[BroLin Fic] Never Wanted Your Love (But I Need It All) (2)

 
 
Never Wanted Your Love (But I Need It All)
BroLin fanfiction by Tippuri~ii * 

 

 
 

 
 
 
Pairing: Bradley James x Colin Morgan

Type: AU Fanfiction
 
 
 
 

 

 * แฟนฟิคชั่นเรื่องนี้เป็นเพียงจินตนาการของไรเตอร์และแต่งขึ้นเพื่อความบัง เทิง ไม่มีความเกี่ยวข้องกับบุคคล สถานที่ หรือเหตุการณ์จริงใดๆ ทั้งสิ้น และแฟนฟิคชั่นเรื่องนี้เป็นแฟนฟิคชั่น boy’s love…ถ้าใครไม่ชอบแนะนำให้ปิดค่ะ *

 

 

 

 

****************************************

 

 

Chapter 2

 

 

 

 

 
 

“เฮ้! ฉันไปแล้วนะ!”

 

 

 

 

 

 

พี่คนโตของบ้านเจมส์ตะโกนจากประตูหน้าแล้วปิดมันตาม…แบรดลีย์ไม่เคยไปโรงเรียนพร้อมกับน้องสาวทั้งสองเพราะมันถูกพิจารณาว่าเป็นเรื่องไม่เท่ในสายตาเขาที่จะต้องกระเตงเด็กผู้หญิงไปไหนมาไหนและน้องสาวทั้งคู่ก็ไม่ได้น้อยใจอะไรด้วย เพราะถ้าไม่มีเขา ทั้งคู่ก็จะคุยกรี๊ดกร๊าดได้โดยไม่มีใครปราม

 

 

 

 

 

แต่เมื่อขยับจะเลี้ยวตรงมุมรั้วของประตูใหญ่…แบรดลีย์ก็พบร่างผอมบางที่คุ้นตาของเด็กข้างบ้านกำลังยืนรออยู่ คอลิน มอร์แกนดูตัวเล็กกว่าเดิมอีกเมื่อมีเป้สีดำใบใหญ่แขวนอยู่บนไหล่แบบนี้…หนุุ่มน้อยกำลังขยำสายกระเป๋าที่ห้อยเกินมาแบบคนที่มีเรื่องหวั่นใจ แต่ดวงตาสีฟ้าอมเทาก็วาววับด้วยรอยยิ้มตามสีหน้าเมื่อเห็นเขา

 

 

 

 

 

“แบรดลีย์!” เด็กชายผมทองยิ่งพบว่าคอลินดูตัวเล็กเพราะสเวตเตอร์แขนยาวที่เจ้าตัวสวมอยู่ด้วย…มันหลวมนิดๆอย่างบอกให้รู้เลยว่าคงไม่ใช่ของคอลินเอง “อรุณสวัสดิ์…เอ่อ…โทษทีนะ…”

 

 

 

 

 

หนูน้อยบ้านมอร์แกนพยายามจะพูดให้ฟังดูดี แต่ก็จบลงที่การเล่าเรื่องตามตรง “คือ…นายก็เรียนที่คาเมลอตไฮใช่มั้ย…? แล้ว…ฉัน…อืมมมม…ฉันก็จะไปเรียนที่นั่นแหละ แต่ฉันไม่รู้จักใครเลย…”

 

 

 

 

 

“อ๋อ…” แบรดลีย์เข้าใจทันที แต่พยายามไม่ยิ้มโง่ๆ ออกมาแล้วทำแค่ยักไหล่ “เอาดิ เราเดินไปด้วยกันก็ได้”

 

 

 

 

 

เขาแค่มีน้ำใจกับคนอื่นแค่นั้นแหละ…ไม่ใช่เพราะคนอื่นที่ว่านั่นคือคอลินหรอกนะ…

 

 

 


 

หนุ่มน้อยผมดำยิ้มมาให้แทนคำขอบคุณผสมการตกลง และแบรดลีย์ก็อยากจะถามนักว่ามันจำเป็นจริงๆ เรอะที่จะต้องยิ้มเขินๆ แบบนั้นตอบรับทุกประโยคของเขา…แต่ก็ไม่ได้ถามออกไปจริงๆ เพราะมันก็ไม่ได้ทำให้ขัดใจอะไรหรอกที่จะได้เห็น

 

 

 

 

 

 

ทั้งสองมาถึงห้องเรียนชั้นเกรดสิบของโรงเรียนคาเมลอตไฮในที่สุด…เคธี่ แมคเกรธ หัวหน้าห้องคนสวยไม่พลาดที่จะเห็นเด็กใหม่อย่างคอลิน เธอเดินเข้ามาทักตั้งแต่ตอนที่แบรดลีย์กับเด็กหนุ่มผมดำยังยืนอยู่ตรงประตูห้องเรียนด้วยซ้ำ

 

 

 

 

 

“ว่าไงแบรดลีย์” สาวน้อยยิ้มให้เขาตามประสาคนคุ้นเคย ก่อนจะหันมาทางคอลิน “หวัดดี…นายใช่เด็กใหม่รึเปล่า? ครูบอกฉันว่าจะมีคนนามสกุลมอร์แกนมาใหม่ตอนสัปดาห์นี้”

 

 

 

 

 

“ใช่ๆ” คอลินยิ้มตอบ “ฉันคอลิน…คอลิน มอร์แกน”

 

 

 

 

 

“ฉันเคธี่ แมคเกรธนะ…เป็นหัวหน้าห้อง” เด็กสาวมีหน้าตาที่สวยคมนัก แต่ก็อ่อนโยนด้วยรอยยิ้ม “เดี๋ยวนายมาเลือกที่นั่งเลย…”

 

 

 

 

 

“คอลินจะนั่งข้างฉัน” แบรดลีย์พูดแทรกพร้อมๆกับที่ขยับๆมาแทรกไม่ให้เคธี่จูงแขนคอลินจูงไปไหนได้ด้วย ก่อนจะตวัดตาสีฟ้าของเธอไปทางคอลิน “คอลินอยากนั่งข้างฉัน ใช่มั้ยคอลิน?”

 

 

 

 

 

“อ่า…” หนุ่มน้อยผมดำกระพริบตาปริบๆ แต่ก็ไม่เห็นความจำเป็นจะต้องปฏิเสธเพราะเขาก็รู้จักแค่แบรดลีย์อยู่แล้ว เด็กหนุ่มไม่อยากไปนั่งข้างใครก็ไม่รู้หรอกนะ “นั่นแหละ…ฉันนั่งข้างแบรดลีย์ได้มั้ยเคธี่?”

 

 

 

 

 

“น่าจะได้แหละ เดี๋ยวฉันไปขอแลกที่ให้นะ” สาวน้อยพยักหน้า ก่อนจะยิ้มเจ้าเล่ห์ใส่ “ระวังนะคอลิน หมอนี่ชอบเอาเปลือกห่อขนมปาไปที่โต๊ะอื่น ตัวเองจะได้ไม่ต้องทิ้งเอง”

 

 

 

 

 

“ไปทำหน้าที่ตัวเองเลยไปหัวหน้าห้อง” แบรดลีย์ตีหน้ายุ่ง ผงกๆหัวเรียกคอลิน “อย่าไปเชื่อยัยเคธี่นะ มาเร็ว…โต๊ะฉันอยู่นี่”

 

 

 

 

 

แต่เมื่อได้เห็นเด็กหนุ่มผมทองควานๆมือเข้าไปในลิ้นชักโต๊ะตัวเองเพื่อกวาดเอาซากซองบิสกิตกับเปลือกลูกอมออกมาแล้ว…คอลิน มอร์แกนก็คิดว่าตนควรจะเชื่อเคธี่ไว้สักหน่อยท่าจะดี

 

 

 

 

 

 

 

 

*****

 

 

 

ออดบอกเวลาอาหารกลางวันดังลั่นเมื่อเข็มนาฬิกาทั้งสั้นและยาวชี้เลขสิบสอง เด็กๆ ต่างก็แยกกันเป็นสองกลุ่ม…ครึ่งแรกคือเดินออกไปที่โรงอาหาร ส่วนครึ่งหลังคือหยิบกล่องทัพเพอร์แวร์หรือถุงกระดาษบรรจุมื้อเที่ยงของตนขึ้นมา โต๊ะเรียนหรือเก้าอี้ถูกลากมาชิดตามสะดวกของแต่ละกลุ่มเพื่อน

 

 

 

 

 

แต่วันนี้แบรดลีย์ไม่ได้แยกตัวไปสุมหัวกลุ่มอัศวินโต๊ะกลม(นั่นคือชื่อของแก็งพวกเขา ไม่ใช่คาเมลอตบอยแบนด์อะไรนั่นที่เคธี่ชอบล้อ)อย่างทุกที…หนุ่มน้อยกวักๆ มือเป็นเชิงบอกให้คอลินเลื่อนโต๊ะเรียนมาชิดกัน ก่อนจะถอนหายใจแล้วขยับเข้าไป…เอาแขนกันเพื่อนใหม่ของตนให้ถอยห่างแล้วจัดแจงเลื่อนโต๊ะเองในที่สุด เพราะภาพคนตัวบางเท่าไม้จิ้มฟันที่ต้องพยายามสุดแรงในการขยับโต๊ะนี่มันทำให้แบรดลีย์รู้สึกเหมือนน้ำตาจะไหลพรากชอบกลถ้าต้องทนมอง

 

 

 

 

 

“ขอบคุณนะ…” คอลินพึมพำ ทิ้งตัวลงนั่งเก้าอี้ที่ฝั่งตรงข้ามกับแบรดลีย์ ค่อยๆ เอากล่องทัพเพอร์แวร์ออกมาวางแล้วเปิดฝา ทำให้หนุ่มน้อยผมทองที่กำลังค้นถุงกระดาษของตนเงยหน้าขึ้นอย่างสนใจ

 

 

 

 

 

“ไหน…เอามาดูซิ” แบรดลีย์จัดแจงลากกล่องอาหารกลางวันของคอลินเข้ามาหาตัวอย่างสบายใจ ซึ่งเจ้าของก็ดูจะอยากท้วงแต่สุดท้ายก็ไม่ว่าอะไร “นายเอาอะไรมากินน่ะ?”

 

 

 

 

 

ดวงตาสีฟ้าสำรวจอาหารในกล่อง แต่บอกไม่ได้ว่าคืออะไรเลยผลักกลับไป…ฉีกกระดาษห่อแฮมเบอเกอร์ของตัวเอง หยิบขนมปังขึ้นเพื่อเอามะเขือเทศออก บรรยายคร่าวๆ ไปด้วย “แม่ฉันชอบใส่ผักอะไรก็ไม่รู้มา…” ชิ้นมะเขือเทศโดนโยนแปะใส่กล่องอาหารของคอลิน ตามด้วยแตงกวาฝาน “อ่ะ…ให้”

 

 

 

 

 

คอลินทำหน้าเหมือนอยากยกกล่องอาหารหนี แต่ก็แค่เอาส้อมเขี่ยๆ มะเขือเทศออกอย่างมีมารยาท “โทษทีนะ…ฉันกินมะเขือเทศไม่ได้น่ะ”

 

 

 

 

 

“อะไรนะ??” แบรดลีย์อ้าปากค้างนิดๆ อย่างไม่อยากเชื่อ

 

 

 

 

 

“ฉันกินมะเขือเทศไม่ได้” คอลินพูดใหม่ อธิบายเพิ่มด้วย “แบบ…แพ้น่ะ ฉันแพ้มะเขือเทศ”

 

 

 

 

 

แบรดลีย์ไม่เคยรู้มาก่อนเลยในชีวิตว่าบนโลกนี้จะมีอาการแพ้อะไรแบบนี้อยู่ด้วย…แต่ความสงสารตลกๆ ก็ก่อตัวทันทีในใจเมื่อสมองเชื่อสิ่งที่เพิ่งได้ฟังไป

 

 

 

 

 

อย่างนี้ก็กินเฟรนช์ฟรายด์กับซอสมะเขือเทศไม่ได้อ่ะดิ…ไม่เคยคิดมาก่อนเลยว่าชีวิตคอลินจะลำบากน่าสงสารขนาดนี้…

 

 

 

 

 

“โอเค…แตงกวากินได้ใช่มะ? กินไปละกัน” แต่ความสงสารหยุดก็อยู่แค่ตรงนั้นแหละ…เพราะแบรดลีย์จะไม่กินแตงกวาเด็ดขาด ก่อนที่เด็กหนุ่มจะหยิบนมกล่องขึ้นมา “เอามั้ย?”

 

 

 

 

 

การเสนอครั้งนี้เป็นน้ำใจไร้อะไรแอบแฝงแล้วเพราะแบรดลีย์พกนมกล่องมาเป็นแพ็คเสมอ…แต่คอลิน มอร์แกนก็ทำให้เขาอึ้งอีกครั้งด้วยการส่ายหน้า

 

 

 

 

 

“ไม่ล่ะ…ขอบคุณนะ” เด็กหนุ่มผมดำปฏิเสธ เคี้ยวเต้าหู้ญี่ปุ่นทอดของตัวเองหงั่บๆ “ฉันแพ้นมด้วย…กินไม่ได้น่ะ นายกินเองเลยเถอะ”

 

 

 

 

 

แบรดลีย์ชะงัก พรั่นพรึงนักกับความจริงของเพื่อนใหม่

 

 

 

 

 

บ้าไปแล้ว…กินมะเขือเทศไม่ได้แถมยังแพ้นม…คอลิน มอร์แกนต้องเป็นเด็กไอริชที่สุขภาพอ่อนแอกว่าต้นถั่วงอกแน่ๆ…

 

 

 

 


“นายนี่…” หนุ่มน้อยผมทองพูดช้าๆ “โคตรอ่อนแอเลยว่ะ…”

 

 

 

 

 

“ก็ไม่ขนาดนั้นหรอก…” คอลินส่ายหน้า ยิ้มเล็กๆ ราวกับขำขันมากกว่าจะถือโกรธ…ยิ้มที่จางลงนิดหน่อยในอีกวินาทีถัดมา

 

 

 

 

 

…เพราะแบรดลีย์ เจมส์วางแตงกวาฝานอีกชิ้นลงในกล่องอาหารของเขา

 

 

 

 

 

“เอ้า…กินอีกนะ จะได้แข็งแรง”

 

 

 

 

 

 

 

 

*****

 

 


แสงแดดยามเย็นย้อมให้ถนนเป็นสีส้มแก่ตอนที่แบรดลีย์และเพื่อนบ้านคนใหม่เดินกลับบ้านด้วยกัน

 

 

 

 

 

คอลินดูกำลังคิดนั่นคิดนี่เรื่อยเปื่อย…แบรดลีย์มองวงหน้าขาวซีดนั้น ก่อนจะหลุดคำถามออกมา

 

 

 

 

 

“แล้ว…” คนข้างตัวหันมา “เป็นไงมั่งวันนี้? ชอบโรงเรียนมั้ย?”

 

 

 

 

 

เด็กหนุ่มผมดำหัวเราะพรืดออกมา พูดล้อๆ “นายถามทำไมน่ะ? เราก็นั่งอยู่ข้างกันเลยนะ”

 

 

 

 

 

“กะ ก็…” แบรดลีย์เขินขึ้นมาแบบโง่ๆ อีกแล้ว เลยกระชากเสียงนิดๆ เพื่อกลบเกลื่อน  “ก็ตอบๆ มาเถอะน่า…อยากรู้อ่ะมีไรมั้ย??”

 

 

 

 

 

“ไม่มีหรอก…ไม่มีเลยครับ…” แน่นอนว่าคอลินผู้แสนดีก็แค่ยิ้มฮิฮิตอบเสียงวางท่าของเขา ก่อนจะตอบเสียงนุ่มนิ่มชวนฟัง “ตอนแรกฉันกลัวนะว่าย้ายมาแล้วจะเป็นไง…เพราะฉันเข้ากับคนใหม่ๆ หรือที่ใหม่ๆ ไม่ค่อยเก่งน่ะ แต่นี่มันดีกว่าที่คิดไว้เยอะเลย…”

 

 

 

 

 

ริมฝีปากสีเรื่อที่ดูสดขึ้นมากกว่าเดิมเพราะตัดกับผิวขาวซีดนั้นเม้มนิดๆ ราวกับคนพูดกำลังครุ่นคิด…ก่อนที่คอลินจะหันมาสบตากับเขา ริมฝีปากสีสดใสนั่นคลี่ยิ้มละไมร่าเริง

 

 

 

 

 

“ฉันดีใจจังเลย…ที่ย้ายมานี่แล้วได้เจอนาย”

 

 

 

 

 

แล้ววินาทีนั้น แบรดลีย์ เจมส์ก็พยายามจะบอกตัวเองว่าผิวแก้มที่ร้อนฉ่าขึ้นมาของตนนี้เป็นแค่เพราะตากแดดยามเย็นมากเกินไปล้วนๆ…ไม่ใช่เพราะคำพูดหรือสีหน้าสดใสใดๆ ของหนูน้อยบ้านมอร์แกนสุดนุ่มนิ่มตรงหน้าเขาเลย

 

 

 

 

 

“แบรดลีย์?” คอลินเรียกเมื่อเห็นว่าอีกฝ่ายไม่ตอบอะไร เริ่มกังวลเล็กๆ ว่าตนพูดอะไรไม่ดีออกไปหรือเปล่า

 

 

 

 

 

“อะ เออๆ…ฉันได้ยิน…” หนุ่มน้อยผมทองรับคำแม้ว่าทั้งหัวตอนนี้จะเบลอๆ ชอบกล “มานี่…จะเดินหลงไปไหนเนี่ย?”

 

 

 

 

 

คอลินขยับจะแย้งว่าตนก็เดินอยู่ข้างๆ อีกฝ่ายเลยนั่นแหละ แต่ก็ช้าเกิน…มือของเขาโดนแบรดลีย์ฉวยไป รั้งให้ต้องขยับมาใกล้กันอีกนิด ซึ่งหนุ่มน้อยผมดำก็คงบ่นอุบอิบไปแล้วถ้าไม่ได้ยินเพื่อนพูดขึ้น

 

 

 

 

 

“…ดีใจเหมือนกันแหละน่า…ที่นายย้ายมา”

 

 

 

 

 

คำบ่นจึงถูกคอลินลืมไป…เช่นเดียวกับข้อเท็จจริงที่ว่ามือของเขายังคงโดนแบรดลีย์เกี่ยวกุมไว้อยู่แบบนั้นจนกระทั่งถึงปลายทาง

 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
tbc. (มั้งนะ ฟฟฟฟ)
 
*****************************************
 
 
note:
 
  • อย่างที่เคยบอกไป สองหนุ่มอยู่เกรดสิบค่ะ ก็ซักอายุสิบหกได้ ฟฟฟ
  • ในเรื่องนี้ขอให้เป็นว่าแบรดมีน้องสาวสองนะคะ เพราะอยากให้เป็นพี่ชายคนโตมาจีบหนูคอลินน้องเล็ก แอร๊ย
  • ถ้าตัวละคร OOC ยังไงตรงไหน หรือเนื้อเรื่องติ้นเขินยังไง…ทิพย์ขอโทษค่ะแงงงง O<—<
 
 
 
 
 
 
 
 
แฮร่กๆ สวัสดีค่ะทุกคน ฟิคนี้ดองนานจนคนลืมหมดแล้วมั้งถถถถถ ความจริงคือเขียนค้างไว้ค่ะ แล้วก็ลืม ฟฟฟฟ แต่มาขุดรัวๆเลยเพราะน้องใสๆเอาบทหนึ่งไปวาดคอมิค โอยยยยย มันสวยมากค่ะแงงงง ดูดีสุดๆสำหรับฟิคติงต๊องเรื่องนี้มากค่ะแงงงงงงง ทิพย์เห็นแล้วยังเขินและอับอายกับความติงต๊องของเรื่อง ฟฟฟฟ O}–{
 
 
 
 
เพราะเขียนไปเรื่อยๆ ไม่มีวางพล็อตอะไรไว้ก่อน ทิพย์เลยคิดว่าบางจุดมันไปไว+ไม่มีเหตุผลแปลกๆค่ะ ช่วยมองข้ามแล้วอ่านขำๆละกันนะคะ ตัวละครสองคนนี้เขาไปเองมากค่ะ บรรยายไม่ถูก แต่คือระหว่างที่เขียน…มันเหมือนเขียนสิ่งที่พวกเขาคิดจะทำเองมากกว่าเป็นเรื่องที่ทิพย์คิดอ่ะค่ะ เข้าใจมั้ย TvT เลยบังคับอะไรไม่ได้ เรื่องมันไปเอง อย่าถือสาจินตนาการของทิพย์เลยนะคะ
 
 
 
ยังไม่ได้คิดต่อว่าจะเป็นไง โดยส่วนตัวอย่างเขียนโมเม้นงุงิของหนุ่มๆข้างบ้านไปเรื่อยๆค่ะ เลยไม่รู้ว่าจะจบตอนไหน จบยังไง หรือตกลงจะเป็นอย่างไรต่อ คงขึ้นอยู๋กับโมเม้นและไอเดียค่ะ ฟฟฟฟฟฟฟ อดทนไว้นะคะคนอ่าน
 
 
 
 
 
 
 
เจอกันตอนอีกสักล้านปีแสงค่ะ
 
 
 
 
 
 
 
ทิพย์เอง
 
 
 
 
 
ปูลู เพลงธีมที่มาเป็นชื่อเรื่องของฟิคนี้ ทิพย์แปะไว้ในเพจแล้วนะคะ https://www.facebook.com/tippuri.ii/posts/403155589810977
 
 
Advertisements

17 responses to “[BroLin Fic] Never Wanted Your Love (But I Need It All) (2)

  1. ฟฟฟฟฟฟฟฟฟฟฟฟฟฟฟฟฟฟฟฟ แบรดลีย์ นาย… นาย ทำไมนายเป็นเด็กน่าหมั่นไส้อย่างนี้เนี่ยฮะ ฮ้าาาา เพื่อนชาวไอริชเป็นเด็กที่อ่อนแอกว่าต้นถั่วงอกก็จริง แต่มันไม่เท่ห์เลยนะที่ไปขำเพื่อนอย่างนั้นน่ะ ดูแลเพื่อนดีๆสิจ๊ะ เดินจับมือนั่นน่ะถูกแล้ว เก่งมาก ฟฟฟฟฟฟฟ โอ้ย หนุ่มๆกระชุ่มกระชวย โอ้ย หนุ่มๆกระชุ่มกระชวย เด็กๆมันน่ากินจังเลยค่ะ ฮิฮิฮิฮิฮิ #อัลไลลลล #พูดไม่รู้เรื่องแล้วค่ะ แงงงงงง

    Like

    • หมูแบรดกับถั่วงอกบอย ถถถถถถ
      พี่คนโตเขาปกป้องน้องเล็กของอีกบ้านไงคะ น้องจะได้เขินแล้วจีบได้ ฮิๆ

      Like

  2. อ๊ากกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกก
    ตอนสองงงงงงงงงงงงง รอมานานเหลือเกินค่ะพี่ทิพย์/น้ำตาไหล
    อ่านแล้วนั่งขำไม่หยุดเลย แบร๊ดดด ยิ้มโง่ๆ๕๕๕๕๕๕๕๕๕๕๕๕๕๕๕๕๕ค
    มีทั้งโยนแตงกวา มะเขือเทศให้ นายนี่มันเลวที่สุดเลยแบรด๕๕๕๕๕๕๕๕๕๕๕๕๕
    ชอบยิ้มโง่ๆของแบรดค่ะ ขำไม่มีสาเหตุ /สั่น แบกนมมาเป็นแพคด้วยง่า๕๕๕๕
    อ่านมาถึงข้างล่างแล้วแทบจะหาเบาะจิกไม่ทันเลยค่ะ
    คู่นี้ทำไมมันงุ้งงิ้งแบบนี้ โอ๊ยหก่าดืฟหา่ดกหดสาฟ คอลลินคือมโนแล้วดูแบบบอบบางน่ารักน่าฟัดน่าหวงมากเลย เข้าใจแบรดลี่ยเลยค่ะแง้/น้ำตาไหล

    รอตอนสามค่ะ /น้ำตาไหลO>-<

    Like

    • หมูแบรดใจร้ายแต่ความจริงอ่อนโยนค่ะฟฟฟฟฟ
      เขียนเองยังขำเอง แบรดนายนี่นิสัยไม่ดีเลยอ้ะถถถถถ
      แต่ยังไงน้องคอลก็เข้าใจแบรดนะ ❤

      ตะ ตอนสามคืออะไร….O<–<

      Like

  3. โอยยยยยยยฟฟฟฟฟฟฟฟฟฟฟฟฟฟฟฟ คุ้มค่าที่รอมากค่าาาาาาาาา น่ารักเป็นบ้าเลยง่าาาาาาาฟฟฟฟฟฟ

    อนันต์ขอขำแปปนึงนะพี่ทิพย์ แบรดลีย์!!อีตาหมีหมูโง่! 55555555555555555+ นายร้ายกาจมากตาหมีหมู เขี่ยผักที่ตัวเองไม่ชอบไปให้คอลินนี่เป็นการกระทำที่ร้ายกาจมาก 55555555555555555+ มองว่านายน่ารักแล้วนะตอนให้นม//ว่าแต่นายแบกมาเป็นแพค?! อีตาหมีหมูเอ๊ยยยย! แต่พอรู้ว่าเขาแพ้แล้วยังจะไปว่าเขาอ่อนแออีกฟฟฟฟฟฟ อย่างคอลินเขาน่าปกป้องนะแบรด! แล้วที่เขี่ยแตงกวาไปให้นี่อะไร เลวร้ายมากนะนาย555555555555555555+

    อนันต์ชอบที่พี่ทิพย์เปรียบจังเลยฟฟฟฟฟ ที่ว่าแพ้มะเขือเทศคงกินเฟรนช์ฟรายด์ไม่ได้ อนันต์ขำง่ะ 555555555555555555+

    ฟิคพี่ทิพย์มีแต่จุดให้อนันต์พีคอยู่เรื่อยเลยฟฟฟฟฟฟฟฟฟฟ ตอนที่แบรดเลื่อนโต๊ะให้แทนเพราะคอลินดูบอบบางนี่มันดูเจนเทิลมากๆเลยข่าฟฟฟฟฟฟฟฟฟฟ อ่านแล้วกิ๊วก๊าวมากนักฉากนั้นฟฟฟฟฟฟฟ

    เรื่องนี้อ่านแล้วอนันต์ขำทั้งเรื่อง ฟีลเด็กไฮสคูลอย่างนี้มันใสๆน่ารักฟฟฟฟฟฟฟ แต่พอมาถึงท้ายเรื่องนี่อนันต์ตบโต๊ะจนมือแดง โอยยยย ทำไมกิ๊วก๊าวกันขนาดนั้นคะะะะะะ อ่านอล้วอนันต์ล่ะเขินแทนฟฟฟฟฟฟฟ แบรดนี่หาข้ออ้างได้ตัลหลอด เขาเดินข้างๆอยู่แล้วยังจะดึงมาใล้ๆ นายหลอกจับมือใช่มะฟฟฟฟฟ แล้วที่พูดว่าดีใจนั่นอะไร น่ารักเป็นบ้าเลยค่ะพี่ทิพย์ YvY

    โฮฮฮฮฮ อนันต์จะรอตอนต่อไปจากพี่ทิพย์อย่างใจจดใจจ่อนะค้าฟฟฟฟฟฟฟ

    Like

    • ฟฟฟ นุ้งอนันต์หาจุดที่พี่ซ่อนๆไว้เจออีกแล้ว
      ใช่เลยค่ะ แบรดเขาเป็นห่วงคอลแหละ แต่แค่ชอบบ่นว่าคอลไม่ได้เรื่อง ถถถ
      บ่นเขาสารพัดแต่ก็ทำให้หมดเลยนะ แหมๆๆๆๆๆ
      สองคนนี้เขียนแล้วมันตลกเองค่ะ พี่ว่าเหมือนเขามีชีวิตในฟิคเองเลยอ่ะ
      พี่แค่เขียนตามที่เขาทำตัว ไม่ได้คิดอะไรเอง ฟฟฟฟฟ

      Like

  4. ฟหกดฟหกดฟหกดฟหกดฟหกดฟหกดฟหกด /นอนตายหน้าบ้านพี่ทิพย์/ น่ารักจังเลยยยยยยยยยย ขอหนูน้อยบ้านมอร์แกนสุดนุ่มนิ่มกลับบ้านได้มั้ยคะขอร้อง พายรูเบิร์พก็ยังดี อ่อนแอกว่าถั่วงอกอะไรล่ะแบรด คอลินน่ารักจะตายยย /แต่มิสเตอร์เจมส์คงรู้เรื่องนี้อยู่แล้วล่ะนะ ชอบที่เคธี่เรียกพวกโต๊ะกลมว่าคาเมลอตบอยแบนด์มากอ่ะ สุดยอดค่ะคุณหัวหน้าห้อง!

    /ขอบคุณพี่ทิพย์มากนะคะส่งลิงค์ไปให้ สู้ๆค่ะพี่ เราจะรอ 🙂

    Like

    • คอลินอ่อนแอแบรดเลยอยากปกป้องไงงงง ฮิฮิฮิ
      ดีใจมากที่เคธี่ออกมาในฟิคนี้ ตอนแรกนึกว่านางจะไม่ได้มาซะแล้วฟกดฟหก
      รอดูต่อไปว่าอีกกี่ปีแสงจะมีตอนต่อนะคะ แง

      Like

  5. สำไรด้ำพอนระืำอพนระัือำนพีะัอำนวพะันพไะๆนีไำพเ ัีนแไสราำ้กด่าหส
    พี่ทิพย์ มันยรั่บทันกหวด่กาสเว่้กสดเ แงโอ้ยย คู่นี้ถถถถถถถถ
    มันน่ารักกกเกินน
    โอเคค่ะเราทำตามคอนเส็ปหัวบล็อคแล้ว ๕๕๕๕๕ /ไม่ใช่
    อิตาแบรด นี่ก็ตุ่นถั่วมั่วโมเมไปเรื่อยจริงๆ โดคิๆละสิแก ถถถถถ

    Like

    • ก้ากกกกกกกกกก คอนเส็ปหัวบล็อกนั่นวลีอมตะชีวิตแฟนเกิลนะคะถถถถ
      แบรดเนียนค่ะ เนียนจีบถั่วงอกบอย ถถถถถ

      Like

  6. พ่อคุณคอลินนี่ก็แพ้ทุกสิ่ง สงสัยจะชนะใจแบรดลี่ย์อย่างเดียว ถถถถถ #มั่ย
    ตานี่ก็เนี้ยนเนียนนะแหมร่ มีจับไม้จับมือ เจ้าเล่ห์นัก!!!
    โอ่ฟฟฟ อ่านแล้วเขิลลลลลล ฟหกดเ้เดกหฟหกดเ

    Like

    • 555555 จริงงงงง แพ้ทุกอย่างแหละ ชนะแค่แบรด ก้ากกกกก
      จับมืองุงิตามประสาหนุ่มน้อยฮิฮิฮิ

      Like

  7. โอยยยยฟวหดาสหงฟวหสกสฟงฟวกดาสฟส เด็กไฮสคูลสองคนนี้คืออะไรรรร ทำไมมุมิงุงิกันแบบนี้คะะะ /หัวใจไม่ไหวแล่ว O[—-[

    คือ.. คือ… อิแบรดลีย์ (จุดนี้ต้องขึ้นอิจริงๆฟฟฟฟ) นี่หมูปีศาจมาก มากมากมากมากมากกกกกก คือในหัวแกมีแต่เรื่องกินเรอะฟฟฟฟ ยิ่งตรงที่คิดว่าคอลินน่าสงสารที่กินซอสมะเขือเทศไม่ได้นี่มันบั่บ… แบรดดดดดดเลลลลลลล่ย์ถถถถถถถ O—-[——[

    ชอบแก๊งค์อัศวินโต๊ะกลมมากเลยค่ะฟฟฟ นึกภาพแล้วมันต้องเป็นแก๊งค์เด็กเกรดสิบที่คิดว่าตัวเองสุดคูลแต่จริงๆแล้วต้องก๊องแก๊งมากแน่ๆ โอร๋งงงง TT v TT

    นุ้งคอลน่ารักเกินไปปปป ขอกลับมาเลี้ยงที่บ้านได้มั้ยคะท่าจะน่าเอ็นดูขนาดนี้ แง๊ /หมูปีศาจบอกไม่เฟ้ย!!

    จะรอตอนสามที่น้องรู้ว่ามีแน่ๆนะคะฟฟฟฟ Y v Y /บรีบพี่ทิพย์

    Like

  8. โอยยยยฟวหดาสหงฟวหสกสฟงฟวกดาสฟส เด็กไฮสคูลสองคนนี้คืออะไรรรร ทำไมมุมิงุงิกันแบบนี้คะะะ /หัวใจไม่ไหวแล่ว O[—-[

    คือ.. คือ… อิแบรดลีย์ (จุดนี้ต้องขึ้นอิจริงๆฟฟฟฟ) นี่หมูปีศาจมาก มากมากมากมากมากกกกกก คือในหัวแกมีแต่เรื่องกินเรอะฟฟฟฟ ยิ่งตรงที่คิดว่าคอลินน่าสงสารที่กินซอสมะเขือเทศไม่ได้นี่มันบั่บ… แบรดดดดดดเลลลลลลล่ย์ถถถถถถถ O—-[——[

    ชอบแก๊งค์อัศวินโต๊ะกลมมากเลยค่ะฟฟฟ นึกภาพแล้วมันต้องเป็นแก๊งค์เด็กเกรดสิบที่คิดว่าตัวเองสุดคูลแต่จริงๆแล้วต้องก๊องแก๊งมากแน่ๆ โอร๋งงงง TT v TT

    นุ้งคอลน่ารักเกินไปปปป ขอกลับมาเลี้ยงที่บ้านได้มั้ยคะท่าจะน่าเอ็นดูขนาดนี้ แง๊ /หมูปีศาจบอกไม่เฟ้ย!!

    จะรอตอนสามที่น้องรู้ว่ามีแน่ๆนะคะฟฟฟฟ Y v Y /บรีบพี่ทิพย์

    (จะเม้นมาสามรอบละค่ะ เพิ่งจะได้ อ่อก O>–<)

    Like

  9. แบร๊ดน่าร้ากกกกกกกกกกกกกกกกกก กว่าที่คิด และไอ้โมเม้นท์โยนผักแบบเทกระจาดนั่น เป็นเราเราจะฟ่ำโต๊ะ 5555 ใจดีอ่ะ ดีใจจแทนนุ้งคอลิน เจอผู้พิทักษ์ และแหม ยอมไม่ลงไปรวมกลุ่มบอยแบนด์โต๊ะกลม ชอบไอเดีย ถั่วงอกมากกกก มันน่ารักอ่ะ คุณทิพย์ตัวจริงต้องมุ้งมิ้งมากๆๆๆๆ (ไม่จริงใช่มั้ยคะ เราชอบคุณทิพย์ขาโหด ลุค อาเจ๊มากกว่า 555 เคยเจอซะที่ไหนล่ะ โว่ววว อิชั้นก็เวิ่น ) เอ๊ะ แล้วตกลงคอลินเอาอารายยยมากินละฮ้าฟฟฟฟเนี่ยยย

    Like

  10. @NuzNate
    อร๊ากกกอ่านจบแล้วค่ะน่ารักมากก //จิกหมอน /แบร๊ดดูเป็นแบร๊ดมากก วางท่าแต่ก็อ่อนโยนข้างในโฮรวว คอลก็น่ารักมากกแงง ขอบคุณที่อัพค่ะ>//<

    @Mooty555
    ง่อววววว มันมุ้งส์มิ้งส์กรุ๊งส์กริ้งส์มากเลยยยยย;////; ฟหกดฟหกดฟหกดสอ้กลม้ีพอเยงืๆถไำ /

    @Tan2W
    ดูพี่ทิพย์สิคะะะะ พี่ทิพย์ทำกับน้องแบบนี้ได้ยังไงคะะะ
    พ.. พี่ปี๊ปปุริ ฆาตกรโฉดสังหารแฟนเกิร์ล ฆาตกรรมฉันไปแล้ว หฟกฟหดฟหดห /ยังไม่ได้อ่าน /แค่รู้ว่ามีก็ตายได้ (………..)
    /มองฟิคพี่ทิพย์ด้วยสายตาโลมเลีย (……………)
    ฉันอ่านฟิคพี่ทิพย์ซ้ำๆ (…..) แบร๊ดในฟิคพี่ทิพย์คือแบร๊ดลีย์มากๆ ฮอลลลลลล 55555555555555 เรารออ่านโบรลินพี่ทิพย์นะคะ ฟกฟหดฟหกดกฟหกฟหด

    @makiInw
    เราประชดค่ะ 555555555 ทำอะไรไม่รู้จริงหรอคะ เราอ่านทีฟินไปสัปดาห์นึงเลยค่ะ ฟฟฟฟฟฟ

    @NVD1994
    พี่ทิพย์ แฮ่กๆ แฮ่กๆๆ หายใจแรงๆอย่างโรคจิต (?) อยากเห็นแบร๊ดช่วยคอลกินมะเขือเทศไม่ไหวแล้วค่ะ ฟฟฟฟฟฟฟฟฟฟฟฟฟฟฟฟฟฟฟฟ ฟิคพี่ทิพย์น่ารักออกนะคะ ฟฟฟฟฟฟฟฟ. อ่านแล้วยิ้มแก้มจะแตก ฟฟฟฟฟฟฟฟ ไม่ติงต๊องนะคะะะ เป็นโบรลินที่น่ารักมากๆฟฟฟฟฟฟ คอลินเรียบร้อย น่ารักแพ้มะเขือเทศ5555

    Like

  11. รู้สึดเหมือนพลาดอะไรไป(ฮา) มาอะไรเอาปีนี้
    ชอบและชอบมากกกกก เพราะยังไม่ค่อยเห็นคนไทยเขียนฟิคโบรลินเลย โมเม้นแบบน่ารักกุ๊งกิ๊งเหมากับคู่นี้แล้วจริงๆ ชอบไอเดียบอยแบนด์อัศวินโต๊ะกลมมากค่ะ5555555 อย่าพึ่งเลิกกเขียนน้าT^T

    Like

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s