[RichardLee] A Brighter Word Than Bright, A Fairer Word Than Fair (2)

 
 
 
A Brighter Word Than Bright, A Fairer Word Than Fair

RichardLee fanfiction by Tippuri~ii *

  

 

 

 

 

 

Pairing: Richard Armitage x Lee Pace

Type: AU Fanfiction

 

 

 

 

 * แฟนฟิคชั่นเรื่องนี้เป็นเพียงจินตนาการของไรเตอร์และแต่งขึ้นเพื่อความบัง เทิง ไม่มีความเกี่ยวข้องกับบุคคล สถานที่ หรือเหตุการณ์จริงใดๆ ทั้งสิ้น และแฟนฟิคชั่นเรื่องนี้เป็นแฟนฟิคชั่น boy’s love…ถ้าใครไม่ชอบแนะนำให้ปิดค่ะ * 


 


 

 

* * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * *
 
 

This bud of love by summer’s ripening breath,

May prove a beauteous flower when next we meet

 
— Romeo & Juliet, Act II, Sc. I
 
 
 
 
 
*****
 
 
 

 
 
Chapter 2
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 

 

หลังจากเริ่มงานมาได้ราวสองสัปดาห์เศษๆ…ลีก็สบายใจขึ้นกว่าทีแรกที่กังวลนักหนา เพราะถึงจะมีช่วงวันแรกๆ ที่ติดๆ ขัดๆ อยู่บ้าง แต่ก็ได้บรรดาเพื่อนร่วมงานคอยตามถามไถ่และช่วยแนะนำทุกอย่างให้เป็นอย่างดี…ทำให้ได้อุ่นใจขึ้นเยอะ

 

 

 

 

 

แล้วไหนจะคุณหัวหน้าแผนกสุดหล่อคนนั้นอีกล่ะ… 

 

 

 

 

 

สมกับที่เดาได้จากท่าทาง…ริชาร์ด อาร์มิเทจมีความรับผิดชอบและใจดีเท่าๆ กับที่เข้มงวดอย่างสมตำแหน่งยิ่งนัก ชายหนุ่มผมดำช่วยแนะนำเขากับทุกคนและบอกถึงธรรมเนียมต่างๆ ที่คนในโรงเรียนจะพึงทำ ลีคิดด้วยซ้ำว่าที่เด็กๆ ยอมฟังเขาส่วนหนึ่งก็ต้องมาจากคำบอกกึ่งสั่งในวันแรกแน่ๆ

 

 

 

 

 

“ต่อไปนี้คุณครูเพซจะมาสอนวิชาภาษาอังกฤษให้พวกเธอ” ตามวิสัยหัวหน้าแผนกที่ดี…ริชาร์ดเสนอตัวมาช่วยแนะนำเขาให้กับนักเรียนในคาบแรกสุด และก็สมกับที่เป็นผู้รับผิดชอบการเรียนการสอนของเด็กสองระดับชั้นโตสุด…คุณครูอาร์มิเทจสามารถใช้เสียงทุ้มต่ำกับดวงตาคมกริบของตัวเองได้อย่างมีประสิทธิภาพยิ่งนัก ลีไม่คิดเลยว่าชีวิตนี้ตนจะสามารถทำให้เด็กๆ ทุกคนเงียบเพื่อตั้งใจฟังได้แบบที่ริชาร์ดกำลังทำอยู่ตอนนี้ได้เลย “ครูอยากให้ทุกคนไม่ทำให้คุณครูเพซปวดหัวนะ…เป็นเด็กดีล่ะ เข้าใจไหม?”

 

 

 

 

 

แล้วคาบแรกของลีก็ดำเนินไปอย่างราบรื่นกว่าที่เขาคาดเดาไว้เยอะ…ถึงจะมีการได้เผชิญกับความดื้อรั้นหรือกวนโมโหเล็กน้อยจากเด็กๆ อยู่บ้าง แต่นั่นก็ยังห่างไกลกับจินตนาการที่ชายหนุ่มกลัวอยู่มากนัก แถมพอตอนออดอาหารกลางวันดังและลีได้แต่ยืนเลิ่กๆ ลั่กๆ หลังบอกเลิกชั้นแล้วอยู่นั้น…ร่างสูงโปร่งของคุณหัวหน้าแผนกก็เดินมาชะโงกตัวรออยู่ตรงประตูห้องเรียน

 

 

 

 

 

“หวัดดี” ริชาร์ดยิ้มให้…รอยยิ้มอ่อนโยนบนใบหน้าหล่อร้ายนั้นส่งให้เจ้าตัวยิ่งดูดีจนเกินไปจริงๆ “ฉันไม่รู้ว่านายรู้ทางไปโรงอาหารรึเปล่าเลยมาเช็คดู…ว่าไง?”

 

 

 

 

 

ในเวลาที่ทั้งหิวและไม่รู้ทางเช่นนี้…ลีไม่มีความขัดข้องอะไรเลยในการพยักหน้ารับคำเสนอนั้น ริชาร์ดเดินนำเขาไปที่โรงอาหาร…อธิบายว่าครูกับนักเรียนนั่งทานในโรงอาหารเดียวกันแต่จะแยกโซนโต๊ะ และถ้าหากเขาจะต้องการหยิบอาหารไปทานในห้องพักครูแทนก็ไม่ใช่เรื่องหวงห้ามอะไร

 

 

 

 

 

“แต่ส่วนใหญ่พวกเราก็นั่งกินที่นี่แหละนะ มันสะดวกกว่า” ริชาร์ดยักไหล่ ก่อนจะทำให้ลีประหลาดใจด้วยการถามอย่างใจดี “แล้ว…เป็นไงบ้าง? วันแรกโอเคไหม?”

 

 

 

 

 

น้ำเสียงนั้นฟังแล้วอ่อนโยนเอาใจใส่จนลีแทบจะบอกตัวเองไม่ลงเลยว่าอีกฝ่ายอาจแค่ถามตามมารยาทไปงั้นๆ…ชายหนุ่มผมสีน้ำตาลเข้มรู้สึกชอบกลว่าตัวเองกำลังหน้าแดง จึงเสทำเป็นจัดๆ แว่นแก้เก้อ ตอบเสียงระมัดระวัง

 

 

 

 

 

“ก็…ก็ดี…” เพราะเห็นอยู่ได้ชัดๆ ว่าริชาร์ดอายุห่างจากตนอยู่โข…ลีเลยไม่สนิทใจนักที่จะกล้าพูดกับอีกฝ่ายอย่างสนิทสนม “ต้องขอบคุณคุณด้วยนะ…อุตส่าห์ช่วยแนะนำผมตั้งเยอะ”

 

 

 

 

 

ริชาร์ดส่ายศีรษะแทนการบอกว่าไม่เป็นไร ถามสัพเพเหระต่อและแนะนำว่ามีอะไรอร่อยบ้างในโรงอาหาร…การดูแลที่เอื้อเฟื้อมีไมตรีเช่นนี้เป็นสิ่งที่ลีไม่ได้คาดคิดเลยว่าตนจะได้รับจากชายหนุ่มหน้าตาหล่อร้ายคมกริบแบบนี้ ทั้งความประหลาดใจและความยินดีที่ได้มีรุ่นพี่ในที่ทำงานที่ใจดีแบบนี้ยิ่งทำให้หนุ่มแว่นเขินชอบกล แต่ก็รีบบอกตัวเองให้ไม่คิดเพ้อเจ้อ

 

 

 

 

 

โอ๊ยเจ้าโง่ลี…มีสติหน่อย…ริชาร์ดเขาเป็นหัวหน้าแผนก การที่เขามาดูแลนายก็ไม่ใช่เพราะอยากใจดีเป็นพิเศษอะไรสักหน่อย… 

 

 

 

 

 

นั่นเป็นสิ่งที่ชายหนุ่มผมน้ำตาลบอกตัวเอง…หากในขณะเดียวกันก็หวังในใจไปด้วยว่านี่จะใช่ความใจดีเป็นพิเศษที่ริชาร์ดมีให้ตนคนเดียว ความหวังที่ยิ่งทำให้ลีใจแป้วตอนได้ค้นพบว่ามันไม่มีทางจะเป็นเรื่องจริง…เพราะเมื่อริชาร์ดพาเขามาที่โต๊ะอาหารของบรรดาครูๆ วิชาเดียวกันและแนะนำให้ทุกคนได้รู้จักกันและกันแล้ว ร่างสูงโปร่งก็เอ่ยขอตัวแล้วเดินแยกไปนั่งที่อีกโต๊ะ ทำให้บทสนทนาระหว่างทางเดินมาโรงอาหารนั้นเป็นครั้งแรกและครั้งเดียวที่ลีได้คุยกับคุณหัวหน้าแผนกแบบสองต่อสอง

 

 

 

 

 

แย่ชะมัด… 

 

 

 

 

 

“ลี!…ลี!!

 

 

 

 

 

“หะ หา?!”

 

 

 

 

 

ความคิดโดนดึงกลับมาสู่ปัจจุบันอย่างกะทันหันด้วยเสียงเรียกชื่อดังลั่น…นี่เป็นสัปดาห์ที่สามของเขาในโรงอาหารนี้กับเพื่อนๆ ร่วมแผนก และคนที่เพิ่งตะโกนข้างหูเขาไปก็คือหนึ่งในนั้น…ไอเดน เทอเนอร์กำลังพ่นลมหายใจอย่างอ่อนใจกับเขาอยู่ ถามสำทับ “ใจลอยอะไรหา? ฉันบอกไปว่านี่มันอร่อยมากน่ะได้ยินไหม?”

 

 

 

 

 

‘นี่’ ที่หนุ่มไอริชพูดถึงคือพายช็อกโกแล็ตถาดใหญ่ราดวิปครีมขาวฟูที่ลีทำมาแจกเพื่อนร่วมงานแทนคำขอบคุณที่คอยให้ความช่วยเหลือและการดูแลน้องใหม่อย่างเขามาตั้งแต่แรก…สองสัปดาห์อาจฟังดูเป็นเวลาที่สั้น แต่เพราะทั้งไอเดน ดีน และอดัมล้วนก็มีนิสัยเฮฮาร่าเริงแถมอายุไม่ได้ห่างจากตนมากนัก จึงไม่แปลกเลยที่ลีจะสนิทกับทั้งสามได้อย่างง่ายดาย

 

 

 

 

 

ยังเหลือพายอีกสองชิ้นในถาดฟอยล์ ชายหนุ่มคนทำมาจึงพยักเพยิดกับเพื่อนทั้งสาม “กินให้หมดสิ เหลือไว้ทำไม?”

 

 

 

 

 

“อย่าเพิ่งลืมตัวนักสิน้องใหม่” ดีน โอกอร์แมน หนุ่มผมทองผลักไหล่ลีเบาๆ…ผงกศีรษะไปทางโต๊ะด้านหลังตัวเองที่ห่างออกไปพอที่จะไม่ได้ยินบทสนทนาของแต่ละฝ่าย โต๊ะที่ดีนบุ้ยใบ้ให้มองตามนั้นคือโต๊ะที่ได้ชื่อเล่นในหมู่พวกเขาว่า ‘โต๊ะพี่ใหญ่’ เพราะสมาชิกประจำของทั้งโต๊ะนั้นอายุห่างจากทั้งสามชนิดคนละรุ่น “ใจคอนายจะไม่เหลือเผื่อรุ่นพี่เลยเรอะ?”

 

 

 

 

 

และ – ลีคิดเสริมอย่างห้ามไม่ได้ – นั่นก็เป็นโต๊ะที่ริชาร์ด อาร์มิเทจจะนั่งทานอาหารกลางวันอยู่เสมอด้วย

 

 

 

 

 

สมาชิกร่วมโต๊ะของคุณหัวหน้าแผนกคือมิสเตอร์เซอร์กีส์ผู้เป็นรองอาจารย์ใหญ่กับมิสเตอร์แมคเทวิช…บุคคลที่พวกเขาทั้งโต๊ะเรียกกันจนชินไปแล้วว่าเกรแฮมทั้งๆ ที่ไม่มีใครสนิทพอจะเรียกชื่อต้นอีกฝ่ายได้เลยสักคน ซึ่งนั่นก็เพราะประเด็นที่ว่าอดัม บราวน์แอบชอบคุณครูศิลปะผู้สอนการแกะสลักไม้ที่หน้าโหดสมวิชาคนนี้อยู่ไม่เคยเป็นอะไรที่คุยไม่สนุกเลย

 

 

 

 

 

“ความจริงนายน่าจะเอามันไปให้ริชาร์ดเป็นคนแรกด้วยซ้ำนะ…” อดัมติงขึ้นมาแม้จะสายไปแล้ว…พายทั้งถาดเหลือซากอารยธรรมแค่สองชิ้นสุดท้ายเท่านั้น ชายหนุ่มมองๆ มันสักพักก่อนจะคิดได้ “ทำงี้สิ…ใส่จานใหม่ไปให้ดีไหม? อย่าถือไปแบบถาดเปล่าๆ แบบนี้เลย…น่าเกลียดชะมัด”

 

 

 

 

 

“ไหนๆ ก็ไหนๆ ละ เหลือสองชิ้นพอดีนิ…” ไอเดนยิ้มกว้างจนแก้มป่อง จัดแจงหยิบจานกระดาษมาตักพายวางแยกลงไป…ก่อนชะเง้อมอง พูดเร่งๆ เมื่อเห็นมิสเตอร์เซอร์กีส์กับเกรแฮมลุกเอาถาดอาหารไปวางแล้วเดินแยกกันออกไปคนละทาง “เอ้านี่…ทำตัวรู้งานหน่อยสิเจ้าหนู…”

 

 

 

 

 

จานกระดาษบรรจุพายหนึ่งใบถูกเลื่อนแยกไปตรงหน้าอดัม หนุ่มไอริชยักคิ้วสำทับตอนเฉลยแผน “รีบๆ เข้าสิเว้ยอดัม…เอาไปให้เกรแฮมดิ”

 

 

 

 

 

หนุ่มตัวเล็กยังคงสีหน้างงๆ…ดีนจึงต้องออกโรงช่วยเสริม “พายมันเหลืออยู่ชิ้นนึงไงเล่า…วิ่งตามเกรแฮมไปสิ เอาไปแบ่งเขาแล้วก็ชวนคุยซะเลย”

 

 

 

 

 

“เอ่อ…ฉันว่าไม่ดีมั้ง…”

 

 

 

 

 

“ไม่มีใครปฏิเสธหนูน้อยกับพายช็อกโกแล็ตได้หรอกน่า…โรแมนติกน่ารักจะตายไป” ไอเดนดัดเสียงเล็กๆ แล้วขำก้ากออกมาเอง ก่อนจะปรับอารมณ์กลับมาจริงจัง…คิ้วเข้มๆ เลิกสูงตอนที่เจ้าตัวจ้องมอหนุ่มตัวเล็กแบบตรงๆ “ชีวิตคนเรามีทางเลือกเสมออดัม…อย่าปล่อยให้มันพังเละเหมือนฉันสิ”

 

 

 

 

 

โทษทีนะมิสเตอร์เทอเนอร์” คนผมทองที่ตอนแรกเข้าขากันเป็นปี่เป็นขลุ่ยขมวดคิ้วหน้าบูดขึ้นมาทันควัน เสียงเขียวเหมือนป่าทั้งป่าเลยทีเดียว “นายคงไม่ได้กำลังพูดถึงพวกเราอยู่ใช่ไหม??”

 

 

 

 

 

ไอเดนไม่ได้ตอบทันทีเพราะยังง่วนกับการผลักให้อดัมลุกขึ้นยืนแล้วไปๆ จากตรงนี้เสียที…ซึ่งถึงจะดูลังเลอยู่ แต่สุดท้ายคุณครูบราวน์ก็เดินปนวิ่งพร้อมจานพายในมือออกไปจากโรงอาหารทางประตูฝั่งที่ทอดไปสู่ห้องเรียนศิลปะ ตอนนั้นเองแหละที่ ‘มิสเตอร์เทอเนอร์’ ถึงหันมาหาคนที่กำลังฟึดฟัดอยู่

 

 

 

 

 

“ฟังนะมิสเตอร์โอกอร์แมน…” หนุ่มไอริชแกล้งถอนหายใจแบบเสแสร้ง “เราเจอกันได้เพราะนายมัวแต่ให้อาหารเป็ดเพลินจนหน้าทิ่มลงบึง…” นิ้วชี้ถูกยกขึ้นเป็นเชิงสั่งห้ามไม่ให้อีกฝ่ายโวยแทรก “…ที่ลึกแค่เอว แต่นายก็แหกปากเหมือนจะจมน้ำตายจนฉันต้องโดดลงไปแล้วก็ตัวเปียกฟรี” ดีนได้แต่อ้าปากพะงาบๆ แต่เถียงไม่ได้…ทิ้งให้ไอเดนได้จบประโยคยาวเหยียดนี้ด้วยการเลิกคิ้ว “นั่นไม่เรียกว่าโรแมนติกน่ารัก…โอเคมั้ย?”

 

 

 

 

 

“เออๆ ฉันมันพลาดเอง ไม่น่าสงสารว่าเป็ดมันหิวเลย…ดูซิตอนนี้ต้องมาติดแหง็กกับอะไร” สีหน้าและคำพูดยังแลดูเหมือนเจ้าตัวจะยังโมโหอยู่…แต่แววตาพริบพราวนั้นก็บอกชัดว่าดีนไม่ได้อารมณ์เสียมาตั้งแต่แรกแล้ว ไอเดนบ่นต่ออีกนิดอย่างหมั่นเขี้ยวที่โดนลดระดับจากแฟนไปเป็นแค่ ‘อะไร’…แต่สุดท้ายทั้งสองก็หัวเราะออกมาจนได้ เสียงหัวเราะสดชื่นเหมือนคลื่นสีฟ้าใสทำให้ลีอมยิ้มตาม

 

 

 

 

 

สองคนนี้ไม่รู้จริงๆ เหรอ…ว่านั่นน่ะเรียกว่าโรแมนติกน่ารักที่สุดของที่สุดแล้วล่ะ… 

 

 

 

 

 

“เฮ้ๆ…นายเองก็อย่ามัวแต่โอ้เอ้ดิลี” เสียงของดีนดึงชายหนุ่มให้ได้สติ “…เอาไปให้เขาสิ”

 

 

 

 

 

ลีก้มมองจานพายที่โดนเลื่อนมาตรงหน้าและการพยักเพยิดของชายหนุ่มผมทองไปทางริชาร์ดที่ตอนนี้กำลังนั่งเช็คอะไรสักอย่างในจอไอโฟนสีดำตรงโต๊ะเดิมคนเดียว…ภาพท่วงท่าสบายๆ แต่ก็ยังแฝงความเคร่งขรึมเป็นผู้ใหญ่เอาไว้แบบนี้ทำให้คนมองอย่างเขารู้สึกตลกๆ ชอบกล เหมือนมีกองทัพเยลลี่รูปหมีกระโดดดึ๋งๆ ไปมาในกระเพาะ

 

 

 

 

 

“อย่าเลย…” คุณครูคนใหม่ของโรงเรียนพยายามหาข้ออ้าง “เขาดู…ยุ่งอยู่…”

 

 

 

 

 

“ไร้สาระน่า…คนเล่นมือถือไม่ได้หมายความว่าต้องยุ่งซะหน่อย เผลอๆ เขาเล่นแคนดี้ครัชอยู่ด้วยซ้ำเถอะ” ไอเดนโบกมือ “รีบๆ เอาไปให้ริชาร์ดแล้วกลับห้องพักครูกัน ฉันต้องไปหาไกด์บุ๊คอีกเล่มนึง…เพิ่งนึกได้เนี่ย”

 

 

 

 

 

ผิดกับกรณีของอดัมกับเกรแฮม…ไม่มีใครรู้ถึงความรู้สึกหวานๆ ตลกๆ ที่ก่อเกิดในใจลีเพราะชายหนุ่มไม่เคยแสดงท่าทีอะไรและความรู้สึกนี้ก็ไม่ได้รุนแรงชัดเจนเท่าที่อดัมรู้สึกกับเกรแฮม แต่ถึงอย่างนั้นก็เถอะ…ก็ไม่ได้หมายความว่าเขาจะสามารถพูดคุยกับริชาร์ดได้สองต่อสองแบบสบายๆ เสียหน่อย

 

 

 

 

 

แต่ถ้าอิดออดมากๆ ก็ต้องโดนล้อเสียเท่านั้นแหละ… 

 

 

 

 

 

เพราะอยากรักษาเรื่องส่วนตัวให้เป็นเรื่องส่วนตัวต่อไป…ลีจึงหยิบจานพายมาถือแล้วเดินไปที่โต๊ะของคุณหัวหน้าแผนกโดยดี บอกตัวเองในใจรัวๆ ให้ทำสีหน้าเป็นปกติ

 

 

 

 

 

“ริชาร์ด…”

 

 

 

 

 

คนเล่นมือถืออยู่เงยหน้าขึ้นมาตามเสียงเรียก ก่อนจะยิ้มบางๆ ให้ “อ้าวลี…ว่าไง?”

 

 

 

 

 

“ผม…ง่า…เอานี่มาให้” หนุ่มแว่นขยับยิ้มตอบ ยื่นจานพายออกไปตรงหน้า “…ขอบคุณที่ช่วยแนะนำทุกอย่างให้มาตลอดเลยนะ”

 

 

 

 

 

“โอ…ขอบใจนะ…”

 

 

 

 

 

ริชาร์ดดูงงนิดหน่อยแต่ก็ตอบรับอย่างสุภาพ และก็คงจะพูดอะไรกับลีต่อแล้วถ้าไอเดนกับดีนไม่ได้เดินมายืนข้างหลังชายหนุ่ม…ทั้งสองโบกมือนิดๆ เป็นเชิงทักคุณหัวหน้าแผนก ก่อนที่หนุ่มไอริชจะเร่ง “มาเร็วลี…นายเองก็มีสอนค่ายบ่ายไม่ใช่เหรอ?”

 

 

 

 

 

“อะ อ๋อ…ใช่ๆ…” ชายหนุ่มผมน้ำตาลพยักหน้า ก่อนจะหันมา…ยิ้มลังเลตอนเอ่ยลาริชาร์ด “งั้น…แล้วเจอกันนะ”

 

 

 

 

 

อีกฝ่ายพยักหน้ารับรู้…ก่อนที่ทั้งสามจะเดินกลับไปที่ห้องพักครู และถึงจะทราบดีถึงความเสี่ยงในการจะโดนล้อ…แต่ลีก็ห้ามตัวเองไม่ได้ในการจะเปรยขึ้นมา

 

 

 

 

 

“ริชาร์ดเนี่ย…” คิดหาคำที่เหมาะสมตรงใจชั่วครู่แล้วจึงกล่าวต่อ “…ใจดีเนอะ”

 

 

 

 

 

“ช่ายยยย…หน้าดุแต่ความจริงใจดีมากเลย” ดีนพยักหน้า “ตอนแรกฉันก็นึกว่าเขาจะโหดนะ…แต่พออยู่ๆ ไปถึงได้รู้ว่าทั้งมีน้ำใจแถมโคตรซื่อเลย แต่ก็ไม่ใช่ว่าฉันจะกล้าแกล้งอะไรเขาหรอกนะ…”

 

 

 

 

 

“ริชาร์ดเขาอายุมากกว่าพวกเราตั้งเยอะนี่…แถมเป็นหัวหน้าด้วย” ไอเดนยักไหล่ “พวกเรานี่โชคดีจริงๆ ที่ได้รุ่นพี่ที่คอยเทคแคร์ทุกอย่างแบบเขา”

 

 

 

 

 

ประโยคนี้ทำให้ลีใจแป้วอีกแล้ว…เพราะมันช่วยยืนยันว่าความใจดีที่เขาได้รับจากริชาร์ดเป็นสิ่งสามัญที่เจ้าตัวมีให้ทุกคน และอาการใจแป้วนั้นก็หนักหน่วงขึ้นอีกเรื่อยๆ เมื่อไอเดนกับดีนเล่าต่ออีกนิดว่าถ้านับจากอายุ…ก็ไม่แปลกหรอกที่ริชาร์ดจะให้การดูแลลีมากขนาดนี้ เพราะชายหนุ่มผมน้ำตาลอ่อนกว่าเจ้าตัวตั้งแปดปีแถมยังดูเลิ่กๆ ลั่กๆ ไปหมด

 

 

 

 

 

ลีบ่นพึมๆ เพื่อปฏิเสธข้อกล่าวหา…ทำให้สองหนุ่มหัวเราะและยิ่งยืนยันว่ามันเป็นความจริง พอถึงห้องพักครูแล้ว ไอเดนก็ค้นหาไกด์บุ๊คเจ้าปัญหาของตนในขณะที่ดีนจัดแจงเอาหุ่นมือและตุ๊กตุ่นตุ๊กตาทั้งหลายที่เจ้าตัวใช้ในคลาสของเด็กเกรดหนึ่งใส่กล่องกระดาษ…และเมื่อทั้งคู่รวบรวมอุปกรณ์การสอนของตนได้ครบแล้ว สองหนุ่มก็บอกลาลีแล้วรีบรุดออกไปเพราะตึกของเด็กประถมต้องใช้เวลามากกว่าในการเดินไปให้ถึง

 

 

 

 

 

เพราะวันนี้สิ่งที่ลีต้องสอนมีแค่องก์สั้นๆ แล้วหลังจากนั้นก็แค่อ่านเรียงความวิเคราะห์เนื้อหาของบทละครโดยรวมให้นักเรียนได้จดตาม…เอกสารในการสอนของเขาจึงมีแค่หนังสือกับสมุดโน้ตเท่านั้น ทำให้ไม่ต้องรีบเร่งในการตามหาข้าวของให้วุ่นวายเหมือนเพื่อนทั้งสอง ลีขยับเตรียมจะเดินไปที่ห้องเรียนเมื่อเข็มนาฬิกาชี้ว่าเหลืออีกห้านาทีจะออดดัง…แต่ก็ต้องหยุดกึกเมื่อร่างสูงโปร่งคุ้นตาของริชาร์ด อาร์มิเทจเดินสวนเข้ามาเสียก่อน

 

 

 

 

 

“อะ อ้าว…ว่าไง…” ชายหนุ่มผมน้ำตาลทักอย่างไม่ได้ตั้งตัว ถามคำถามทั่วไปของคนอาชีพนี้ “คุณมีสอนคาบถัดไปรึเปล่าน่ะ?”

 

 

 

 

 

ริชาร์ดโบกหนังสือรวมบทกลอนเล่มเล็กในมือเบาๆ แทนคำตอบ ก่อนจะยิ้มขึ้นมาเมื่อนึกได้ “เออใช่…ขอบใจอีกทีนะ สำหรับพายน่ะ”

 

 

 

 

 

“ไม่เลยๆ…ผมสิที่ต้องขอบคุณ คุณช่วยแนะนำผมตั้งเยอะ” ลีส่ายหน้ายิ้มๆ…ก่อนจะเสริมขึ้นมาอย่างห้ามไม่ได้ “ตอนแรกผมกะจะทำพายแอปเปิ้ลมานะ แต่สุดท้ายคิดว่าเป็นช็อกโกแล็ตน่าจะดีกว่า”

 

 

 

 

 

“ช็อกโกแล็ตน่ะดีแล้ว…” ริชาร์ดออกความเห็น ก่อนจะขมวดคิ้วเล็กๆ เมื่อตั้งใจคิดตามดีๆ “เดี๋ยวนะ…นายทำพายนั่นเองเหรอ?”

 

 

 

 

 

“อื้อ…” ลีพยักหน้า

 

 

 

 

 

“มันอร่อยมากเลยล่ะ…” ชายหนุ่มผมดำมีสีหน้ากึ่งยิ้มกึ่งประหลาดใจราวกับกำลังทึ่งอยู่ “…นี่ฉันนึกว่านายซื้อมานะเนี่ย อร่อยสุดๆ เลย”

 

 

 

 

 

ลีพึมพำปฏิเสธอย่างถ่อมตัว ก่อนจะตัดสินใจถามคำถามที่ฟังดูส่วนตัวขึ้นอีกนิด “คุณ…ชอบช็อกโกแล็ตเหรอ?”

 

 

 

 

 

ริชาร์ดก้มหน้างุดลงนิดๆ เพื่อเลี่ยงการสบตา….มือใหญ่ถูกยกมาลูบๆ คางตัวเองราวกับจะแก้เขินตอนพยักหน้ารับ “ใช่…ฉันชอบของรสช็อกโกแล็ตๆ น่ะ อย่างไอติมนี่ก็เหมือนกัน…ต้องรสช็อกโกแล็ตเท่านั้นเลย…”

 

 

 

 

 

ภาพหนุ่มหน้าหล่อดุดันแถมดวงตาคมกริบแต่มาเขินกับรสนิยมที่ชอบอะไรเหมือนเด็กๆ แบบนี้เป็นภาพที่ทำให้ลีอยากหัวเราะเบาๆ ออกมาอย่างประหลาดใจปนเอ็นดูชะมัด…แต่นั่นคงไม่ใช่เรื่องเหมาะสมที่จะทำกับหัวหน้าแผนกที่ตนทำงานอยู่ ชายหนุ่มจึงแค่พูดยิ้มๆ ว่าตนก็คิดเหมือนกันว่าช็อกโกแล็ตเป็นหนึ่งในสิ่งที่ทำให้โลกนี้น่าอยู่ขึ้นเยอะ…มุกตลกที่เรียกเสียงหัวเราะทุ้มต่ำจากคนตรงหน้า ก่อนที่ลีจะขอตัวเพราะไม่อยากไปถึงห้องเรียนหลังออดดัง

 

 

 

 

 

ริชาร์ดไม่ได้รู้เลยว่าตลอดทางที่เดินไปที่ห้องเรียนนั้น…ลีห้ามตัวเองไม่ได้สักนิดในการจะไม่ยิ้มตลกๆ กับตัวเอง และลีก็ไม่ได้รู้เลยเหมือนกัน…ว่าริชาร์ดยังคงมองตามและยิ้มนุ่มนวลอยู่อย่างนั้นแม้ว่าเขาจะเดินจากไปอีกทางแล้ว

 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
tbc.

 
****************************************
 
 
 
 
 
 
note:
 
  • มิสเตอร์เซอร์กีส์คือคนที่เล่นเป็นกอลลั่มค่ะ ตัวจริงน่ารักมากเลยนะห์! 
  • เกรแฮม แมคเทวิชคือคุณลุงผู้โคตรเท่ที่เล่นเป็นดวาลินค่ะ เพราะงั้นอย่าถามว่าทำไมอดัม บราวน์ คนเล่นเป็นโอรีถึงแอบชอบลุงอยู่ ฟฟฟฟ อีติ่ง สองคนนี้ตัวจริงสนิทกันมุ้งมิ้งมากค่ะ แฟนเกิร์ลน้ำตาไหลเป็นสายรุ้ง ฟฟฟฟ
  • ส่วนไอเดนกับเป็ดโง่ดีน…ก็คิลีกับฟิลีตามลำดับค่ะ ถถถถถ
 
 
 
 
 
 
 
 
 
บอกแล้วว่าหยุดยาว…ตอนสองมาแล้วค่ะ พล็อตมันง่ายๆเรื่อยๆไม่มีอะไร เขียนสบายดีค่ะ รู้ดีค่ะว่าพล็อตน่าเบื่อ…อดทนไว้นะคะคนอ่าน TvT ทิพย์ชอบแพร์นี้อ้ะฟฟฟฟฟ
 
 
 
 
 
ตอนแรก…บทสองนี่เขียนไว้นิดๆหน่อยๆ แต่เจอน้องอนันต์ @AT_Anant ณ ทวิตภพ ส่งรูปนี้มาค่ะ
 
 
 
 
ฮรือออออออออออออออออออขุ่นหัวหน้าแผนกส์สสสสสสสสสสสสสสสสสสสสสสสสสสสสสสสส์หล่อว์วววววววววววววววววววว์แม่กกกกกกกกกกกกกกกกกกกกหกเหดกเหกดเหกเหดกเกดเหกเหกดเหกดเหกดเฟสห่กดฟหกฟหกดดหกเดหกดเหเหกดเดกเ
 
 
 
 
 
เลยเลยเลย (;////;  ) ….ตอนสองมาเลยค่ะ พลังติ่งมีจริงค่ะ ทิพย์ยังคงขอยืนยัน ฟฟฟฟฟ
 
 
 
 
 
ช่วงนี้อยากรีวิวหนังสือมากเลยค่ะ รอดูต่อไปว่าจะได้รีวิวไหม ฟฟฟฟ ส่วนระบบหนังสือที่ใช้สอนในเรื่องนี้ ถ้ามีโอกาสพูดถึงมากๆจะอธิบายอย่างละเอียดอีกทีละกันนะคะ เพราะย้อนอ่านต้นฉบับแล้วรู้สึกว่าไม่ค่อยเคลียร์เลย
 
 
 
 
 
แล้วก็…ช่วงนี้กำลังอยู่ในโหมดชวนคนอพยพค่ะถถถถถ เพราะลองใช้ wordpress.com แล้วชอบใจระบบที่ไม่เอ๋อบ่อย+ระบบคอมเมนต์ที่เวิร์คมากๆ…ตอนนี้รู้สึกอยากย้ายถาวรมากเลยค่ะ แต่รอดูต่อไปว่าเอ็กทีนเปลี่ยนมือผู้ดูแลแล้วจะดีขึ้นมั้ย ใครว่างๆก็ไปสมัคร wordpress ไว้นะคะถถถถถ เผื่อย้ายพร้อมกัน
 
 
 
 
 
รอลุ้นต่อไปว่าจะเขียนอะไร ฟฟฟฟฟ
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
ทิพย์เอง
 
 
 
 
Advertisements

25 responses to “[RichardLee] A Brighter Word Than Bright, A Fairer Word Than Fair (2)

  1. ฟฟฟฟฟฟฟฟฟฟฟฟฟฟฟฟฟฟฟฟฟฟฟฟฟฟฟฟฟฟฟกหฟดหนฟยงาเกาดดาสกวฟ้งก้าิสเกงฟาิ้กฟ่้นพง่เทาหนดฟว่เงดเ่กดง

    ฮือออออออออออออออออ พี่ทิพย์ขา มันน่ารักมาก น่ารักทั้งฟิคเลยง่าาาาาาาาาาาาาา แงงงงงงงงงงงงงง น่ารักไปแล้ววววววววว น่ารักทุกคนเลยแบบ ฮืออออออออออออออออออออออออ

    ขุ่นหัวหน้าแผนกเท่ลากเลยค่ะตอนไปแนะนำลีให้นักเรียนรู้จักง่ะ แบบว่า นึกภาพออกเป็นฉากๆเลยว่าขุ่นริชาร์ดแกคูลขนาดไหนฟฟฟฟฟฟฟฟ อย่ามีครูแบบนี้บ้างงงงงง แงงงงงงงงงงงงง
    แล้วที่มีการมาหาตอนสอนจบแล้วพูดประโนคนี้ —-> “ฉันไม่รู้ว่านายรู้ทางไปโรงอาหารรึเปล่าเลยมาเช็คดู…ว่าไง?” <—— ฟฟฟฟฟฟฟฟฟฟฟฟฟฟฟฟฟฟฟฟฟฟฟฟฟฟ ขุ่นหัวหน้าแผนกน่ารักไปปปปปปปป ฮืออออ ประโยคนี้เอาใจไปเลย เทคแคร์กันดีสุดๆ ลีค้า สลับที่กันได้ไหมมมมมมฟฟฟฟฟฟฟฟฟฟฟฟฟฟฟ //โดนลีเสยด้วยเชคสเปียร์

    ไอ้ความอึกอักของลีนี่มันอัลไล มันทำให้นึกถึงสัตว์เล็กๆมากฟฟฟฟฟ นายน่าปลํ้ามากลี นายแบบ… นายทำให้รู้สึกอยากบีบง่าาาาฟฟฟฟฟฟฟฟ
    ถ้าขุ่นริชาร์ดแกร้ายลึกนี่คงมโนไปแล้วค่ะว่าที่แท้จริงแล้วเป็นแผนของคุณหัวหน้าแผนกทำทีเป็นใจดีแล้วรวบหัวรวบหางตอนเผลอ YvY ฟฟฟฟฟฟฟฟ //พี่ทิพย์ตบ

    ลีแม่ศรีเรือนมาก ลีอบพายเองเลยนะ!! พายช็อคโกแลตด้วยนะ!!! ฟฟฟฟฟฟฟฟฟฟฟฟฟฟ อนันต์อยากกินแงงงงงง ของโปรดของคุณริชาร์ดย่อมเป็นของรักส์ส์ส์ของอนันต์ฟฟฟฟฟฟ

    โมเมนต์ตอนท้ายที่ต่างคนต่างยิ้มนั่นมันอะไรคะฟฟฟฟฟฟฟ มันจะกิ๊วก๊าวไปไหนนะคู่นี้ ฮือออ อนันต์ทนไม่ได้ฟฟฟฟฟฟฟฟ

    นิดนึง ไอแดนร้ายกาจมากฟฟฟฟฟฟฟฟฟฟฟฟ ยัดเยียดให้อดัมเอาไปให้คุณเกรแฮมได้แบบ ฟฟฟฟฟฟฟฟฟฟฟ แถมดีนเป็นลูกคู่อีก สมแล้วที่เป็นแฟนกัน
    นายไม่ได้เลือกผิดหรอกนะไอแดน คนให้อาหารเป็ดนี่แหละดีที่สุด!! ฟฟฟฟฟฟฟฟฟฟฟฟฟ

    แค่ก… รูปใหญ่มาก อนันต์จะพยายามไม่พูดถึงมัน…//มุดดินแบบนกกระจอกเทศ

    Like

    • 555555 คอมเม้นยาวสะใจพี่ทิพย์มากค่ะแฮ่กๆๆๆๆๆ
      บทนี้เขียนจบไวได้ขนาดนี้เพราะแฟนอาร์ตจากน้องเลยนะฟหกดฟหกดฟหกด
      ริชาร์ดตัวจริงหล่อมุ้งมิ้งแสนดีขัดกับหน้าร้ายๆมากค่ะฟฟฟฟฟฟฟฟ
      ส่วนลี….ฤหกฟหกดฟหดฟดห ต้องลองไปดูซีรี่ย์สเรื่อง pushing daisies อ่ะน้องอนันต์
      ลีเล่นเป็นคนอบพายแล้วแม่มมุ้งมิ้งโมเอะน่าแกล้งน่ากอดมากหกดเหกเดหกดเ /ทำมือหยั่บๆ
      ตัวสูงเกือบสองเมตรนะอิตาลีเนี่ย แต่น่าปกป้องมาก ฟฟฟฟฟฟฟ

      Like

  2. โฮกกกก //คว้าผ้ามาเช็ดเหงื่อ =///////=
    คุณทิพย์ช่างสรรหาเเพร์มาทำให้รอบตัวเราเต็มไปด้วยยาดม+หมอนเอาไว้ทึ้ง
    ไม่ไหวเเล้วค่ะ ทั้งไอดีน ทั้งลุงหมีน้องอดัม ไหนจะคู่หลักริชลีอีก
    ตอนนี้ฟิคนี้กลายสภาพเป็นท่าเรือย่อมๆเเล้วค่ะ เรือหลายลำจริงๆ ;w;
    สู้ๆนะคะ ตอนหน้าเราจะมาจิกหมอนอีกรอบ =w=

    ป.ล.แสดงว่าไอดีนนี่ชักนำเราเข้าสู่เเพร์อื่นๆจริงๆค่ะ หลงริชลีจากฟิคไอดีนเหมือนกัน ;w;

    Like

    • ฮอบบิทแพร์มันมีให้ชิปเยอะ เขียนแบบไหนยังไงก็ต้องมีโผล่ๆกันมาค่ะฟฟฟฟ
      มันอดไม่ได้จริงๆนะฮืออออออออ
      ไอดีนนี่ตัวดีจริงๆ เราอ่านฟิคไอดีนทีไรจะได้แพร์ริชลีกับลุงหมีน้องอดัมแถมมาตลอดเลย
      สุดท้ายรู้ตัวอีกทีคือขึ้นเรือมาแล้วถถถถถถ

      Like

  3. กรี๊ดดดดดดดดดดดดด
    พี่ทิพยืคะะะะะะะะะะะ/เขย่า
    ขอคุณหัวหน้าแผนกให้หนูเถอะค่ะขอเถอะ/แย่งจากลีมา
    ฟกดฟหกดหกกดฟกดกหฟก
    โอ๊ย อ่านแล้วเป็นเราก็เขินค่ะ เผลอๆจะคิดไปไกลกว่าลีด้วย มโนเลย
    แง้ คุณหัวหน้าเล่นแคนดี้ครัชด้วย555555555555555555555555

    Like

    • โฮรรรรรรรเขียนไปก็อิจฉาทั้งลีทั้งริชาร์ดเลยค่ะ
      จะเอามั่งอ่ะจะอาวววววว
      มีครูยังงี้จะขอเรียนเสริมหลังเลิกเรียนยันเช้าฟฟฟฟฟ
      ไม่ก็แกล้งโง่ไปให้ติวบ่อยๆถถถถถ

      Like

  4. กรี๊ดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดด กรี๊ดดดดดดดดดดดดดดดกดดดดดดด กรี๊ดดดดฟ้ฟาฟสหสหวสหวหวหวหสสหสหสหสหสสหสหสหสหสหสหสสหสหสหสฟสหสสหสหสหสหสสหสหสหห เชี่ยเอ้ยยยยยยยยยยยย พี่เเม่งงงง พี่เเม่งงงงงงงงงง /ขดตัวเป็นก้อนกลมๆอยู่ในผ้าห่มบนเตียง

    ทำไมริชาร์ดต้องหล่อสมาร์ทเเอนเจนเทิลเเมนแบบนี้ด้วยวะ ฮือออออออ เป็นคุณครูอังกฤษที่คูลชะมัด โคตรอย่างเรียนด้วยเลยแบบนี้ฮือออออออออออออ เเบบนี้จะไม่ให้ไอ้เอ๋อลีหลงรักได้ไงฟะฟสสฟสฟสฟสหววหวหวหวหววหวห

    เเล้วโอ้ยยยยยยยย ลุงหมีกับอดัมขโมยซีนมากฮือออแ ตั้งเเต่อ่านมาเพิ่งมาม้วนเขินเอาฉากที่อดัมเอาพายไปให้ลุงฟวฟวฟววฟวฟวฟวฟววฟวหวหสสห โซเเดมคิ้ววททท์

    เเล้วไอ้คู่รักโง่ๆที่สอนเด็กประถมตรงนั้นคืออะไรคะฟสฟสฟสหส รักกันได้เพราะนังดีนตกบ่อเป็ดเเล้วนังเด้นโดดไปช่วย โอ้ยยยยยย อะไรจะตลกขนาดนี้ยยย สมเป็นคู่บ้าจริงๆถถถถถถถ ความบ้าความน่ารักกินใจจนต้องกัดผ้าห่มกรี๊ดฟ

    โอ้ยแล้วตอนขอบคุณเรื่องพายอีกอ่ะ ไม่ไหวแล้วนะฮรุ่มมฟสสฟสฟสสหสหสห ทำไมเเค่ครู่สองคนคุยเรื่องพายกับช็อคโกเเลตถึงได้น่ารักขนาดนี้วะ ฟ้าจะไม่ทนนะฮือออ /ดิ่งเเม่น้ำตายรัวๆฟสฟสสฟสหส

    ปล.เล่นมุขเชี่ยอะไรของพี่ ฟ้าเขินนะฟฟฟฟฟฟฟ /ตุไม่รู้เข้าใจถูกเปล่าเเต่โมเมไปละถถถถถถถถ

    Like

    • ถถถถถถถถถถถถถถถถ ริชาร์ดหล่อสมาร์ทเเอนเจนเทิลเเมนวมกับที่เป็นสามีพี่เอง UvU
      ฮือออออออออออ ได้ครูอังกฤษแบบเจ้าพวกนี้ทั้งฝูงพี่จะเรียนมันตั้งแต่เกรดหนึ่งยันจบไฮสคูลฟฟฟฟฟฟฟฟฟฟฟฟฟฟฟฟ ไม่ลาออกค่ะไม่มมมมมมมมมมมมมมมมมมมม่

      ลุงหมีน้องอดัมนี่พี่ไม่ไหวกับพวกแม่งฟฟฟฟฟฟฟฟ มาทำไปเที่ยวมุมิถ่ายรูปลงทวิตด้วยกัน ร้ายกาจมากต้องจับมาลงฟิคให้เข็ดฟฟฟฟฟฟฟฟ ส่วนคู่รักบ่อเป็ด….ไม่ไม่ไม่พี่จะไม่คิดภาพเขาเจอกันยังไงฟหกดฟหดฟหกดฟหกดฟด #คิด

      เรื่องพายนี่มโนไปละว่าริชาร์ดไปนั่งกินพายร้านเน็ด…ริชาร์ดแบบในกิฟเซ็ตถือธงขาวนั่นอ่ะฟฟฟฟฟฟฟฟ โอ้ยหล่อน่ารักมุ้งมิ้งหัวใจพี่ระเบิดเป็นสายรุ้งฟฟฟฟฟฟฟฟฟฟฟ

      Like

  5. พี่ทิพยยยยยยยยยยยยยยย์ /เราตายอนาถ/ มันน่ารักจังเลยอ่ะพี่พี่พี่พี่พี่พี่พี่พี่ ฟหกดฟหกดฟหกดฟหกดฟหกดฟหกด

    น่ารักมาก น่ารักสุดๆค่ะ เราไม่ไหวกับการที่คุณครุอบพายดันแว่นขั้นสุด กรากกกกก ติ่งหนุ่มแว่นอยู่แล้วไง ยิ่งมาแบบนี้ยิ่งตายค่ะ หัวหน้าฝ่ายก็น่ารักมาก ขอครูโรงเรียนนี้กลับบ้านสักคนได้มั้ยคะ #ผิด

    ชอบครูคนอื่นๆมากด้วย ตอนแรกจำมิสเตอร์บราวน์ มิสเตอร์เซอร์กีส์ แล้วก็มิสเตอร์แมคเทวิชไม่ได้ค่ะ อ่านไปเปิดImdbไป /อ่านจบเห็นพี่ทิพย์เขียนไว้แล้ว ก็เก็บเศษหน้าเบาๆค่ะ 555555

    จะรออ่านต่อนะคะ :3

    Like

    • ถถถถถ น้องอัญญ์ต้องไปดู pushing daisies แล้วจะเข้าใจมากกว่าเดิมว่าลี เพซเป็นสิ่งมีชีวิตที่มุ้งมิ้งแค่ไหนฟฟฟฟ น่ารักกว่านี้อีก พี่เขียนนี่ยังอธิบายได้ไม่ถึงครึ่ง ตัวจริงเขาก็คล้ายๆคาแรคเตอร์ที่เล่นในเรื่องเลย แต่เขาบอกเองว่าจะขี้อายน้อยกว่า ถถถถถถถถถถถถ

      ปอลอ จำไม่ได้ไม่เป็นไร ตอนพี่เขียนพี่ก็ต้องเปิดถามอากู๋ ถถถถถถถ

      Like

  6. ว้ากกกกกก อาจารย์ลี ทำพายแจก อยากกินๆ คิดถึงความโมเอ้ใน Pushing Daisies เลยอ่ะ ต๊ายยย เก็บชิ้นสุดท้ายให้คุณหัวหน้า หวังอารายยยย ครายกินชิ้นสุดท้าย จาได้นายแว่นเป็นแฟนนนป่ะ แล้วตกลงโรงเรียนนี่มีอาจารย์ผู้หญิงมั้ยฮ้าฟฟฟฟฟ 5555 อบากเป็นนักเรียนโรงเรียนนี้เจงงงงง เลือดหมดตัวแน่ ฟ้าฟฟฟฟฟ คุณทิพย์เขียนน่ารักจุง เรื่อยๆแต่ไม่เบื่อเวยยยย วาร์ปไปอ่านเรื่องอื่นรอ คุณหัวหน้าแผนกมาเคาะเรียกให้ไปอ่านตอน 3 4 5 6 7 (ถามคนเขียนบ้างงงเมิง 555)

    Like

    • ;/////; pushing daisies ฟฟกดฟหกดฟเดหเฟกด ไม่ไหวทนมากๆค่ะ น่ารักเกินไปฟฟฟฟฟฟ
      ชิ้นสุดท้ายแฟนหล่อ นี่ก็สมตามนั้นเลยนะคะฟฟฟฟฟฟ หล่อแม่กกกกกก ริชาร์ดเชียวนะ!
      ส่วนอาจารย์ผู้หญิง…ถถถถ รอดูต่อไปค่ะว่าเราจะเอายังไง TvT #สาบานว่าเขียนเอง
      ขอบคุณที่ติดตามนะคะ!

      Like

  7. โอยยยยยย คุณทิพย์ทำให้เรารู้สึกก๊าวมากกกกกกกกก ฟฟฟฟฟฟฟฟฟฟฟฟ
    เราชอบพี่ริชาร์ดกับลีมาก แต่ไม่เคยจับมาจิ้นกันเองเลยยยยยยยย จนกระทั่ง….อ่านสิ่งนี้
    *โปรยดอกไม้* คุณหัวหน้าแผนกริชาร์ดสารพัดสมาร์ทและคูลมาก ทรมานใจอาจารย์ลีและคนอ่านเกินไปแล้ว แงงงง

    ปล.อาจารย์ลีทำขนมด้วย ฟฟฟฟฟ โมเอ้ มาก หนุ่มแว่นทำขนมหวาน ฮ่ากกกกกก
    ปล2.คู่รักบ่อเป็ดทำเอาขำก๊ากไปเลย โถถถถถถถถถ

    Like

    • ฮรือ ตอนแรกเราก็ไม่ชิปค่ะ อ่านเจอผ่านๆในฟิคอื่นก็ไม่คิดอะไร แต่สุดท้ายรู้ตัวอีกทีคือขึ้นเรือริชลีมาแล้วฟฟฟฟฟฟ ตอนวางพล็อตนี่ก็ยังงงๆนะคะว่าเราทำอะไรรรรร //แต่ก็ทำต่อไป

      ปอลอ เราขำคำว่า “คู่รักบ่อเป็ด” มากค่ะแงงงงงงงงงงงงงงงงง ขำตั้งแต่ที่อ่านครั้งแรกยันตอนนี้ถถถถถถถถ

      Like

      • เราขออนุญาตadd twitterไปนะคะ 555+ เวลาคุณทิพย์อับตอนใหม่จะได้รู้ เผื่อไม่ได้เข้ามาเช็คWPทุกวัน 555+ (ของเรา@Luvlessค่ะ)

        Like

  8. อร๊างงงงง ขุ่นหัวหน้าแผนกชอบกินช็อคกะแลตเหมือนเด็กๆ เลย แล้วหล่อขนาดนั้น ถ้าเป็นนักเรียน คงสอบตกเพราะมัวแต่มองหน้าครู ไม่ไดู้้รู้เรื่องอะไรที่ครูสอนเล้ยยยยย #หรือจริงๆอยากซ้ำชั้น 5555

    Like

    • #อยากซ้ำชั้นค่ะ55555 ริชาร์ดกับช็อคโกแล็ตโมเอะที่สุดในสามโลกค่ะฟฟฟฟฟ

      Like

  9. กรี๊ดดดดดดดดดดดดดดดดดด น้องงงงทิพพพพพพพพพพพพพพพย์
    โอยยยยยยยยยยย ไม่ไหววววววว ตอนนี้น่ารักมากเลยยยยยยยยยย,,,,
    อ่านแล้วจั๊กจี้หัวใจเลื้อออออออออออเกิน (สำนวนอะไรโบราณสิ้นดี)
    ตอนที่เพื่อน ๆ เชียร์ให้เอาพายไปให้แบบ…กริ๊วกร๊าวมากกกกกกกกกก
    นึกภาพหลียามเขินอายออกเบยง่า น่ารักน่าเอ็นดูเป็นที่สึดดดดดดดด
    คุณหัวหน้าแผนกก็นะ จะหล่อฆ่าคนหรือไงพ่อคู้นนนนนนนนนนนน
    หล่อไม่พอยังเจนท์อีก เจนท์ไม่พอยังมางุงิชอบชอกโกแลตอีกนะะะะะ
    ไม่ไหวค่ะ หนูไม่ทน แงงงงงงงงงงงงง *ปาคุณครูเพซใส่อย่างก้าวร้าว*
    ไหนจะการพบรักของคู่บ่อเป็ดนั่นอีก 55555555 น่ารักไม่ไหวล้าวววววว
    อยากถามว่าโรงเรียนนี้มีเด็กจบปีละกี่คนคะะะะะ อาจารย์แต่ละคนแบบบบบบบบ
    แซบตั้งแต่ครูใหญ่ยันครูบรรจุใหม่ หนูคนนึงล่ะจะไม่ยอมจบ ฟฟฟฟฟฟฟฟฟฟ

    ป.ล. ครูเพซมีเพื่อนชื่อเน็ดป้ะคะ? 55555555

    Like

  10. @macaroonhead
    แอร๊ยยยยฟหดฟหกดฟหกดฟหกดหนุ่มทำพายยยยย แงงงงงงน่ารักไปแล้วทั้งหนุ่มทำพายทั้งคนชอบช็อกโกแลตและเด้นกับดีนฟฟฟฟฟฟ /ดิ้นใส่พี่ทิพยย์

    @pangpangjn
    พายช็อคโกแลตบ้าฟฟฟฟฟฟฟฟฟ /// v \\\ อ่านแลัวเขินไอลียยยยยเพซซซซซฟดฟเฟเฟวฟวฟวฟง

    @Thranduil_Thbot
    ข้าอ่านสิ่งที่มนุษย์เรียกว่าฟิคของแม่นางทิพย์ตอนที่สองแล้ว .. #ผู้ดูแลข้าดิ้นไม่หยุดเลย
    มิเป็นไรหรอก #ผู้ดูแลข้าไปหาอ่านจนได้ล่ะ ข้ารอตอนต่อไปอยู่นา /ยิ้มน้อยๆ
    ..คำเดิมนานแค่ไหนข้าก็จะรอ /ยิ้มน้อยๆให้/

    Like

  11. อุ้ยลืมเม้น…
    ริชาร์ดแบบคือครูที่ดีงามมากมายยยยยย
    ใจดีสุดๆอ่ะ แล้วลีอึกอักคือระ???
    กระต่ายยักษ์ของเค้าชักจะน่ารักเกินไปล่ะๆ จิไม่ทนอีกต่อไป…

    ปล. ลืมประกาศตัว อ่านคู่ทอมฮิ กิน้อย บัคกี้ แล้วก็ธรัลดี้ เค้าอ่านแค่นั้นอ่ะ แฮะๆเรื่องไม่ค่อยอ่านอ่ะน้ะ ._.

    Like

  12. ใจเต้นแรง เมื่อนึกภาพพายชอคโกแลตและวิปครีมขาวฟู
    ชอบบทกลอน ชอบภาษา ชอบเนื้อเรื่อง หวานๆเย็นๆ

    ชอบของน่ารักๆมากกว่าคนเท่ห์ๆ ก็เลยชอบคุณครูมากกว่าหัวหน้าแผนก
    แต่ตอนเขินเรื่องชอบชอคโกแลต ก็น่ารักเพิ่มมาอีกหลายหน่วย

    Like

  13. น่ารักมากค่ะ ชอบตอนที่บรรยายถึงริชคือมันเข้ากับบุคลิกขจริงที่เราเห็นมาก อ่านแล้วอินค่ะ

    Like

  14. แง้~ หวานเย็นง่าาา คุณริชดูอบอุ่น คุณลีนี่ต้องมีคนดูแลเท่านั้นจริงๆง่า
    เดินๆไปเหมือนจะล้มหน้าขมำตลอด เลิ่กๆลั่กๆน่ารั๊กกกก ><
    ละมาชอบช็อคโกแลตอะไรค่ะครูริช แง้~~ ต่อไปละก็ชอบคนทำด้วยเลยนะคะะ
    ฮริ้ววว -/////-

    Like

  15. น่ารักกกกกกกกกกกกก อะไรจะหวานกันขนาดนี้ ริชเป็นคนอบอุ่นอย่างงี้ลีต้องขยันเข้าหาแล้วค่ะ
    มีเพื่อนเป็นแรงหนุนที่ดีจริงๆเลย เพื่อนร่วมงานน่ารักกันทุกคน
    ชอบพายช็อกโกแลตขนาดนี้เดี๋ยวลีจับทำให้ทุกวันเลยยย งื้อออ อยากเป็นนักเรียนที่นั่นจังเลย

    ริชชชช นายอย่าใจดีไปทั่วได้ไหมมมม ก็รู้นะว่าใจดีแต่แบบนั่นกำลังทำให้ลีเขาน้อยใจนะ
    อย่าน้อยใจไปนะลีนะ///กอดลี(โดนคุณหัวหน้าแผนกปาหนังสืออัด)

    Like

  16. บ้าเจรงงงงงง มันบ้ามากๆๆๆๆๆๆ ช็อกโกแลตทำให้เรื่องนี้หวานขึ้นในระดับบวกๆและยกกำลังๆ(?)
    มันก็แค่คนกินขนมกับคนเอาขนมไปให้ทำไมต้องเขินขนาดนี้ด้วยวะฟหกกดเเกหฟฟหกก
    แงงงง แค่นึกภาพลียิ้มเขินๆ ตอนเอาพายช็อกโกแลตไปให้ริชาร์ดเราก็ไม่โอเคแล้วค่ะ
    รู้สึกเหมือนตัวเองต้องการยาลดความดันด่วน แฮ่กๆๆๆๆๆ แก้มกลมๆ นั่นมันช่างน่าฟัดดดดด
    ตอนแรกยังมากระมิดกระเมี้ยน เขาอาจจะยุ่งอยู่ก็ได้ อีก นางเอกจริงๆ เลยคนเนี้ยยยยย
    *ดึงแก้มครูเพซเล่น* *สันหนังสือเกรดสิบเอ็ดกับสิบสองลอยมากลางกบาล*

    ตอนบอกให้ลีเอาไปให้ริชาร์ดเราก็แบบ อุ้ย นี่หนูลีเขินจนคนอื่นมองออกเลยเหรอ
    ปรากฏว่ายังค่ะ ความลับยังเป็นความลับ(?) การจีบกันของสองคนนี้ยังไม่มีใครรู้ฟฟฟฟฟ
    ดีแล้วค่ะ ให้เขาจีบกันเงียบๆ ต่อไป ดีไม่ดีลีอาจจะเป็นคนเดียวในแผนก
    ที่รู้ว่าริชาร์ดชอบช็อกโกแลตก็ได้นะคะฟฟฟฟฟฟ #นั่งฟินเป็นคนบ้าอยู่คนเดียว

    เพื่อนๆ ก็ตัวสนับสนุนตัวเอ้จริง “ไม่มีใครปฏิเสธหนูน้อยกับพายช็อกโกแล็ตได้หรอกน่า”
    เขินแทนอดัมได้ไหมยังไง ถ้าเพื่อนจะช่วยทำมาหากินขนาดนี้ จีบให้ติดเร็วๆ นะคะ .////.
    “ชีวิตคนเรามีทางเลือกเสมออดัม…อย่าปล่อยให้มันพังเละเหมือนฉันสิ” เป็นการจิกกัดที่แสบนัก
    ร้องไห้แทนดีนได้ไหม กร้ากกกกก คู่พบกัน ณ บึงเป็ด แงงงงง ตลกกกกกกก

    Like

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s