[RichardLee] tu m’as manqué (3)

tu m’as manqué
RichardLee fanfiction by Tippuri~ii *  

 

 

 

Pairing: Richard Armitage x Lee Pace

 

 

 

 

* แฟนฟิคชั่นเรื่องนี้เป็นเพียงจินตนาการของไรเตอร์และแต่งขึ้นเพื่อความบัง เทิง ไม่มีความเกี่ยวข้องกับบุคคล สถานที่ หรือเหตุการณ์จริงใดๆ ทั้งสิ้น และแฟนฟิคชั่นเรื่องนี้เป็นแฟนฟิคชั่น boy’s love…ถ้าใครไม่ชอบแนะนำให้ปิดค่ะ *

 

 

 

 REMARK: เป็นปริศนาของจักรวาลว่าเมื่อไหร่ติ่งทิพย์จะรับความจริงได้ซะที

 

 

 

* * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * *
– 3 –
 

ในที่สุดทัวร์พรีเมียร์ก็จบลง…ริชาร์ดแอบรู้สึกแย่ที่ตนดีใจที่มันจบได้เสียที เพราะความดีใจนี้ทำให้เขารู้สึกเหมือนว่าตนอยากเร่งให้งานเสร็จแบบส่งๆไป…แต่การจะห้ามไม่ให้ตัวเองอยากกลับบ้านนั้นก็เป็นเรื่องยากเสียจริงๆ

 

 

 

 

อยากกลับไปเห็นหน้า…อยากกลับไปฟังเสียงหัวเราะแบบข้างๆหู…ไม่ใช่แค่จากการจินตนาการหรือผ่านสายโทรศัพท์…

 

 

 

 

นั่นจึงทำให้ริชาร์ดไม่ได้เกี่ยงงอนอะไรอย่างทุกทีตอนที่ต้องเริ่มเก็บกระเป๋า…ตามกำหนดการนั้น ทีมงานและเหล่านักแสดงจะได้มีเวลาเก็บของและจัดการเคลียร์ทุกอย่างอย่างสบายๆถึงสองวัน แต่ชายหนุ่มคิดว่าตนคงไม่ต้องใช้เวลาเกินคืนนี้เพราะข้าวของส่วนตัวไม่ได้มีมากมายอะไรเลย

 

 

 

 

เพียงแค่เขาต้องพับมันลงกระเป๋าให้หมดเท่านั้นเอง…

 

 

 

 

ริชาร์ดถอนหายใจให้กองเสื้อผ้าที่วางเต็มเตียงโรงแรม…เขามองว่าการพับผ้าเป็นเรื่องน่าเซ็งเรื่องหนึ่งในชีวิต ชายหนุ่มจึงไม่อยากแม้แต่จะเริ่มหยิบจับเสื้อขึ้นมา…หากก็รู้ดีว่าหนีไม่พ้น สุดท้ายร่างสูงจึงจำต้องยอมนั่งลงบนเตียง หยิบเสื้อมาม้วนบ้างพับบ้างทีละตัว

 

 

 

 

โทรศัพท์มือถือดังจากตรงหัวเตียง เขาจึงเอื้อมตัวไปหยิบมา…เอียงคอให้มันแนบหูเพราะหาหูฟังไม่เจอ มือที่ตอนนี้ว่างแล้วทั้งคู่จัดการพับเสื้อผ้าต่อ

 

 

 

 

ไม่มีคำทักทาย…แต่เสียงหัวเราะที่แว่วมาก็เป็นสิ่งที่ริชาร์ดไม่มีวันลืมอยู่แล้ว

 

 

 

 

“ฉันดูคลิปงานโฟร์ตี้ปรินซิเปิ้ลแล้วนะ…”

 

 

 

 

ลีหัวเราะมาตามสาย…ทำให้ริชาร์ดคิดถึงน้ำอัดลมฟูฟ่องสดชื่นชอบกล สงสัยขึ้นมาว่าอีกฝ่ายจะได้สังเกตบ้างไหมว่าบทสนทนาทางโทรศัพท์ของทั้งคู่ตลอดทัวร์พรีเมียร์นี้นั้นไม่ค่อยจะเคยได้เริ่มด้วยการทักทายแบบปกติเลย

 

 

 

 

ลีหัวเราะมากขึ้นอีกนิดราวกับขำสิ่งที่ตนกำลังจะพูดล่วงหน้า…และเมื่อเจ้าตัวเอ่ยออกมา ริชาร์ดก็เข้าใจว่าทำไมมันถึงทำให้หัวเราะเสียขนาดนี้

 

 

 

 

“…นายใส่เสื้อลายผ้าปูโต๊ะอีกแล้วรู้มั้ย?”

 

 

 

 

“ให้มันน้อยๆหน่อย…” ริชาร์ดพยายามกลั้นยิ้มแล้วทำเสียงขรึมๆ…แต่ก็สังหรณ์ใจได้ว่าคนปลายสายรู้ทันว่าตนไม่ได้โกรธ “ฉันชอบเสื้อตัวนั้นนะ”

 

 

 

 

“ตอนนายกับลุคให้สัมภาษณ์กับรายการอะไรสักอย่างน่ะ ที่สเปนนั่นแหละ…นายก็ใส่เสื้อลายผ้าปูโต๊ะเถอะ” ลางสังหรณ์ถูกต้อง…เพราะลียังคงกล่าวต่ออย่างสนุกสนานเต็มที่ แถมยังกล้าทำเสียงจุ๊ๆเหมือนปรามเด็กตอนประโยคหลังด้วย “โตแล้วก็ต้องรับความจริงเป็นสิครับมิสเตอร์”

 

 

 

 

“ก็มันแต่งตัวง่ายดีนี่” ริชาร์ดยอมแพ้ในที่สุด…หลุดหัวเราะเบาๆออกมา “ไม่งั้นฉันก็ใส่แต่เสื้อสีดำๆนั่นแหละ…ทางเลือกมีอยู่แค่นี้จริงๆ”

 

 

 

 

“ผ้าปูโต๊ะก็ไม่แย่ซะหน่อย” ลีพูด…กระแสเสียงล้อเลียนนั่นทำให้ริชาร์ดอยากให้อีกฝ่ายอยู่ข้างๆชะมัดเพราะจะได้หอมแก้มทำโทษให้สะใจสักทีสองที ก่อนเสริมต่อ “เสื้อดำก็ไม่แย่ด้วย…คุณแต่งแบบไหนก็หล่อหมดแหละครับมิสเตอร์อาร์มิเทจที่เคารพ”

 

 

 

 

ริชาร์ดถอนหายใจอย่างขำขันปนหน่ายใจ “ทำไมนายชอบใช้คำพิลึกๆแบบนี้ตลอดเลยหา?”

 

 

 

 

“ก็ใช่แฮะ…” เขานึกภาพลียักคิ้วแต่ตีหน้าซื่อออกเลย “ต้องเป็น…’คุณแต่งแบบไหนก็หล่อหมดแหละครับมิสเตอร์อาร์มิเทจที่รัก‘…ต่างหากใช่มั้ย?”

 

 

 

 

นี่ไม่ใช่จุดที่ริชาร์ดหมายถึงหรอก แต่ชายหนุ่มก็ตัดสินใจว่าเออออเหมารวมไปด้วยก็ไม่เลว “อืม…ใช่ก็ใช่แหละ…”

 

 

 

 

“โอเค งั้นเดี๋ยวจะเรียกบ่อยๆนะ” ชายหนุ่มผมดำรู้ว่าน้ำเสียงแบบนี้ของลีหมายความว่าเจ้าตัวกำลังยิ้มยิงฟันแบบซนๆระดับได้ที่อยู่เลย…ก่อนที่คนปลายสายจะถามต่อ “แล้วนี่นายทำอะไรอยู่น่ะ? ไฟล์ทกลับวันไหนเหรอ?”

 

 

 

 

“อีกสองวันน่ะ…คงไปถึงตอนสายๆ” ริชาร์ดไม่มีตั๋วอยู่ในมือตอนนี้ แต่เขาจำได้ว่าลุคบอกว่าจะเป็นช่วงราวๆนั้น “แล้วนี่…ฉันกำลังทำเรื่องที่น่าเบื่อที่สุดในโลกอยู่…”

 

 

 

 

“ฉันก็ไม่คิดว่าจะไม่มีอะไรไม่น่าเบื่อหรอก…เพราะตรงนั้นไม่มีฉันอยู่นี่นา” ลีหัวเราะกับมุกโอ่ๆของตัวเอง ก่อนจะถามทั้งที่รู้คำตอบแล้ว “พับเสื้ออยู่ล่ะสิ?”

 

 

 

 

“ถ้ารู้อยู่แล้วจะถามทำไมหา?” ริชาร์ดแกล้งทำเสียงเบื่อๆใส่ ก่อนจะพูดอ่อนๆในประโยคหลัง “แล้วก็ใช่…จะดีกว่านี้เยอะเลยล่ะถ้านายอยู่ตรงนี้ด้วย…”

 

 

 

 

ความคะนึงหาอันอ่อนโยนที่เจือมาในเสียงทุ้มต่ำนั้นทำให้ลีเผลอกลั้นหายใจ…เสียงหัวเราะล้อเล่นหายไป ทิ้งไว้เพียงรอยยิ้มเขินอายและการพยายามเม้มริมฝีปากเข้าหากันเพื่อหยุดยิ้มนั้น

 

 

 

 

“ทัวร์จบแล้วนะครับมิสเตอร์อาร์มิเทจ…คุณยังไม่เลิกบ่นอีกเหรอ?” เสียงล้อเลียนของเขามีกระแสเขินๆสะท้อนอยู่เต็มเปี่ยม…ชัดเจนขึ้นตอนเอ่ยประโยคหลัง “นี่ไง…อีกสองวันก็ได้เจอกันแล้ว…”

 

 

 

 

ริชาร์ดยิ้มตาม…ชอบนักเวลารู้ว่าลีกำลังเขิน ก่อนจะถอนหายใจเมื่อมองไปบนเตียงของตน แกล้งเล่นมุกบ้าง “แต่ก่อนหน้านั้นฉันต้องพับไอ้ผ้าปูโต๊ะพวกนี้ก่อนใช่มั้ย…”

 

 

 

 

ลีหัวเราะออกมาก้ากใหญ่ทันที ก่อนจะแกล้งพูดเสียงเอาอกเอาใจ

 

 

 

 

“ก็ถือซะว่าเราจะได้เจอกันหลังนายพับมันหมดไง…โอเคมั้ย?” ริชาร์ดแอบส่ายหน้ากับเสียงโอ๋เอ๋แบบนี้ แต่ก็อมยิ้มอยู่ดี “ไปเลยเร็ว…รีบๆเก็บของแล้วก็กลับมาซะที ฉันคิดถึงแฟนฉันกับมรดกผ้าปูโต๊ะทั้งกองนั่นแล้วนะ”

 

 

 

 

“โอเคครับมิสเตอร์เพซ” ชายหนุ่มผมดำยิ่งอยากหอมแก้มคนปลายสายชะมัดตอนเจ้าตัวพูดจาแบบนี้ “งั้นเดี๋ยวผมขอตัวไป…อืมมม…จัดการมรดกก่อนนะครับ?”

 

 

 

 

ลีหัวเราะ พูดลาอีกไม่กี่คำแล้วก็วางสายไป…ริชาร์ดวางโทรศัพท์ลงกับพื้นเตียง เอื้อมมือหยิบเสื้ออีกตัวมาถือ ก่อนจะหันไปมองบรรดาเสื้อที่พับแล้วในกระเป๋าเดินทาง…พินิจพิเคราะห์สีและลายของพวกมัน ก่อนจะพ่นลมหายใจแล้วพึมพำเบาๆกับความจริงที่อยู่ต่อหน้า

 

 

 

 

“ให้ตายเถอะ…เหมือนจริงๆด้วย…”

 
 

 

 

 

 

 

 

 

tbc. #เหยดดดทีบีซีล่ะเหยดดดดด

 

*******************************************

 

note:

  • ชื่อเรื่อง tu m’as manqué แปลแบบไม่ตรงตัวแต่ได้ใจความได้ว่า I missed you ค่ะ
  • เพราะเราไม่อยากทนให้คุณชาติคุณหลีต้องพลัดพรากแล้ว เลยขอเปลี่ยนความจริงดื้อๆ…จบพรีเมียร์มาดริดแล้วกลับบ้านได้เลยค่ะ แฮ่กๆ
  • รูปเสื้อลายผ้าปูโต๊ะ…ทำลิงค์หายไปแล้วค่ะฟฟฟ แต่ความจริงมันก็เกือบทุกสภ.นอกพรมแดงอ่ะนะคะ ไม่ใช่แค่ที่สเปนด้วย ผ้าปูโต๊ะมากมายสังเวยชีวิตเป็นเสื้อขุ่นชาติมานักต่อนักละ ถถถถถถถถ

 

* * * * * * * *

 

ตอนแรก พาร์ทนี้เกือบไม่ได้ลงบล็อกแล้วค่ะ เพราะขี้เกียจตามข่าวพรีเมียร์มาเกลี่ยเรื่องให้สมูธฟฟฟฟ ก่อนจะได้รับคำแนะนำว่า…จะไปสนความจริงทำไมกร้ากกกกกก เพราะงั้น…เยสเล็ทส์โกโฮม ก้ากๆๆๆๆๆ

 

 

ส่วนอิเสื้อลายผ้าปูโต๊ะเนี่ย…ทิพย์สังเกตมาตั้งแต่ช่วงพรีเมียร์ภาคหนึ่งแล้วค่ะ เวลาคุณชาติฮีไปงานพวก press conference, conต่างๆนาๆ, หรือรับรางวัลอะไรที่มันสบายๆ เนี่ย ฮีใส่แต่ผ้าปูโต๊ะค่ะโฮรวววว แถมถ้าเผลอบางทีฮีใส่มาเป็นเชิ้ตในสูทด้วย! คือหล่อนะคะไม่ใช่ไม่หล่อฟกดหดกฟกหด แต่แน่นอนว่าต้องขอแซะหนุบหนับหน่อยฮิๆๆๆๆๆๆ

 

 

วันนี้สอบตัวแรกไปค่ะฟฟฟฟฟฟฟฟฟฟ อย่าเพิ่งรำคาญนะคะที่ช่วงนี้มีแต่ริชลี

 

 

 

 

มกราเจอกันฮอบบิท

 

 

 

 

 

 

ทิพย์เอง

 

ปูลุ ทิพย์บอกไปรึยังคะว่าอย่าหวังอะไรกับคริสต์มาส? T____T

 

 

 

 

Advertisements

20 responses to “[RichardLee] tu m’as manqué (3)

  1. ริชลีนี่คือไม่ค่อยมีมือที่สามมาแทรกแซงขวางสะพานสีรุ้ง (ของตัวเองฟฟฟฟ) แต่ละฟิคริชลีคุณทิพย์คือหวานหยุบหยับมดไต่ นี่มันรักวัยรุ่นรึยังไงก๊านนนนนนนนนน เขิลลลลลลล โฮฮฮฮฮฮฮฮ
    /เอาหัวมุดคนใส่เสื้อลายผ้าปูโต๊ะ

    Like

  2. เพิ่งสังเกตตามฟิคล่ะค่ะว่าขุ่นชาติใส่ผ้าปูโต๊ะ … 5555
    ทีบีซีแล้วมาไวๆ น๊าาา ตอนนี้เค้าคุยกันมุ้งมิ้งมากเลยค่ะ โอยยย ชอบบบ >__<

    Like

  3. น่าร้ากกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกก ผ้าปูโต๊ะ นึกออกเลย ว่าพี่ริชชอบใส่ ใส่่บ่อยๆน้าาา อยากเอามือไปขยี้ผ้าปูโต๊ะเล่นอ่ะ หื่น 5555 แตก็นั่นล่ะนะ ไม่รุทำไม ไม่ได้ออกงานด้วยกันเลย หาเรื่องหลบเลี่ยงนักข่าวเหรอคะคุณหลี (อินี่มโนไปเรื่อย เอวัง) คุณทิพย์ยยยยยย เรารอตอนต่อไปอยู่ ฟกหดฟหกหดหดกฟกฟกฟดฟดฟฟ

    Like

  4. อ่านมาถึงตอนสามดีใจที่มีคำว่า tcb >_<

    น่ารักมุ้งมิ้งมาก “ไปเลยเร็ว…รีบๆเก็บของแล้วก็กลับมาซะที ฉันคิดถึงแฟนฉันกับมรดกผ้าปูโต๊ะทั้งกองนั่นแล้วนะ” ^_^

    Like

  5. “ฉันคิดถึงแฟนฉันกับมรดกผ้าปูโต๊ะทั้งกองนั่นแล้วนะ”

    ประโยคนี้มันนนนนนนนนน พี่ทิพย์คะะะะะะะะะะะะะ โอยยยยย เขินอายค่ะ อ่านแล้วอมยิ้มทั้งเรื่องเลย ฮือออออออออ

    ผ้าปูโต๊ะ…อิสเดอะเบสท์ ใส่ไปเถอะค่ะ คุณริชาร์ด ใส่แล้วหล่อค่ะ ฟฟฟฟฟฟฟ

    รอตอนต่อไปนะคะ U////U

    Like

  6. ฉันคิดถึงแฟนฉันกับมรดกผ้าปูโต๊ะทั้งกองนั่นแล้วนะ <—- โอ้ยยยยยยน้องทิพย์ยยยคะะะะฆาตกรรมกันดีกว่าค่ะฟฟฟฟฟฟฟฟฟฟฟฟฟฟ มรดกผ้าปูโต๊ะนั่นไม่ไหวอย่างแรงแล้วนะคะมิสเตอร์อาร์มิเทจและเด็กคิ้วปลิงฟฟฟฟฟฟฟฟฟแงงงงงงงงง ขอพี่ลงไปนอนตายกับคำหวานๆสองคนนี้ก่อนได้ม้ายยยยยยยยยยยโอ้ยยยยยยยยยยยยยย จิกหมอนอย่างก้าวร้าวมากกกกกกกกก

    น้องทิพย์อย่าได้ช้าาาาค่ะพี่ร๊อรอตอนสี่อยู่แห่กๆๆๆๆ โบกพัดวีให้มีต่อด่วนค่าก้ากกก

    Like

  7. มิสเตอร์เพซซซซ มิสเตอร์อามิเทจจจจจจ /คล้องจองสมเป็นคู่รัก

    คิ้วท์มากค่ะะะะะะะะ ฟฟฟฟฟฟฟฟฟฟฟฟฟฟฟ อารมณ์มุ้งมิ้งหวานชื่นมาก แบบโทรคุยกันหนุงหนิง ไม่มีฉันตรงนั้นนายคิดถึงฉันสิท่า คิดถึงนะ จุ๊บุจิ๊บิ โฮรกกกกก ที่สำคัญ นายคนสดใสแก้มกลมๆนั่นกับนายคนหล่อลากมาเจสติกนั่นเวลาเขินนี่มันฟสากฟหสวาดสวาหฟสวาดสวเลยค่ะ

    O<——————<

    แต่พี่ทิพย์คะ หลอกลวงคนอ่านไม่ดีนะคะ จากวันชอตเป็นทรีชอต ปลอบใจคนอ่านที่น่ารักด้วยชอตที่สี่เลยค่ะ /เจลซ่าพอถูไถแทนกันได้นะคะ /โดนเตะกระเด็นออกไปแบบสโลว์โมชั่น ถถถถถถถถ

    Like

  8. อร๊ากกกกกกกกกกกกกก เป็นฟิคที่อ่านไปต้องกลั้นยิ้มกลั้นกรี๊ดไป น่ารักมากๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆ สองคนนี้น่ารักมากๆค่ะ ฮืออออ เหมือนโดนทำร้าย TvT

    ไม่เคยคิดมาก่อนว่าตัวเองจะเชียร์คู่นี้ได้สุดใจขาดดิ้น แต่ชอบคาแรคเตอร์ของสองคนนี้มากๆ ริชาร์ดดูเป็นผู้ใหญ่ แต่ก็เอ็นดู๊เอ็นดูหนูลี(?) ชอบบบบบบบบบบ >/////<

    ชอบที่ลีใช้สรรพนาม "มิสเตอร์" อ่านแล้วทำไมหัวใจหวั่นไหวไม่รู้ค่ะ โดยเฉพาะ "มิสเตอร์อาร์มิเทจที่รัก" ถึงจะเป็นตอนแอบแซวริชาร์ดแต่คุณทำเอาหัวใจคนแถวนี้หยุดเต้นไปชั่วขณะเลยนะคะมิสเตอร์เพซซซซซ ชอบที่ริชาร์ดก็เรียกลีว่า "มิสเตอร์เพซ" เป็นบางคราวเหมือนกัน อ่านแล้วมันกริ๊วกร๊าวใจยังไงไม่รู้ค่ะ ฮืออออ

    สรุปคือ ช่วยเขียนซีรีย์นี้มาอีกนะคะ TvT ชอบ ถูกใจ โดน อย่างแรงค่ะ

    ปล – ขอให้โชคดีกับการสอบตัวต่อๆไปนะคะ

    Like

  9. อ่านไป ฮาไป ฮ่าๆ ตลกดี…น่ารักด้วย
    แซวขนาดนี้ ไม่ได้การ ต้องทำอะไรกลับบ้างล่ะ 555 ไม่ยอมๆ
    รีบ ๆ กลับนะ มีเซอร์ไพร์สอะไรไหมนะ อิอิ
    ยังมี tbc โอ้ว…เริ่ดมากฮ่ะะะ

    Like

  10. ฟฟฟฟฟฟฟฟฟฟฟฟฟฟฟฟฟฟฟฟฟฟฟฟ /ขอพ่นไฟก่อนคอมเม้นท์ ก้ากๆๆๆๆๆ /ช่วงนี้มาอ่านเรื่อยๆ เบยนะคะฟฟฟฟฟฟฟ คุณพี่ลีทำตัวยั่วมากแงงงฟฟฟฟฟฟ หนูชอบบบบบบบ คุณพี่ทิพย์มี tbc. ด้วยอ่ะชุบุวชุบุววว น่ารักมากเลยค่าาาาาา >< รอเรื่อยๆ น้าาา ล่ะก็สอบก็สู้ๆๆ นะคะะ

    Like

  11. โฮรรรรรรรรรรรรรรรรรรรร พี่ทิพย์หลอกอนันต์ แงงงงงงงงงงง ไหนว่าจะไม่มีสามคะะะะะะะะะ มีสี่อีกตะหากแน่ะฟฟฟฟฟฟฟฟฟฟฟฟฟฟฟฟฟฟฟฟฟฟฟฟฟฟฟ พี่ทิพย์โหดร้าย มาแบบไม่ทันให้เราตั้งตัวเลยฟฟฟฟฟฟ

    ขอโทษที่มาอ่านช้านะคะฟฟฟฟฟฟฟ แงงง เมื่อวานวุ่นวายกับงานจนไม่ได้อ่านเลยฟฟฟ

    ก่อนอื่นเลยอนันต์ขำง่ะ 55555555555555555555555+ ขุ่นริชไม่ชอบพับผ้า! น่ารักจริงเชียว ทำไมภายนอกคุณริชออกจะโซเจนเทิลแต่ขี้เกียจพับผ้าล่ะคะ55555555555555555555555+

    ลีโทรมาทักได้น่าตีมาก อะไรกัน โทรมาแซวเฉยเลย เอาเลยค่ะคุณริช จัดให้หนัก กลับไปมุดผ้าห่มตีเลยนะคะ #เดี๋ยวนะ
    นี่เป็นครั้งแรกเลยที่อนันต์เพิ่งสังเกตว่าคุณริชแกนิยมใส่ลายผ้าปูโต๊ะ ก็ว่าอยู่ว่าทำไมเห็นบ่อยๆ ที่แท้ใส่เกือบทุกงานนี่เอง 555555555555555+ พี่ทิพย์เจ๋งง่ะฟฟฟฟฟฟฟ

    พี่ทิพย์คะ นี่พี่ทิพย์ทำร้ายอนันต์รึเปล่าคะ คืออนันต์ชอบมากๆเวลาเขาเรียกมิสเตอร์กัน นี่มีสร้อยพ่งท้ายเป็น ที่เารพ ที่รัก ที่รักอ่ะะะะะะะะะะะ ที่รักกกกกกกกกกกกกกกกกก แม่ขา ลากหนูไปเก็บทีฟฟฟฟฟฟฟฟฟฟฟฟฟฟฟฟ หนูจะขาดใจตายเพราะฟิคของพี่ทิพย์ค่ะ //ตาย

    แถมพูดกันตรงๆว่าแฟนเฟินอะไรอีก โอยตาย อนันต์เขิน แงงงงงงงงง แล้วมรดกผ้าปูโต๊ะนี่คืออะไรคะลี 555555555555555555555555+ อนันต์ขำจุดนี้มากง่ะพี่ทิพย์แบบ ลี นายนี่มันร้ายกาจจริงฟฟฟฟฟฟฟฟฟ แล้วที่ให้พับผ้าก่อนเพื่อจะได้กลับมาเจอตัวเองนี่มันน่ารักแงงงงงงง

    ท้ายที่สุดที่คุณริชเพิ่งรู้ตัวนี่คือแบบ //อนันต์ขำดิ้น 55555555555555555555+ คุณริชพี่ทิพย์น่ารักไปแล้ว!! โอย อนันต์อยากอย่า tbc ต่อแล้วล่ะนะพี่ทิพย์ฟฟฟฟฟฟ //พี่ทิพย์ตบ

    Like

  12. ให้ตายสิคู่นี้ นี่มันอะไรกันนนนฟหหกฟหกหกดหก พวกนายทำไมมุ้งมิ้งฟูฟ่องได้ขนาดนี้ แงงงงงง TT v TT ตอนที่คุณอภิชาติบอกจะจับมาหอมแก้มนี่คือไม่ทนค่ะ ไม่ทนนนน /ระเบิดตัวตาย/ แล้วไหนจะที่ร้งที่รักอีก กรี๊ด พวกบ้า แง๊ /ปาหัวใจใส่รัวๆๆๆๆ (แต่แอบรู้สึกว่าตอนเรียกมิสเตอร์อาร์มิเทจที่เคารพนี่ก็ก๊าวค่ะ ทำอะไรก็ก๊าวฟกหกฟ /ตายปัย O>–<)

    Like

  13. มิสเตอร์อาร์มิเทจคะ….

    เรา เข้า ใจ คุณ ค่ะ!!!!!!

    ผ้าปูโต๊ะก็ผ้าปูโต๊ะสิ มันเป็นสไตล์ *ม้วนลิ้น* ใช่มั้ยล่ะคะะะะ มิสเตอร์เพซจะมาเข้าใจอะไร เนอะๆๆๆๆๆๆ (เทคไซด์สุดฤทธิ์ล่ะงานนี้ // เสื้อผ้าในตู้เราก็ผ้าปูโต๊ะทั้งนั้น………………………..)

    แล้วนี่…

    >> “ต้องเป็น…’คุณแต่งแบบไหนก็หล่อหมดแหละครับมิสเตอร์อาร์มิเทจที่รัก‘…ต่างหากใช่มั้ย?”

    ฟหกาสดงกาสดกเสวงยำนาสกงสกงเางกนเาสกเากสวาเงกสาเ

    ร้ายกาจจจจจจจจจจจจจจ ร้ายกาจค่ะะะะะะะะะะ ร้ายกาจมากมิสเตอร์เพซ!!!!!!!!!

    //SMASH MY KEYBOARD WITH MY HEAD

    ทีบีซีก็ทีบีซีค่ะ รอออออออออออออออออออออออออออ

    Meiko S.

    Like

  14. โอ๊ยยยแงงง ตอนแรกก็เขินอยู่หรอก พอถึงมรดกผ้าปูโต๊ะละขำก้ากกกก 5555555555555555555555555555555555555555

    ชอบครต.แบบเด็กๆ อ้อนๆ กวนๆของคุณเพซจังเลยค่ะ น่ารักมากกกกก /ซับรัว อาร์มิเทจคะ ทนได้ไงคะ เด็กทั้งยั่วทั้งอ้อนขนาดนี้ฟฟฟฟฟฟฟฟฟ

    ตอนหน้าถ้าได้กลับมาเจอกันแก้มคุณเพซคงช้ำแย่แน่ๆ นี่ขนาดแค่คุยโทรศัพท์ คุณอาร์มิเทจยังแอบคิดรังแกอยู่เรื่อย แต่เด็กน่ารักแบบนี้ กลับมารีบจัดหนักจัดเต็มให้เด็กน้อยแก้มช้ำไปเลยนะคะะ ก้ากกกกกกกกก

    เอาล่ะค่ะ ยังไงก็รีบจัดการมรดกผ้าปูโต๊ะให้เรียบร้อยนะคะมิสเตอร์อาร์มิเทจ(และคุณทิพย์สอบสู้ๆค่ะ) มิสเตอร์เพซและคนอ่านอย่างดิฉันรอตามต่อนะคะ

    /ผูกผ้าปูโต๊ะที่คอแล้วบินไปแบบซุปเปอร์แฟนเกิร์ล

    Like

  15. อ่านหลายเรื่องอ่ะค่ะ ตามอ่านมาซักพักแล้ว ทั้งบล๊อกทั้งเฟส แต่ไม่มีโอกาสทักไปซักที ><
    ล่าสุดก็ริชลีผ้าปูโต๊ะ คอมโบ้มากค่ะ แงงง เขินแทนคนแต่งจริงๆ =///=
    ข่าาาา แล้วจะตามกรี๊ดไปเรื่อยๆนะคะ ชอบสำนวนที่แต่งมากค่ะ อ่านแล้วยังกะได้หลุดเข้าไปนั่งดูอยู่ใกล้ๆเป็น กขค อย่างงั้นเลย

    Like

  16. @tiny_drop
    ฉันคิดถึงแฟนฉันกับมรดกผ้าปูโต๊ะทั้งกองนั่นแล้วนะ… เอื้อออออออ*กระอัก* #อ่านอีกรอบ

    @takara9992
    ‘มรดกผ้าปูโต๊ะ’ ทิพย์ปุริ๊ ดาเมจอีกแล้ววววว พิมพ์งานไปส่องผ้าปูโต๊ะ

    @Nicha1313_
    คือที่สุดดดดด คือพฟิน คือเรียล คือเติมเต็มสายรุ้งในหัวใจ

    @FelicisCloak
    มิสเตอร์อาร์มิเทจที่รัก #ตายค่ะ

    @Thranduil_Thbot
    ข้าชอบคู่ริชาร์ดลีมาก .. แต่งมาเรื่อยๆหนาแม่นางทิพย์

    @TaraelMa
    งื่อๆๆๆๆ เขินๆๆๆๆ งื่อๆๆๆๆๆ เขิ๊นนนนนนนเขินๆๆๆๆๆๆ 눈 //// 눈 อ่าน บิด ม้วน สไลด์ ไหลลงท่อ

    @CathareenRomase
    อืออออออ ฟิคท่านสุดยอดจริงงๆ =//.,//=

    @Strange_bunny
    ฟิคพี่ทิพย์คือแบบ ดี๊ดี… เหนือชั้น อ่านเพลิน >__< ไอเลิฟอิทค่ะ

    Like

  17. อะไรทำให้เราอ่านฟิคได้อย่างรวดเร็ว
    ข้อหนึ่ง สนุก ข้อสอง สนุก ข้อสามส นุก ข้อสี่ สนุก ข้อห้า สนุก………………ข้อร้อยสิบเก้าสนุก ข้อร้อยยี่สิบ เราว่าง….
    ลีน่ารักเนอะ ทุกคนเห็นด้วยใช่มั้ยว่าริชาร์ดควรจิกลับไปนอนกอดลีน้อยได้แล้วนะหึหึหึ

    เดี๋ยวน้ะผ้าปูโต๊ะ….

    Like

  18. แอร๊กกกกกก โทรมาล้อคุณแฟนน่ารักน่าหยิกมาง่าคุณลี๊~~ ><
    คุณอามิเทจที่รักอัลไลลล @#@$!)($)@$*#%(#&#%*#$) *เขินไส้บิด
    พอคุณริชกลับไป จะมีคนโดนโดนผ้าปูโต๊ะรัดแน่นๆแน่เลยระวังไว้นะคุณ ฮิฮิฮิ

    Like

  19. โทรมาคุยกันได้น่ารักมากค่ะ
    มีแฟนขนาดนี้จะผ้าปูโต๊ะกี่กองริชก็จะรีบปั่นให้เร็วที่สุดแน่นอน 555
    ลายผ้าปูโต๊ะใส่แล้วหล่อดีไม่ต้องเปลี่ยนหรอกคะ
    เพราะจะใส่อะไรลีก็รักก็หลงอยู่แล้ววว ฟฟฟฟฟ

    Like

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s