขียนเรื่องนี้เก็บไว้นานแล้วค่ะ แค่ไม่ได้ลงอย่างเป็นทางการเท่านั้นเองถถถถ
      แต่คงเขียนต่อค่ะ เพราะเราชอบแพร์นี้ ชอบเรื่องนี้ด้วย บรั่บ…เราใส่ทุกอย่างที่เราชอบ ฟฟฟฟ

      Like

  2. กรี้ดดดพี่ทิพย์ฟเฟเห้ก้้หห้ห้้ห
    คือแสงไม่เคยชิปคู่นี้มาก่อนเลยค่ะแงงงงง
    มันน่ารักมากกกกกกกริชาร์ดหล่ออออออออมากค่าาา
    คุณลีก็น่าน่ารักฮือฟห้ก้กด่
    ตอนนับหนังสือนี่เขินแทนเลยอ้ากกก;;;
    รอตอนต่อไปนะคะ636,,,

    Like

    • ไม่เป็นไรนุ้งแสงคนเราต้องมีการลองครั้งแรก //จูงมือขึ้นเรือ
      ตอนแรกพี่ชอบริชาร์ดมาร์ตินนะ หลังๆมาจู่ๆก็ชิปริชาร์ดลีเอง
      ชิปแบบแซงคิวแซงหน้าทุกอย่างฟฟฟฟ สงสัยเพราะพี่ชิปธอรินธรันดี้หกดเหกดเหกดเ
      ตอนต่อไปจะมาในอีกล้านปีแสงค่ะ UvU /ยิ้มนางงาม

      Like

      • บร้าจริงงมันน่ารักจริงจังค่ะฮืออ
        /เดินตามขึ้นเรืออย่างมีจริตUvU

        Like

  3. #ตามมาจุดพลุเชียร์แพร์นี้จากexteen
    สตืเกือบหลุดรุนแรงมากเพราะเเต่ก่อนต้องทุรนทุรายนั่งแปลฟิคแพร์นี้จากอังกฤษ
    พอคุณทิพย์เขียนเป็นภาษาไทยนี่รู้สึกอยากร้องไห้จริงๆ ;w;
    ทั้งริชาร์ดสุดเเสนจะแฮนซั่มกับคนขายพายโมเอะ
    //คว้ายาดมมาดม
    สู้ๆนะคะ ติดตามรอตอนต่อไปอยู่ค่า

    Like

    • โฮรก ส่วนใหญ่ที่ทิพย์อ่านจะเป็นคู่นี้แทรกๆมาในเรื่องไอเดนxดีนค่ะฟฟฟฟ
      รู้ตัวอีกทีหลงเรียบร้อย ขึ้นเรื่อเต็มตัว 555555
      เลยอยากเขียนขึ้นมามั่ง นิดๆหน่อยๆพอให้สะใจตัวเอง >v<

      Like

  4. ไม่ได้ชิปคู่นี้จนมาอ่านฟิคพี่ทิพย์เนี่ยแหละค่ะ…
    แงงงง โอย น่ารักมากกกก ริชาร์ดลี แงงง อยากเรียนโรงเรียนนี้ #ผิด
    /วิ่งไปอ่านให้ถึงตอนปัจจุบัน…

    Like

    • หึฬ์ๆๆๆๆ มาขึ้นเรือลำนี้กับพี่เลยฟฟฟฟ
      ตอนนี้พี่กำลังสติแตก หลงรักคู่นี้มากๆๆๆๆๆ <3<3

      Like

  5. มิดเดิ้ลเอิร์ธไฮ ตั้งอยู่ไหนน้ะว่าจะไปเรียนต่อซะหน่อย…
    หึ้ยยยย กระต่ายยักษ์ลีสอนอิ้ง อยากเรียนโว้ยยยยย*[]*

    Like

  6. รู้จักสองคนนี้จากทวิตคุณทิพย์ จนต้องไปตามดูเบื้องหลัง ดูหนัง ดูสัมภาษณ์
    มิสเตอร์ลี เพซ น่ารัก แก้มกลมแดง จนไม่น่าเชื่อว่าจะทำหน้าดุได้ขนาดนั้นในหนัง

    ถ้าจะอินคู่นี้ ก็คงเพราะคุณทิพย์ไซโคบ่อยมากๆๆๆๆ แน่ๆเลย

    Like

  7. บ้าเจรงงงฟฟฟฟฟฟ
    *จิกหมอนอน่างบ้าคลั่งฟฟฟฟฟฟฟฟ* ตายล่ะฟฟฟฟฟฟฟฟฟฟ
    โอ้ย ลีน่ารักมากๆๆๆๆเลยค่าาาา ///////// ^//////////ไม่ไหวแล้ววว แงงงงง รวมเล่นไปรึยังค้าาา อยากด้ายยย

    Like

  8. ชอบมากมาย รออ่านตอนต่ออย่างจดจ่อค่า

    Like

  9. ง่าาาา ตกหลุมตั้งแต่วันแรกนะคะ คุณครูลี ><
    รู้สึกอยากกลับไปเรียนไฮสคูลจังค่า เพราะครูสองคนนี้โดยเฉพาะะะ ฮาาา

    Like

  10. ลีเขินกับความหล่อของริชไปเต็มๆ เอาใจช่วยลีค่ะ
    แต่คุณหัวหน้าแผนกนี่สิ อย่าแกล้งลีมากไปแล้วกันเนอะ
    ริชลีน่ารักตามเคยเลยค่าาา น่ารักมากมาย
    รอติดตามค่ะ สู้ๆเน้อ รอริชลีต่อไปป

    Like

  11. คุณริชาร์ด…คุณริชาร์ด…คุณริชาร์ด…ทำไมหล่อได้ขนาดนี้วะคะหฟหดหกดฟดฟกดกกฟหกด
    เราอ่านที่คุณทิพย์บรรยายแล้วนึกภาพตามแล้วเราก็รู้ตัวว่า เราไม่ควรนึกตามเลยแงงงงงงง
    หล่ออออ หล่อสังหารรรร ขนาดอยู่ในชุดคุณปู่ทึมๆ ยังหล่อทะลุเนื้อผ้าาาาาาา
    เราไม่แปลกในเลยที่ลีจะหวั่นไหวได้ขนาดนั้น เพราะเราลงไปกองแล้วค่ะ
    คือหล่อ คือสุขุม เราไม่ไหวแล้ว *มือปากสั่น* *นอนจมกองรุ้งที่พ่นไว้*

    ตอนนี้เราอยู่ในช่วงไฮสคูลพอดีด้วยค่ะ เกรดสิบเอ็ด…
    คืออยากจะมโนว่าได้เรียนกัยครูริชาร์ดมากฟกดฟหดหเฟหดเกดเกดเหกดเหก #ใครปลุกฉัน
    เราเคยเจอโมเม้นนี้นะ เรียนกับอาจารย์หล่อ ผลออกมาเป็นไง เอาแต่มองหน้าอาจารย์
    ตั้งใจเรียนเต็มร้อยได้ไปแค่ห้าสิบเปอร์เซ็นต์ฟฟฟฟฟ อีกครึงนึงทุ่มให้กับการมองหน้าครูหมด
    แล้วเขาก็มีคู่จิ้นด้วยค่ะ คือมันคล้ายมาก แงๆๆๆๆ *ทึ้งหัว* *เอาหัวไถคอม*
    พออ่านเรื่องนี้เราเลยแบบ ฟหกด่าสว อยากจะพ่งเข้าคอมไปเรียนกับอาจารย์อาร์มิเทจเหลือเกิน
    หรือจะลดเกรดไปเรียนกับอาจารย์เพซก็ได้นะคะ ยอมค่ะยอม เพื่อริชลีเรายอมจริงๆ TwT

    ไม่ว่าความจริงแล้วครูริชาร์ดจะใจดีกับคนอื่นไปทั่วหรือเปล่า แต่เราขอเหมาว่าการเดินมาส่ง
    พูดเปิดตัวให้ พาไปกินข้าว แนะนำร้านอร่อยให้ เป็นการเทคแคร์ที่ดีๆๆๆๆๆๆๆจนเกินไปนะคะ TT
    ให้ตายสิ ถ้าเราไปเป็นครูแล้วจะมีโอกาสได้รับการเทคแคร์ดีขนาดนี้จากหัวหน้าแผนกไหม
    (หาหัวหน้าแผนกให้เป็นแบบริชาร์ดเรื่องนี้ยังยากเลยจ้า #ร้องไห้แป๊บ)

    Like

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s