[The Maze Runner Fic][MiNewt] All Through The Night

All Through The Night
The Maze Runner fanfiction by Tippuri~ii* 

 

 

   
 

 
 
Pairing:  Minho x Newt
Fandom: The Maze Runner trilogy
 

Type: movie-verse fanfiction

 
 
 

 * แฟนฟิคชั่นเเรื่องนี้เป็นเพียงจินตนาการของไรเตอร์และแต่งขึ้นเพื่อความบันเทิง ไม่มีความเกี่ยวข้องกับบุคคล สถานที่ หรือเหตุการณ์จริงใดๆ ทั้งสิ้น และแฟนฟิคชั่นเรื่องนี้เป็นแฟนฟิคชั่น BL…ถ้าใครไม่ชอบแนะนำให้ปิดค่ะ *

REMARK: ชื่อเรื่องและคำเปิดเรื่อง นำมาจากเพลงนี้ค่ะ All Through The Night

************************************

 

All through the night,

I’ll be awake,

and I’ll be with you.

 

All through the night,

this precious time,

when time is new.

 

All, all through the night today,

knowing that we feel the same,

without saying, the same without saying.

 

We have no past,

we won’t reach back.

Keep with me forward all through the night.

And once we start a meter clicks,

and it goes running all through the night.

Until it ends, there is no end.

Keep with me forward all through the night.

 

– All Through The Night, by Sleeping At Last (originally by Cyndi Lauper)

 

 

 

 

***

 

 

 

ในสายตาของนิวต์แล้ว…มินโฮให้ความรู้สึกเหมือนผืนน้ำลึกล้ำสงบนิ่งกับสายลมนุ่มนวลหากว่องไวนัก

 

 

 

 

 

ชีวิตของพวกเขาในท้องทุ่งแห่งนี้เป็นอะไรที่คล้ายดวงดาวที่แค่โคจรผ่านกันและกันเป็นจังหวะเท่านั้น…หน้าที่ที่แตกต่างทำให้นิวต์ไม่เคยได้พูดคุยกับมินโฮเกินความจำเป็นเลย และต่อให้จะเป็นคำให้กำลังใจสามัญว่าทุกชีวิตในพื้นที่สีเขียวขจีนี้ล้วนสำคัญเท่ากัน…ก็เห็นได้ชัดอยู่ชัดเจนว่าเหล่านักวิ่งเป็นกลุ่มคนที่พิเศษกว่าใครอื่นทั้งนั้น

           

 

 

 

 

และคนที่ดูพิเศษขึ้นมาอีกนั่นก็คือมินโฮ… 

 

 

 

 

 

นิวต์ไม่สามารถอธิบายได้…แต่ในสายตาของเขา มินโฮเป็นคนที่จะโดดเด่นอยู่เสมอ…ความเห็นที่เด็กหนุ่มรู้ดีว่าแปลกประหลาด เพราะอีกฝ่ายเป็นคนพูดน้อยและรักสันโดษยิ่งนัก…หากตรงจุดนี้นี่เองที่ทำให้นิวต์พบว่าตนมักจะมองตามมินโฮอยู่เสมอ ครุ่นคิดสงสัยว่าภายใต้สีหน้าสุขุมเยือกเย็นนั้นจะมีความอ่อนโยนหรือรอยยิ้มใดเฝ้ารออยู่หรือไม่

 

 

 

 

 

ข้อสงสัยนี้เป็นอะไรที่ผ่านมาและผ่านไป…คล้ายหยดน้ำที่ตกต้องลงบนผืนทะเลสาบ นิวต์พบว่าตนแค่อยากที่จะรู้…แต่ไม่อยากที่จะตามหาคำตอบ นั่นจึงทำให้สิ่งที่เขามีให้มินโฮยังคงเป็นแค่คำทักสั้นๆ ตามจังหวะโอกาสเท่านั้น…ไม่ได้มีสิ่งอื่นใด ไม่มีแม้แต่ความคิดหรือความหวังว่าจะมีอะไรเปลี่ยนแปลง

 

 

 

 

 

นั่นจึงทำให้ตอนยามใกล้พลบของวันหนึ่ง…นิวต์จึงประหลาดใจนักที่พบร่างกำยำเจ้าของเรือนผมสีดำสนิทยืนจดๆ จ้องๆ อยู่ตรงแถวเถาไม้ของตน

 

 

 

 

 

“อ้าว มินโฮ?” เด็กหนุ่มยิ้มให้ รอยยิ้มที่เขาพอจะรู้ว่าคงมีความงงงันปะปนอยู่ด้วยไม่น้อย “มีอะไรหรือเปล่า?”

 

 

 

 

 

นิวต์อยากจะให้ตัวเองอยู่ในสภาพที่ดูดีหรือพร้อมจะให้ความช่วยเหลือกว่านี้สักหน่อย…แต่ช่วงเย็นย่ำเช่นนี้เป็นเวลาอิสระที่เขาสามารถใช้ได้ตามใจตัวเองแล้ว นั่นจึงทำให้ตอนนี้…นิวต์จึงกำลังถือฝักบัวรดน้ำหนักอึ้งอยู่ด้วยทั้งสองมือ เตรียมตัวจะรดน้ำให้เหล่าต้นไม้ดอกไม้เล็กๆ ที่ตนปลูกเอง

 

 

 

 

 

แต่มินโฮแค่ส่ายหน้า “ไม่หรอก…ไม่ได้มีอะไรหรอก…”

 

 

 

 

 

นิวต์เอียงคอนิดๆ “แล้ว?”

 

 

 

 

 

ร่างกำยำไหวไหล่เล็กน้อย ไม่ได้สบตากับเขาตอนถามขึ้นมาดื้อๆ

 

 

 

 

 

“…ฉันขอนั่งสักพักได้ไหม?”

 

 

 

 

 

เด็กหนุ่มผมสีทองพยายามระงับสีหน้างงๆ ติดจะหลุดขำของตัวเองเอาไว้อย่างยากลำบาก ก่อนจะพยักหน้าเงียบๆ แล้วเดินหน้าทำงานอดิเรกส่วนตัวของตนต่อไปราวกับไม่มีใครอื่นอยู่ตรงนั้น…ความเงียบระหว่างกันที่น่าจะอึดอัด แต่หลังจากนาทีผันผ่าน…นิวต์กลับพบว่าสิ่งเดียวที่กำลังรู้สึกอยู่ตอนนี้นั้นมีเพียงความสบายใจเท่านั้น

 

 

 

 

 

‘สักพัก’ ของมินโฮแปลได้ว่า ‘ทุกวันหลังจากนั้น’…และตั้งแต่เมื่อใดก็เกินจะรู้ นิวต์ได้ค้นพบว่ามีจังหวะหัวใจที่ไหวระริกเหมือนกระดิ่งในสายลมอ่อนโยนเพิ่มเติมขึ้นมาจากความสบายใจดั้งเดิมนั่น

 

 

 

 

 

 

**

 

 

 

ถ้านิวต์รู้เข้า เจ้าตัวอาจจะโกรธ…แต่ในสายตามินโฮแล้ว สิ่งที่เขาจะคิดถึงทุกครั้งเวลาเห็นหน้าอีกฝ่ายคือดอกไม้หรือใบหญ้าที่ก้านยาวระหงเสมอ

 

 

 

 

 

นิวต์ไม่ใช่คนอ่อนแอ แต่ความเข้มแข็งหนักแน่นของเจ้าตัวก็ผสมผสานด้วยความอ่อนโยน…คุณสมบัติที่ไม่น่าหลงเหลืออยู่แล้วเมื่อคิดถึงสถานการณ์ที่ทุกคนกำลังเผชิญอยู่ แต่ทำไมก็ไม่รู้…นิวต์กลับไม่เคยเปลี่ยนแปลงไปเลย ข้อเท็จจริงที่ทำให้มินโฮพิศวงเสมอ

 

 

 

 

 

ความมั่นคงอันเล็กจ้อยนี้นี่เองที่คงเป็นสาเหตุให้เขาโยงอีกฝ่ายเข้ากับดอกไม้ก้านบอบบาง…ความงดงามที่ยังคงหลงเหลือในภาพความโหดร้ายทั้งปวง

 

 

 

 

 

และโดยอธิบายไม่ได้…นิวต์เป็นคนที่มีพรสวรรค์ในการทำให้บุคคลรอบข้างสบายใจ อาจเป็นเพราะการปฏิบัติตัวกับทุกคนอย่างเท่าเทียมและความอ่อนโยนส่วนตัว…มินโฮไม่แน่ใจว่าคืออะไรกันแน่ แต่นั่นก็ไม่สำคัญ…เพราะยังไงเขาก็รู้สึกประทับใจไม่น้อยไปกว่ากันอยู่ดี

 

 

 

 

 

หน้าที่ที่แตกต่างทำให้ทั้งสองไม่ได้พูดคุยอะไรกันมากนัก…สิ่งที่มินโฮตัดสินใจเปลี่ยนแปลงมันด้วยตัวเอง

 

 

 

 

 

แต่ถึงจะคิดเช่นนั้น…หากจริงๆ แล้ว ทั้งสองก็ไม่ได้คุยกันมากไปกว่าเดิมเลย มินโฮแค่นั่งมองนิวต์จัดการกับบรรดาพืชพันธุ์ต้นเล็กต้นน้อยที่เจ้าตัวปลูกเล่นๆ ไว้เองเท่านั้น ระยะเวลาที่ยาวนานแค่จากใกล้พลบสู่หัวค่ำ…หากก็มากพอที่จะทำให้เด็กหนุ่มได้คิดซ้ำๆ ว่าตัวเองกำลังทำอะไรอยู่กันแน่

 

 

 

 

 

 

เขาแค่ชอบความรู้สึกของการได้อยู่ใกล้คนคนนี้เท่านั้นเอง…

 

 

 

 

 

และเพราะสีหน้าของนิวต์ตอนได้เห็นยอดอ่อนหรือดอกตูมดอกใหม่ของต้นไม้ในความดูแลของตัวเองนั้นเป็นภาพที่ส่องประกายนุ่มนวลราวสีขาวของไข่มุก…นั่นจึงทำให้มินโฮตัดสินใจโกหกอีกฝ่ายเป็นครั้งแรก

 

 

 

 

 

“ฉันเจอมันในเขาวงกตน่ะ” เขาพูดขึ้นในเย็นวันหนึ่ง ยื่นหัวพืชกลมๆ สีน้ำตาลอ่อนให้ “ยังไม่รู้หรอกว่าคือต้นอะไร แต่อัลบี้บอกว่ามันอาจใช้ประโยชน์ได้…นายลองปลูกดูหน่อยละกัน”

 

 

 

 

 

 

นั่นเป็นคำโกหกที่มินโฮตระหนักอยู่แก่ใจตอนที่พูดว่านิวต์จะรู้ความจริงเองทีหลังอยู่ดี…แต่ถึงวันคืนจะผันผ่าน เด็กหนุ่มผมทองก็ไม่เคยทักถามหรือพูดถึงเจ้าหัวพืชนี่กับมินโฮเลย…นานเสียจนเขาแทบจะลืมไป นานเสียจนเขาคิดจะเลิกหวัง

 

 

 

 

 

นานเสียจนเขาเกือบจะตัดใจ

 

 

 

 

 

แต่ถึงอย่างนั้น…ตอนที่นิวต์ส่งยิ้มมาให้เขา รอยยิ้มตรงไปตรงมา…กล้าหาญหากก็เขินอายอยู่ในที มินโฮก็รู้สึกได้ว่าเสี้ยวหนึ่งของหัวใจไหวระริกผิดจังหวะ

 

 

 

 

 

“ฝันดีนะ”

 

 

 

 

 

กองไฟขนาดใหญ่ที่ถูกก่อเพื่อฉลองการมาถึงของโทมัสฉาบย้อมวงหน้าสีน้ำนมนั่น…ดวงตาโตดูอ่อนเชื่อมนักในแสงและเงาสีสดที่ทาบทับ

 

 

 

 

 

มินโฮพยักหน้ารับสั้นๆ…อดประหลาดใจไม่ได้กับความผิดแปลกนี้ แต่เด็กหนุ่มก็พยายามไม่ติดใจอะไร…บอกราตรีสวัสดิ์อีกฝ่ายเรียบๆ แล้วเดินไปทางเปลนอนของตน

 

 

 

 

 

ร่มเงาใต้หลังคาทำให้ทุกสิ่งทุกอย่างแทบถูกกลืนไว้ด้วยความมืด…แต่ในแสงสลัว มินโฮก็ได้เห็นอะไรบางอย่างตรงข้างหมอนของตัวเอง

 

 

 

 

 

มือกร้านหยิบมันขึ้นมาพินิจ…ช่อดอกไม้ก้านระหงช่อน้อย กลีบบอบบางสีม่วงอ่อนถูกขับให้งดงามด้วยเกสรสีเหลืองและส้มสดใส…ดอกไม้ที่มินโฮได้เห็นแค่ยามที่วิ่งในเขาวงกต ดอกไม้ที่เด็กหนุ่มรู้ดีว่าทำไมตอนนี้มันถึงมาอยู่นอกเส้นทางวกวนนั่นได้

 

 

 

 

 

 

คำโกหกที่เขามีให้ใครคนนั้น

 

 

 

 

 

ตอนนั้นเองที่ที่มาของประโยคของนิวต์กระจ่างในใจเด็กหนุ่มผมดำ

 

 

 

 

 

 

และระหว่างที่สงสัยขึ้นมาว่าหรือแท้จริงแล้วเหตุผลของความอ่อนเชื่อมในแววตาของอีกฝ่ายนั้นจะไม่ใช่เพราะจากเงาเปลวไฟ…มินโฮก็พบว่าตัวเองกำลังยิ้มอยู่

 

 

 

 

 

 

 

**

 

 

 

เสียงตะโกนอื้ออึงทั้งหมดไม่ได้เข้าหูนิวต์เลยตอนที่โทมัสวิ่งผ่านกำแพงเพื่อเข้าไปสู่เขาวงกตที่กำลังจะปิดตาย

 

 

 

 

 

สิ่งที่ทำให้โลกทั้งใบเงียบงันลงคือสายตาของมินโฮ…ความสุขุมเยือกเย็นปริร้าวในวินาทีนั้น เหลือเพียงแต่ความตระหนกหวาดกลัว…คำเว้าวอนที่ขอให้เขาช่วย คำสั่งที่บอกให้เขาอย่าได้ก้าวเข้ามาสู่จุดจบเคียงข้างตน

 

 

 

 

 

คืนนั้นเป็นความมืดดำที่ยาวนานที่สุดในชีวิตของนิวต์

 

 

 

 

 

 

**

 

 

 

ยามเช้ามาถึงพร้อมเสียงกึกก้องของกำแพงที่เปิดออก น้ำค้างยังคงแพรวพราวบนยอดหญ้าตอนที่นิวต์เดินมาถึงเบื้องหน้าช่องว่างสู่เขาวงกต…เส้นทางอันหม่นมืดและว่างเปล่า

 

 

 

 

 

ไม่ใช่เขาคนเดียวที่มายืนรอ นั่นจึงทำให้เสียงโห่ร้องยินดีดังไปทั่วท้องทุ่งเมื่อเรื่องเหนือความคาดหมายเกิดขึ้นจนได้…สองผู้รอดชีวิตจากค่ำคืนในเขาวงกตปรากฎตัวขึ้นในนาทีสุดท้ายก่อนที่ความหวังของทุกคนจะดับลง

 

 

 

 

 

นิวต์มองภาพรอยยิ้มของทุกคนและมินโฮได้ไม่นาน…ความรู้สึกเหมือนหายใจไม่ออกเกาะกุมจิตใจ นั่นเองที่ทำให้เด็กหนุ่มพบว่าตนกำลังฝืนยิ้มอยู่

 

 

 

 

 

และตอนที่มินโฮมองหา…นิวต์ก็ไม่อยู่ตรงไหนให้เห็นอีกแล้ว

 

 

 

 

 

 

 

**

 

 

 

เสียงย่ำเท้าบนผืนหญ้าดังสวบสาบ…แต่นิวต์ไม่แม้แต่จะหันไปมองว่าใคร เขารู้ดีอยู่แล้ว

 

 

 

 

 

“นายเป็นอะไรหรือเปล่า?”

 

 

 

 

 

ถามเรียบๆ…ก่อนที่มินโฮจะทิ้งตัวลงมานั่งข้างเขา ตอนนี้นิวต์กำลังขัดสมาธิอยู่เบื้องหน้าแถวกระถางต้นไม้ของตัวเอง…และนั่นก็คือสิ่งเดียวที่เด็กหนุ่มบังคับให้สายตาของตัวเองจับจ้อง

 

 

 

 

 

แต่อย่างไรก็ดี คำถามจากอีกฝ่ายก็ทำให้นิวต์อดรู้สึกขันๆ ไม่ได้จริงๆ

 

 

 

 

 

“นายเป็นคนที่เพิ่งอยู่ในเขาวงกตทั้งคืนมานะ” นิวต์พยายามหัวเราะ แต่เสียงที่เล็ดรอดออกมากลับมีความอ่อนล้าเจือจาง “…นายสิเป็นอะไรหรือเปล่า?”

 

 

 

 

 

อย่างน้อยถ้อยคำกวนๆ ติดตลกนี่ก็ทำให้มินโฮขยับยิ้มจางๆ

 

 

 

 

 

“ก็ครบสามสิบสองอยู่นะ” เด็กหนุ่มผมดำกางแขนยักไหล่อย่างรับมุก ก่อนจะโคลงศีรษะ…หัวเราะเบาๆ “ต้องขอบคุณโทมัสล่ะนะ…หมอนั่นมันบ้าดีชะมัดเลย”

 

 

 

 

 

นิวต์หัวเราะตาม…เพราะถึงแกลลี่และหลายๆ คนจะมองว่าโทมัสคือระเบิดปัญหาที่พร้อมจะประทุชนวนตอนไหนก็ได้ แต่สำหรับเขาแล้ว…นิวต์ค่อนข้างจะถูกชะตากับน้องใหม่คนนี้อยู่ไม่น้อยเลย เพราะนิสัยกล้าบ้าบิ่นแต่ไม่ก้าวร้าวของโทมัสเป็นอะไรที่เด็กหนุ่มรู้สึกว่าควรมีในท้องทุ่งแห่งนี้ให้มากกว่านี้

 

 

 

 

 

“นั่นสินะ…”

 

 

 

 

 

เสียงขาดหาย…เพราะคลื่นความหนักหน่วงในหัวใจพัดหวนกลับมาอีกครั้ง

 

 

 

 

 

“โทมัสเขากล้าดีจริงๆ นั่นแหละ…” นิวต์เปลี่ยนท่านั่งมาเป็นกอดเข่า…ซ่อนหน้าลงกับเนื้อผ้าหยาบๆ ตอนเอ่ยพึมพำ “…กล้ากว่าพวกเราทุกคนเลย”

 

 

 

 

 

รสชาติขมๆ ในใจตอนนี้นั้นทำให้รู้สึกแย่และอับอายเสียจนเด็กหนุ่มต้องแอบขยับๆ ให้เรือนผมปัดลงมาบดบังวงหน้า…ไม่อยากแม้แต่จะให้มินโฮเห็นแม้แต่เสี้ยวหน้าของตน เพราะนิวต์รู้ดีว่าสาเหตุของความโกรธเกรี้ยวที่คุอยู่ในใจตอนนี้มาจากความเจ็บใจกับตัวเองทั้งสิ้น…ไม่มีใครอื่นเป็นคนผิดเลยนอกจากตัวเขาเอง ตัวเขาที่ไม่กล้าพอแม้จะวิ่งเข้าไปช่วยคนที่อยู่ห่างไปเพียงไม่กี่เมตรจากความตายอันแน่นอน

 

 

 

 

 

“นิวต์…” เสียงเรียกครั้งแรกไม่ทำให้เจ้าของชื่อขยับตัว มินโฮจึงเรียกอีกครั้ง “…นิวต์ มองฉันซิ”

 

 

 

 

 

ถอนหายใจหนักหน่วง…ก่อนที่เด็กหนุ่มผมทองจะยอมผินหน้ามาหาเขาเล็กน้อย ดวงตามีแววรั้นๆ ราวกับถามว่าเขามีปัญหาอะไรหรือไงปนกับบอกว่าอย่ามายุ่ง…แววตาที่แปรเปลี่ยนมาเป็นตกใจนิดๆ เมื่อมินโฮจับให้เจ้าตัวหยัดตัวขึ้นมาเพื่อมองกันได้ตรงๆ

 

 

 

 

 

“ฟังนะ…การที่โทมัสช่วยฉันน่ะเป็นเรื่องที่ดี” เขาพูดสั้นๆ “แต่ไม่ได้หมายความว่าการที่นายไม่ได้ตามฉันเข้ามานั่นเป็นอะไรที่ไม่ดีนะ”

 

 

 

 

 

นิวต์ไม่ได้ตอบอะไร แต่แววตายังคงฉายชัด…เจ้าตัวทำใจเชื่อข้อเท็จจริงนี้ไม่ลงเลยสักนิด

 

 

 

 

 

“พูดตามตรงแล้ว…ฉันดีใจด้วยซ้ำที่นายไม่ได้ตามเข้ามา” มินโฮพูดเสียงค่อย “…ฉันไม่เคยอยากให้นายเข้ามาในเขาวงกตนั่นเลยด้วยซ้ำ…ไม่ว่าจะตอนไหนก็ตาม”

 

 

 

 

 

นิวต์ยอมลืมความโกรธตัวเองไปชั่วครู่เพื่อถามคำถามนี้ “ทำไมน่ะ?”

 

 

 

 

 

“เพราะ…”

 

 

 

 

 

มืออบอุ่นนั่นละไปจากไหล่ของเขา…คราวนี้เป็นมินโฮบ้างแล้วที่จ้องไปแค่ที่แถวกระถางต้นไม้เบื้องหน้า ปลายนิ้วไล้ตามกลีบดอกไม้สีม่วงที่มีเกสรสีเหลืองสดอันคุ้นตา…เนิบช้าเหมือนน้ำเสียง

 

 

 

 

 

“…เพราะฉันอยากให้ตัวเองมีคนให้กลับมาหาน่ะสิ”

 

 

 

 

 

การวิ่งในเขาวงกตของนักวิ่งนั้นเป็นอะไรที่ไม่ต่างกับการแข่งกับเวลาและการหลบหนีความตายที่ซ่อนเร้นได้อยู่ทุกมุม…เป็นการวิ่งที่การมองกลับไปไม่ใช่ทางเลือก นั่นจึงหมายความว่าจุดหมายเบื้องหน้านั้นควรเป็นสิ่งที่มีค่ามากเสียจนไม่อาจสูญเสียชีวิตไประหว่างทางเพราะจะต้องกลับไปหามัน

 

 

 

 

 

ถ้าจะเปรียบสิ่งที่พวกเขามีระหว่างกันในวันวานที่ผ่านมาให้เป็นกลุ่มเมฆอันคลุมเครือ…ประโยคนี้ของมินโฮก็คงจะเป็นแสงอาทิตย์สดใส ประกายแดดสว่างไสวที่ทำให้ตาพร่าด้วยไม่ชินกับความชัดเจนเช่นนี้มาก่อน

 

 

 

 

 

“แต่…” นั่นจึงทำให้นิวต์ได้แค่พูดแย้งเสียงแผ่วเบา “แต่ก็ไม่ใช่แค่ฉันนี่นา…นายยังมีทุกคน—”

 

 

 

 

 

“ไม่” มินโฮแทรกขึ้นอย่างเนิบนุ่ม ส่ายหน้าช้าๆ “นายก็รู้ว่ามันไม่เหมือนกัน”

 

 

 

 

 

ปลายนิ้วแตะกลีบบอบบางนั่นเป็นครั้งสุดท้าย…ความอ่อนโยนที่ไม่น่าเชื่อเลยว่ามือหยาบกร้านเช่นนั้นจะทำได้ ก่อนที่มินโฮจะหันมา…สบสายตากับเขา จ้องลึกในดวงตา

 

 

 

 

 

“…มันไม่เคยเหมือนกัน”

 

 

 

 

 

มินโฮยังคงเป็นผืนน้ำและสายลมในความคิดของเขา…แต่ในนาทีที่เอนตัวเข้าไปหาแล้วแตะริมฝีปากของตัวเองเข้ากับริมฝีปากของอีกฝ่าย นิวต์ก็ได้พบว่ามินโฮนั้นเป็นดั่งแสงแดดอ่อนโยนในใจของตนด้วย…แสงแรกของยามฟ้าสางที่บอกให้รู้ว่าความมืดของยามค่ำคืนกำลังจะจบลงแล้ว

 

 

 

 

 

หัวสมองเป็นสีขาวโพลนตอนที่เขาผละจาก…น้ำหนักของการกระทำของตัวเองค่อยๆ ทิ้งตัวลงมา เสียงในลำคอเหลือเพียงความแผ่วค่อยและลมหายใจที่สั่นระริก

 

 

 

 

 

“โอเคไหม…?” นิวต์ได้ยินตัวเองถามออกไป คำถามที่ไร้ความอ่อนหวานใดๆ อย่างสิ้นเชิง “คือ…มันเป็นครั้งแรก…ฉันอยากให้มันโอเค…”

 

 

 

 

 

มินโฮหัวเราะออกมา แล้วก็จูบเขาอีกครั้ง

 

 

 

 

 

 

 

**

 

 

 

“ฉันไปก่อนนะ อยากได้อะไรจากในนั้นมั้ยชัค? สมองกรีฟเวอร์เป็นไง…”

 

 

 

 

 

แว่วเสียงล้อๆ ของโทมัสมาจากจุดที่เด็กชายตุ้ยนุ้ยมายืนส่ง คำล้อที่ตามมาด้วยการระเบิดเสียงร้องยี้กับการหัวเราะยกใหญ่…ความอึกทึกที่แตกต่างกับบรรยากาศนิ่งๆ ของฝั่งมินโฮกับนิวต์ยิ่งนัก

 

 

 

 

 

“ก็…” เด็กหนุ่มผมทองตัดสินใจทำลายความเงียบลงในที่สุด…พูดเสียงเรียบๆ “กลับมาไวๆ นะ”

 

 

 

 

 

น้ำเสียงฟังดูไม่มีความกังวลใด…หากรอยยิ้มลังเลจางๆ ที่เจ้าตัวคงไม่รู้ตัวว่าระบายบนริมฝีปากอยู่ก็ทำให้มินโฮรู้ความจริงเป็นอย่างดีว่านิวต์กำลังรู้สึกอย่างไรอยู่

 

 

 

 

 

และเพราะเข้าใจด้วยว่าความลังเลนั้นมาจากอะไร เด็กหนุ่มผมดำจึงตัดสินใจพูดเสียงมั่นคง “รู้แล้ว…ฉันไปไม่นานหรอก โอเคมั้ย?”

 

 

 

 

 

 

นิวต์ขยับเหมือนจะพูดอะไรต่อ…แต่โทมัสก็ร้องเรียกมาจากอีกทาง นั่นจึงทำให้เด็กหนุ่มผมทองโบกมือเป็นเชิงบอกให้มินโฮไม่ต้องใส่ใจ…และก็ยืนมองตามจนกระทั่งเห็นว่านักวิ่งทั้งสองหายลับเข้าไปในเขาวงกตแล้วจึงเตรียมจะหันหลังกลับไปสู่หน้าที่ประจำวันของตัวเอง

 

 

 

 

 

เลยประหลาดใจยิ่งนักที่ตัวเองโดนรั้งไว้ด้วยสัมผัสอันคุ้นเคย

 

 

 

 

 

“มินโฮ?” นิวต์กระพริบตา ก่อนจะถามต่ออย่างรวดเร็ว “เฮ้ๆๆ นี่นายปล่อยให้โทมัส—”

 

 

 

 

 

“โทมัสยืนรอเฉยๆ อยู่น่า…โอเคมั้ย” มินโฮพูดนิ่งๆ…แต่นิวต์ก็เห็นอยู่ดีว่าเจ้าตัวแอบกลอกตาเล็กน้อย

 

 

 

 

 

“โอเค” เขาพยักหน้า ก่อนจะถามต่อ “แล้วมีอะไรล่ะ? ลืมของเหรอ?”

 

 

 

 

 

มินโฮส่ายหน้า และโดยไม่บอกให้ได้ตั้งตัว…เจ้าตัวก็ขยับเข้ามาหา ริมฝีปากแตะลงมาตรงมุมปากของนิวต์…จูบแสนรวดเร็วจนน่าหัวเราะนักที่มันทำให้หัวใจเต้นแรงได้ถึงเพียงนี้

 

 

 

 

 

และเมื่อผละจากไป…ริมฝีปากนั้นก็แปรเปลี่ยนเป็นรอยยิ้มบางเบา ประโยคสั้นๆ ถูกเอ่ยด้วยเสียงนุ่มๆ

 

 

 

 

 

“…ช่วยรอฉันด้วยนะ”

 

 

 

 

 

นิวต์หัวเราะอย่างอดไม่ได้ พึมพำอย่างอ่อนใจปนเอ็นดู

 

 

 

 

 

“…ฉันเคยไม่รอนายด้วยเหรอ?”

 

 

 

 

 

มินโฮแค่ยิ้มกว้างขึ้นอีกนิด ก่อนที่จะวิ่งเข้าไปในเขาวงกตอีกครั้ง…ไม่มีการหันหลังกลับมามองอีกแล้ว

 

 

 

 

 

นิวต์ยกปลายนิ้วขึ้นแตะมุมปากของตน…สัมผัสอบอุ่นที่ยังหลงเหลือนั้นให้ความรู้สึกเหมือนคำสัญญาของแสงตะวัน ณ จุดสิ้นสุดของค่ำคืนอันยาวนาน

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Fin.

 

*********************************

 

ฟฟฟฟฟฟฟ สวัสดีค่ะทุกคน

 

คือ…….บอกเลยว่าไม่รู้ว่าตัวเองทำอะไรลงไปค่ะ T____T บอกเลยค่ะว่าไม่ได้ชิป แค่ชิป….งงมั้ยคะฟฟฟฟ งงก็ไม่แปลกค่ะ ทิพย์ยังงงตัวเองอยู่เลย หนังเรื่องนี้แบบ…อะไรก็ไม่รู้ค่ะแงงง ไม่ชิปแต่ชิป ชิปแต่ไม่ชิป ฟฟฟฟ

 

แต่ก็นั่นแหละค่ะ ก็ได้เป็นฟิคนี้น่ะค่ะ พอหอมปากหอมคอ แอร๊

 

ดอกไม้ในเรื่อง คือดอก saffron นะคะ ว่าจะแปะรูปแต่เน็ตกากมาก หงั่กๆๆๆๆ ขอโทษค่ะ

 

ง่วงมาก งงมาก ฟิคเขียนสดไร้การแก้ คำแปลกคำผิดอะไรโปรดมองข้ามและให้อภัยทีนะคะ เขียนด้วยฟีลลิ่งล้นๆไร้การคิดกรองค่ะ

 

ขอขอบคุณที่อ่านมาถึงบรรทัดนี้ค่ะ ช่างอดทนสูงส่งนัก T////T

 

 

ด้วยรัก

 

 

ทิพย์เองค่ะ

 

 

 

 

 

 

 

 

Advertisements

42 responses to “[The Maze Runner Fic][MiNewt] All Through The Night

  1. คุณทิพย์คะะะะะะะะะะะะะะะะ ; _____ ;
    งุ้ยยยย นิวต์น่ารักมากๆ พอๆกับที่มินโฮเท่สุดๆเลยล่ะค่ะ
    ชอบบรรยากาศมากเลยค่ะ อ่านแล้วเหมือนมีลมอุ่นๆอวลอยู่ในอก
    ชอบที่ความสัมพันธ์ในนี้มันดูนวลๆ ดูไม่เร่งร้อนแต่กลับหนักแน่นมั่นคง
    ฟิคคุณทิพย์นี่อ่านทีไรก็รู้สึกอุ่นๆในอกทุกครั้งจริงๆค่ะ 💖
    และสุดท้ายคือนุ้งชัคคคคค น้องแก้มแดงแห่งท้องทุ่ง เด็กน้อยน่ารักกกก ดีใจที่น้องโผล่มาค่ะ 5555

    Like

    • พลอยเม้นในมือถือแล้วไม่ชินเลยลืมใส่ชื่อซะงั้นแหละค่ะ ; ___ ;

      Like

  2. กร๊าซซซซซซซซซซซซ เก๊าเช้าใจพี่นะ เก๊าเข้าใจพี่เลยแหละ ฟฟฟฟฟฟฟฟ ตอนดูหนังในโรงนี่แค่คิดว่าเออก็สนุกดี ตื่นเต้นดี ก็ไม่ได้ชิปอะไร ก๊าวอะไรมากมาย แต่พอมาคิดๆย้อนกลับไป มันก็บับ… ฟฟฟฟฟฟฟ อะไรก็ไม่รู้น่ะ นั่นแหละค่ะ ชิปแต่ไม่ชิป ไม่ชิปแต่ชิป ทุ่งที่มีแต่เด็กผู้ชายวัยขบเผาะ นิวท์น่าร้ากกกก อ่อนโยน ร่าเริง สดใส มินโฮก็เท่สะบัด หล่อเข้มเชียว มันก็เลยมีไอซัมติงจางๆ ซัมติงอะไรก็ไม่รู้ด้วยค่ะ ฟฟฟฟฟฟฟฟ

    พอมาอ่านฟิคนี้มันก็ก๊าวนะคะ ก๊าววววว เอื้อออออ ม้วนตัวบิดๆกับตอนจูบฮวือออออ คือไม่คิดว่าหนังเรื่องนี้จะมีอะไรแบบนี้หรอก เพราะฟีลหนังไม่ให้ แต่พอมาในฟิคมันโอเคนะคะ โอเคแบบอ่านแล้วเขิน เขินอะ เขินนนน ฟฟฟฟฟฟ

    ฟิคแรกหลังวิกฤติมิดเทอม เฮ เติมพลังเลยค่ะ เหมือนจะค้างๆเม้นตอนที่ผ่านมาด้วย เดี๋ยวจะหาเวลากลับไปเม้นนะก๊ะะะ ♥♥♥♥

    Like

  3. พี่ทิพย์คะ พี่ทิพย์บอมบ์เรือมินโฮโอนลี่น้องไปเรียบร้อยแล้วค่ะ วิ่งลงเรือมินนิวท์อย่างปิติมากค่ะตอนนี้ ฟฟฟฟฟฟฟฟฟ
    น่ารักมากๆเลยค่ะพี่ทิพย์ แงงงงง อ่านไปเขินไป เขินจนบิดหมอนก่อนนอนนี่ใจไม่สงบเลยค่ะ ////////
    ขอบคุณพี่ทิพย์นะคะ ฮืออ พักผ่อนเยอะๆนะคะพี่ทิพย์ คืนนี้ฝันดีเลยล่ะค่ะ T v T////

    //ราตรีสวัสดิ์พี่ทิพย์นะคะ <33

    Like

  4. ไม่ได้ดูหนังนะคะ ไม่ได้อะไรกับเรื่องนี้มาก่อนเลย…
    แต่ฟิคเรื่องนี้ของคุณทิพย์แต่งได้ดีเลยค่ะ ชอบมาก ไม่รู้ชอบอะไรเหมือนกัน
    แต่ชอบรู้ว่าชอบมาก
    ติดตามค่ะ

    Like

  5. ชอบมากเลยค่ะะะะ ชิปมินนิวท์ๆๆ นิวท์นายนี้นายรักจริงๆ พี่ทิพย์แต่งได้อ่านแล้วดราม่าและยิ้มตามจริงๆค่ะ
    ///0////

    Like

  6. ฟฟฟฟฟฟฟฟฟฟฟฟฟฟฟฟ อ่านจบแล้วกรีดร้องในใจดังๆเลยแงงงงง
    ดีใจอย่างหาที่เปรียบไม่ได้ที่ได้ร่วมลงเรือลำเดียวกันอีกครั้ง //บีบมือน้องทิพย์น้ำตาไหลพรากๆ

    ชอบตรงที่เล่นประเด็นมีคนรอให้กลับมาเอามากๆเลย คือบรั่บว่ามันใช่อ่ะมันใช่ มินโฮเองก็คงรู้สึกประมาณว่ามันคงไม่มีความหมายอะไรสำหรับเขาที่จะกลับมาอีกครั้งถ้าหากว่าคนที่โดดตามเข้าไปเป็นนิวท์ไม่ใช่โทมัส และยิ่งถ้านิวท์เป็นอะไรไปในวงกตก็จะยิ่งดราม่ามากเข้าไปอีกเพราะไม่รู้ว่าจะกลับมาเพื่ออะไรอีก แต่ก็ยังมีอัลบีที่บาดเจ็บอยู่กับตัว คงเป็นความสับสนครั้งใหญ่ของมินโฮแน่ๆ

    อีกตรงที่ชอบคือการที่มินโฮบอกกับนิวท์ว่า “นายก็รู้ว่ามันไม่เหมือนกัน” มันแบบว่าฟกฟ่้ดกส่ฟห้กดห่กดหสก่ด้่สฟ่หกด้ //ติ่งลงไปนอนกองดาเมจระดับสิบ อีตาหมีหน้ามึนนี่จะทำตัวน่ารักไปไหน นี่มันคำบอกรักแบบเกาหลีสไตล์เลยนะ บรรยากาศนุ่มนวลมาก อร๊ายยยยย

    แต่งอีกนะคะแต่งอีก

    แฮ่กๆ

    Like

  7. /ฟื้นคืนชีพด้วยฟิคพี่ทิพย์

    ฮือออออ ห่างหายจากการอ่านฟิคไปนานมาก ฟิคพี่เป็นฟิคแรกที่กลับมาอ่าน และ..ก็สมกับเป็นฟิคพี่จริงๆค่ะแงงงงงงง ชอบภาษาพี่มาก อ่านสำนวนแช้วสบายใจ T T

    จริงๆไม่ได้ชิปเลย แต่ไม่รู้ทำไมมมมม มินโฮกะนิวต์อันนี้เรียลน่ารักชะมัดด แงงง เป็นคู่ที่ต่างดูเป็นผู้ใหญ่/แหงดิ แต่ก็หวานได้ฟหกด่าสวมั่กกฮรึกกกกก

    สู้ๆนะคะพี่

    Like

  8. งื้ออออออออออออออออออออออออออออออออออออออออออออออออออ
    เราขอเวลาตายแป๊บนะคะ คิดถึงฟิคพี่ทิพย์จุงงงงง อ่านไปยิ้มไปจนแก้มจะแตกอีกแล้วค่ะ555 น่ารักมากค่ะบาย /โปรยกลีบดอกsaffronไปรอบๆ/

    เราเข้าใจพี่นะคะ เรื่องคือไม่ชิป..แต่ก็ชิปนะ555555555555555 ตั้งแต่ตอนเราอ่านหนังสือแล้วค่ะ ตอนไปดูในโรงก็เหมือนกัน คือจริงๆก็ไม่ชิปแหละ ชอบมิตรภาพแบบนี้มากกว่า แต่ไปๆมาๆ (โดยเฉพาะในทวิตเตอร์)…. ก็ชิปนะ แต่ก็ไม่ชิปนะ (ฮาาาา) ในบรรดาyoung adult fictionเราชอบเรื่องนี้สุดแล้วคือฮือออออออออออ

    Like

  9. แงงงงงงงงงง

    มันย่ารักมากๆ ค่ะ นิวท์น่ารัก ใจดี อ่อนโยน แต่ก็เข้มแข็งมากจริงๆ ฮือออออออ #หลงมาก

    ชอบวิธีที่มินโฮจีบ(?)นะ
    มานั่งมองเค้าปลูกต้นไม้ทุกวัน แถมยังมีของกำนัลมาให้เค่าอีก
    แงงงงงงง นายไปเรียนวิธีจีบสาว(?)แบบนี้มาจากไหนฮะมินโฮ?!
    มันจะโรแมนติกไปแล้วนะเฟ้ย! ฟฟฟฟฟฟฟฟฟฟ

    ช่างเป็นทุ่งร้างที่ไม่ห่างรักจริงๆ ฮอลลลลลลล

    ขอบคุณสำหรับฟิคนะคะ ><

    Like

  10. งือออออออ เข้ามาอ่านเรื่องนี้ หลังจากเรื่องแต่งงานการเมือง
    เป็นเหมือนกันเลยค่ะ กับหนังเรื่องนี้ เหมือนจะชิปแต่ก็ไม่ชิป คือเข้าใจค่ะ 5555+
    ชอบบรรยากาศเรื่องนี้ค่ะ อ่านแล้วอุ่นๆเหมือนดื่มนมอุ่นก่อนนอน? 55+
    ชอบสำนวน ชอบบรรยากาศ ชอบการมีคนรอเมื่อเรากลับมา
    พี่ทิพย์สู้ๆนะคะ เป็นกำลังใจให้อยู่ห่างๆ

    Like

  11. นี่มันอะไรกันคะฟฟฟฟฟ
    อยากมีคนให้กลับมาหา อัลไลลลล
    คือบั่บประโยคนี้รีรันในสมองสามล้านเที่ยวแล้วค่ะ
    แล้วการจูบนั่นมันอาไรรรรร
    เหมือนจะบอกว่าแบบ เฮ้ยเค้าไปทำงานก่อนนะที่รัก จุ๊บบบบ
    บ้าๆๆๆๆๆ//ทุบอกมืนโฮ
    เขินนะคะฟฟฟฟฟฟฟฟ
    เอาแบบว่าฟิคนี้ทำสติพังมากค่ะะะะะ #ตายอย่างสงบ

    Like

  12. แงงงงงง เห็นคุณทิพย์แต่งฟิคคู่นี้แล้วดีใจมากค่ะ
    ชอบบรรยากาศในเรื่องมากเลย มันอบอุ่น หวานๆนิ่มๆ
    ชอบที่คุณทิพย์เขียนว่าแต่ละฝ่ายมองกันอย่างไรด้วย คือมันเห็นได้เลย ว่าทั้งคู่ก็มองว่าอีกฝ่ายพิเศษกว่าคนอื่น
    แล้วมินโฮที่มานั่งเฝ้าดูเขาทำสวนทุกวันนี่มัน แงงงงง นี่มันน่ารักสุดๆเลยค่ะ โรแมนติกมาก
    แล้วตอนที่บอกว่า “…เพราะฉันอยากให้ตัวเองมีคนให้กลับมาหาน่ะสิ” นั่นมันอะไรคะ นี่มันคำสารภาพว่าอยากอยู่ด้วยกันไปตลอดชัดๆ ฮือ เขินแทนน้องนิวต์
    น้องนิวต์ก็น่ารักมากเลย รู้สึกว่าบรรยากาศรอบตัวน้องมันเป็นอะไรที่อบอุ่น สบายๆ ใครอยู่ด้วยก็สบายใจ แบบรู้สึกเหมือนต่อให้ต้องเจอเรื่องโหดร้ายอีกแค่ไหน แต่ถ้ายังมีคนๆนี้อยู่ข้างๆก็พร้อมที่จะก้าวต่อไป แบบนั้นเลยล่ะค่ะ
    ฉากออกมาส่งไปทำงาน(?)นั่นก็กร๊าวมากเลย ฮือ หวานมาก น่ารักมาก อ่านแล้วเขินแต่ก็ยิ้มแก้มแทบแตกเลยล่ะค่ะ คู่นี้น่ารักมากจริงๆ
    ขอบคุณสำหรับฟิคนะคะ ชอบมากเลย

    Like

  13. โอย ม่าย ม่าย ม่าย ม่าย ม่าย ฟหกดฟหกดหกดหดฟหดหฟกดฟหกดฟหกดฟหกดหฟกดหฟดฟหกดหฟกดหกดฟหกดฟหกดฟหกดฟหกดฟหกดฟหกดฟหกดอ่านฟิคพี่ทิพย์แล้วหัวใจบอบบางทันทีอีกแล้วและก็อีกแล้วและก็อีกแล้วค่ะโฮวๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆ /กุมอก

    นี่มันน่ารักมากแงงงงงงงงงงงงงงงงงงพ่อหนุ่มตาตี่ร้ายนักกกกกกกกทำตัวนิ่งๆ จริงๆ ร้ายมากกกกกกกฟหกดฟหกดฟหดหกดฟหกดหกดฟหกดฟหกดหฟกดฟหกดฟกหดฟหกดหฟกดฟหกด โฮๆนี่มันคู่ข้าวใหม่ปลามันชัดๆ เลยแง ;///////////////; แล้วนิวต์คืออัลไล มีการมาถงมาถามว่าโอเคมั้ย ฮือๆ น่ารักไปแล้วฟหดฟหดฟหกดฟหกดฟหกดฟหกด

    /อ่านฟิคพี่ทิพย์แล้วเหมือนชาร์จตัวเอง พลังเพิ่มขึ้น แฮ่ /กอดๆ

    Like

  14. เพ่ทิพยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยย์ หนูไม่ท๊นนนนนนนนนนนนนนนนนน /ต่อยจอคอมรัวๆ
    แบบพี่คะ โอ๊ยพี่ขาฟหกดหกฟดหกด ไอ่ตอนนั่งข้างๆกันนี่แบบ ฮืออออ ก๊าวววว มันแบบพูดไม่ถูกแต่ก๊าวมาก โฮร๊วววว มันหวานแบบหวานคู่รักหวานชื่นสามีออกไปทำงานภรรยารออยู่บ้าน ฮืออออ มันน่ารักมาก พูดได้คำเดียวว่าน่ารัก
    //เข้าใจความรู้สึกที่ว่าเหมือนจะชิปแต่ก็ไม่ชิปนะคะ.. //นี่ก็เป็นค่ะ…

    Liked by 1 person

  15. จัดไป 3 คำเลยค่ะพี่ทิพย์ …
    น่า รัก มากกกกกกกก โอยยยยยยยยย น่ารักจริงจังอ่ะค่ะ
    ตอนดูหนังนี่ก็ไม่เชิงว่าจะชิปคู่ไหน เท่าที่ดูคือกรุบกริบพอกันหมด แต่มาเจอแบบนี้นี่มัน ฟกฟหาด #จิกมือ

    ยิ่งช่วง ครั้งแรกอยากให้มันโอเค … ฟหดาห โอ๊ยตายยยยย #เก็บศพค่ะ มุ้งมิ้งง่าาาา 55555555
    มินโฮอย่ามาทำแบบนี้ดิ๊ แหม่ะ เห็นว่าใจตรงกันหน่อยไม่ได้ เก็บเกี่ยวเจรงๆ 5555
    ไม่ไหลล้าวววว น่ารักกรุบกริบจริงจัง >< ขอบคุณนะคะ ^^

    Like

  16. ไหนพี่บอกว่าชิปนิดหน่อยไงคะะะะ แล้วนี่คืออะไรฟฟฟฟฟฟ <<<<<อีนี่ตามมาจากทวิต
    มันกิ๊วก๊าวน่ารักมากๆเลย นิวท์คือเทพีสวนแตงกวาจริงๆค่ะพี่/////7///// หนูเขินจนตัวจะบิดเกลียว ถ้าเอาหัวโขกคอมแล้วเข้าไปอยู่ในเหตุการณ์ได้หนูทำไปแล้ววว ฟฟฟฟ อปป้ามาดขรึมมากอ่ะ ปรากฏมาทำตัวดอกไม้บานตอนท้าย คือแบบ….-/////-
    ฟิคน่ารักมาค่ะพี่ สู้ๆนะคะ หนูจะติ่ง(?)พี่ไปเรื่อยๆค่ะ ฮาาา

    Like

  17. อร๊ายยยยยยยยยยยยยย คือแบบบบบบบว่าาาาา น่ารักเฟ้อๆเลยอ่ะค่ะพี่
    ชอบตอนที่มินโฮบอกว่า “…เพราะฉันอยากให้ตัวเองมีคนให้กลับมาหาน่ะสิ”
    ฟหฟหหกหกฟหฟ อ่านแล้วเขินแทนเลยอ่ะ นิวท์รักตายเลยแบบนี้ //เขิน
    ขำตอนที่มินโฮจะไปแล้ว เหมือนจะยังจูบนิมท์ไม่พอ วิ่งกลับมาขออีกสักทีแล้วค่อยไป
    โอ้ยยยยยยย ไม่ต้องปงไม่ต้องไปมันแล้วไอ้เขาวงกตอ่ะ ไปอยู่กับนิวท์เต๊อะ >////<

    Like

  18. /กรีดร้องอย่างกรีฟเวอร์ค่ะ แน่นอนว่าด้วยความฟิน ไม่ใช่ความโกรธแต่อย่างใด

    ไม่ค่อยเข้าใจคำว่าไม่ชิปแต่ชิปของพี่ค่ะ แต่วิวเข้าใจว่า ตามหลักของวิชา How to Be A Fangirl 101 นี่หมายความว่า ตอนแรกพี่ไม่ชิป แต่พี่กำลังจะชิป นะคะ 55555555555555

    เรื่องฟิคค่ะ คือมันละมุนมากค่ะ นี่อ่านขณะอยู่ในสตาร์บัคส์ ตาอ่าน มือสไลด์แทร็คแพด ปากดูดดาร์ควานิลลา นอกจากรสชาติของเครื่องดื่มจะละมุนแล้ว ฟิคที่อ่านก็ละมุนมากกกกกกกก มากจนแทบจะแทะจอเข้าไปเลยค่ะ ฮืออออ ชอบมากกกกก T//////T โดยเฉพาะคำพูดของมินโฮที่บอกว่า “…เพราะฉันอยากให้ตัวเองมีคนให้กลับมาหาน่ะสิ” นี่คือแบบ โอยยยยยย

    ส่วนนิวท์ เทพีสวนแตงกวา ///// น่ารักค่ะ งดงามทุกอิริยาบถ ยิ่งช่วงที่เล่าจากมุมมองของมินโฮนี่คือ อา นี่แหละความงดงามเพียงหนึ่งเดียวท่ามกลางเหล่าชายฉกรรจ์แห่งท้องทุ่ง นิวท์นี่เป็นสมบัติของเหล่าเกลดเดอร์ที่สมควรรักษาโดยแท้เลยค่ะ เป็นบุปผางามกลางทุ่งหญ้าเขียวขจี 55555555555555555

    พี่ทิพย์ถ่ายทอดความรู้สึกผิดของนิวท์ออกมาได้ตรงใจวิวมากค่ะ คือตอนดูก็ฟีลคล้าย ๆ กัน แต่ถ้านิวท์วิ่งเข้าไปนี่ไม่ใช่แค่มินโฮจะเงิบค่ะ คนดูอาจจะทำใจไม่ได้ ให้โธมัสเป็นฝ่ายบู๊แหละดีแล้ว นิวท์ก็รออยู่เป็นที่พักใจให้หัวหน้ารันเนอร์นั่นแหละค่ะ ดีแล้ว ฟฟฟฟฟฟฟฟ

    ส่วนฉากจูบ …วิวตายไปแล้วค่ะ ข้างบนนั่นถอดจิตพิมพ์เอา

    Like

  19. อ่านไปเขินไปค่ะ อรายยยย //////\\\\\)
    มินโฮนิวท์น่ารักมากเลยค่ะ ชอบบรรยากาศของเรื่อง อบอุ่นนุ่มนวลเหมือนมีลมเบาๆ พัดมาตลอดเวลา ชอบมากเลยค่ะ

    Like

  20. ฟังเพลงที่แปะก่อนรอบนึงค่ะ แล้วก้กดฟังอีกรอบแล้วอ่านไปด้วย
    ฟีลมาเต็ม อินสุดๆ //กรีดร้องแบบกริฟเวอร์โดนประตูวงกตบีบ

    ฮือออ พี่ทิพย์(ขออนุญาตเรียกแบบนี้นะคะ ;w;) สื่อคาแรกเตอร์ของนิวท์ออกมาได้ตรง
    กับในหนังมากค่ะ และความหวานของคู่นี้ด้วย แนวเรียบๆ ไม่เลี่ยน แต่อบอุ่น
    ฟฟฟฟฟฟ //กรีดร้องภาษากริฟเวอร์อีกครั้ง
    มินโฮก้ดูนิ่งๆ แต่บทจะหวานก็เขินแทน โอยยยยยย ไม่ทนค่ะ ;____;
    ถึงจะเป็นฟิคสดที่ดูเหมือนไม่สดมาก อ่านลื่นมาก ไม่งงเลย
    แพ้ทางแนวนี้จริงๆ เรื่อยๆ แต่รู้สึกได้ถึงความรู้สึกของตัวละคร

    ที่เอาเมล็ดดอกไม้มาให้ปลูกนี่โรแมนติกมาก เหมือนปลูกต้นรักของสองเรา พฮืออออ
    มีเอาดอกไม้มาวางให้ด้วย น่ารักมากนิวท์ ;w;

    ขอบคุณสำหรับฟิคมินิวท์ที่ดีและฟินแบบนี้นะคะ

    Like

  21. ไม่ได้อ่านฟิคทิพย์นานแล้ว ตอนนี้เขินมากจ้ะ >\\<

    การบรรยายอ่อนโยนเหมือนเคย ชอบที่ฉายความคิดที่สองคนนี้มองกันและกันน่ะ อีกจุดที่ชอบคือตอนที่นิวท์ถามว่าโอเคมั้ย คือแบบหน้าน้องแซงสเตอร์ลอยวึบขึ้นมาเลยทีเดียว 555

    ไว้เจอกันพรุ่งนี้จ้า 🙂

    Like

  22. โอ๊ยยยยย ตายค่ะตาย
    ฟินตัวแตกตายแล้วค่ะ

    ประโยคนั้นของมินโฮ นายกลัวไม่มีใครรอนายกลับมาหรอไง
    แล้วไหนจะจูบนั้น!!! มินโฮนางทิ้งเด็กใหม่ไว้ในวงกตเพื่อกลับมาจูบนิวต์เนี่ยนะ (ไม่บ่นหรอก 5555)

    ชิฟคู่นี้ แบบมันใช่มันน่ารัก โอ๊ยชอบมากกก

    เขียนเรื่องยาวซิคะ เขียนเรื่องยาว / ส่งสายตาอ้อนวอน

    Like

  23. ฮือฟฟฟฟฟฟฟฟฟฟฟฟฟฟฟฟฟ
    ละมุนสุดๆ ไปเลยอ่ะคะ นิวต์~~
    คือแบบดูหนังแล้วก็พยายามจะไม่ชิป
    เพื่อจะได้ไม่เพิ่มภาระในการติ่ง 😂😂
    แต่ก็นั่นล่ะคะ… เข้ามาเจอฟิคพี่ทิพย์ทำให้หนูต้องกลับไปคิดใหม่แล้ว ถถถถ
    เรื่องมันน่ารักมากเลยค่ะะะะ เวลาอ่านฟิคที่พี่ทิพย์แต่งนี่มันเหมือนมีประกายความน่ารัก หวาน หอม ละมุน ออกมาจากทุกเรื่องเลยนะ ขนาดฟิคเชริคที่เศร้าๆ ยังมีความหอมละมุนเล็ดลอดออกมาเลยง่ะ เรื่องนี้ก็ไม่พ้นนนน
    อ่านไปก็รู้สึกดี จินตนาการหน้านิวต์แล้วมันเขินตาม ถถถถถ
    ตอนนี้รู้สึกเริ่มจะหลงเข้าวงกตแล้วค่ะ5555

    Like

  24. กรี๊ซซซซซซซซซซซซซ มินนิวตตตตตตตตตตตตตต์ (///∇///)♥♥♥
    ชอบคู่นี้นะคะ รู้สึกว่าน่าจะมีเคมีที่เข้ากันได้ดี
    แต่ในหนังนี่ไม่มีโมเม้นต์อะไรให้ชิปได้เลยแงงงงงง
    แต่การที่ได้มาอ่านฟิคพี่ทิพย์นี่ช่วยเพิ่มพลังการชิปขึ้นมากเลยค่ะ
    คือมันเป็นอะไรที่อบอุ่น อ่อนโยน ละมุนมากกกกก อ่านไปเขินไป
    ถ่ายทอดออกมาได้สมกับเป็นสองคนนั้นมากๆ จริงๆนี่คือหลังฉากที่เราไม่เห็นกันในหนังสินะ
    ขอบคุณมากจริงๆที่แต่งฟิคดีๆมาให้อ่านนะคะ ❤

    Like

  25. บอกเลยว่าชิปโทมินโฮค่ะ
    แต่จะมาชิปนิวโฮวันนี้แหละ!!!!!! ทำไมอ่านแล้วมันกร๊าวใจแบบนี้!!!!
    เนื้อเรื่องในอนาคตลืมมันไปซะ ที่นี่มีแค่เราาาา
    โทมัสดับไปเลยทีเดียวววว
    ขอบคุณสำหรับฟิคสนุกๆน้าพี่ทิพย์ ขอบคุณค่ะ

    Like

  26. น่ารักมากค่ะ!! น่ารักสุดๆ!! อ่านไปอมยิ้มไป โอยยยยย >///////<
    ดูอบอุ่นสุดๆเลยค่ะ ขอบคุณมากๆเลยค่ะสำหรับฟิคดีๆ ❤

    Like

  27. อารมณ์คนอ่านก็ล้นไปด้วยแล้วค่าาาาา >\\\<
    ขอบคุณสำหรับฟิคสดน่ารักๆที่อ่านแล้วยิ้มเป็นคนบ้านะคะ~ ^^

    Like

  28. หนูใจเต้น(?)ตั้งแต่ตอนที่เห็นพี่ทิพย์ทวิตฟิควันนั้น Y__Y
    แล้วก็เปิดมาเจอพี่ทิพย์อัพ คือแบรบ แง ฟหวสดา่อาสยตนรด่ยแนวสดา่นรอา่ืยนกดาส่นาอแสา่นรกี่ตนรำพ่นใะรีห่รฟา่เ
    #อักขระจากคนบนเรือมินิวท์

    อารมณ์คู่นี้มันนั่ลลั้กแบบนี้เลยชอบขนาดนี้ ฮือออออ
    อารมณ?ของคนที่รอใครสักคนกลับมา และอีกคนที่จะกลับมาหาใครสักคน มันน่ารัก มันชวนให้ยิ้มตามสุดๆไปเลยค่ะ

    โอย แง ไม่รู้จะเมนท์อะไร ทำไมถึงมาเมนท์ไร้คุณภาพใส่พี่ทิพย์แบบนี้ แง ขอโทษค่ะ ฟฟฟฟฟฟฟฟฟฟฟฟฟฟฟ

    ดีใจมากตอนที่พี่ทิพย์จะแต่ง เพราะในหมู่นักเขียนฟิคฝั่งนี้(?)แล้วพี่ทิพย์คือที่หนึ่งสำหรับหนูจริงๆค่ะ ฟหวสาอวนาสกาด่นร

    อยากจะบอกว่าตอนแรกที่อ่านเจอว่ามินโฮเอาอะไรมาฝากปลูกเป็นสีน้ำตาลๆนี่นึกว่าเป็นกรูทด้วย… มินโฮเอาตอกรูทมาฝากปลูกงี้… #สติ

    ขอบคุณสำหรับฟิคน่ารักๆนะคะ ;w;
    ปล พี่ทิพย์คะ หนูอยากอ่านกีฮงโทมัสจุงเบยค่ะ ;w; #โดนฟาด #อยากเห็นกีฮงยิ้มตาสระอิแล้วแกล้งโทมัสคนมึนๆ งือ

    ขอบคุณมากๆนะคะ ขอโทษที่ไร้สติค่ะ ฮือออออออออออออ

    Like

  29. แอร๊ยยยยยยยยยยยยยยยยย >.< ฟินค่ะ ฟินมว๊ากกกกกกกกกก มินโฮ นิวท์ น่าร๊ากกกกกกกกก

    Like

  30. ฮือออออออออออ น่ารักกกก น่ารักมากกก
    มีดอกมงดอึกไม้ให้กัน โอ๊ยย มุ้งมิ้งฟุดฟิด
    รักอปป้ามากนะค่ะ นอกจอก้รัก อุ๊ยยยย
    นู๋นิวท์น่ารักกกกก ความในใจชัดๆๆ แอร๊ยยย

    Like

  31. โอยยยย น่ารักกกก
    หายหน้าไปนานไม่ค่อยได้ตามอ่านเลยค่ะ #เอาหัวโขกบล็อกขอขมา
    สารภาพว่ายังไม่ได้ดูหนังเลยค่ะ แต่โดนสปอยล์แหลกลานไปแล้ว เพราะฉะนั้นเลยคิดซะว่าช่างมันเถอะ ฮือออออ แต่อ่านแล้วอินมากค่ะ น่ารักมากกกก ให้อารมณ์อบอุ่นละมุนๆบรรยายไม่ถูก
    “ฉันเคยไม่รอนายด้วยเหรอ” โอยยยยยยยยยยยย ละมุนมากไม่ไหวแล้วค่าาาา เริ่มพูดไม่รู้เรื่องแล้วค่ะ TwT #ละลายแปป

    Like

  32. น่อววววว คุณทิพย์คะ รักภาษาพี่จังเลยค่ะ ไหลลื่นมากมายง่อวววววว แบบดีงามอ่ะแต่อ่านแล้วงงๆนิดหน่อยว่าประโยคไหนใครพูด //สงสัยเบลอ
    สองคนนี้มันดูอบอุ่น ค่อยๆเป็นค่อยๆไปอ่ะไม่รีบ
    คือโรแมนติกดี-/////-
    ยังไม่ได้ดูหนังเลย แต่ในหนังสือเวลามินโฮเข้าเขาวงกตนางดูเฮิร์ต รักกันสินะ //แสยะ

    Like

  33. น่ารักกันจังคู่นี้
    ตอนแรกอ่านก็นึกไปว่าเป็นดอกบัว
    ด้วยความที่ว่า ไอ้เราก็ยังไม่ได้ดูหนังเรื่องนี้ที
    ได้ฟังแต่ที่คนอื่นเค้าเล่ากันมา
    อ่านไปก็ตงิดใจแปลกๆ ดอกบัวบ้าอะไรไปอยู่ในเขาวงกต
    (รุ้สึกตัวเองจ๊าดง่าวจัง)
    รู้จักคู่นี้ได้เพราะโดนไซโคล้วนๆ

    Like

  34. พี่คะ พี่จะทำให้สาววายหนึ่งคนตายทุกสิบนาทีที่อ่านเรื่องนี่ใช่มั้ยคะ มันแบบว่า อ๊ายยยยยย >/////< อ่านไปก็ยิ้มไป ชอบฉากจูบมากกกกกกกก ถ้าจะวาดแฟนอาร์ตนี่ส่งได้ทางไหนบ้างคะ(ฮา)คือแบบ มันไม่ไหวแล้ววว โมเม้นนี้มันต้องจุดพลุฉลอง555555 เขียนมาเยอะๆนะคะ พี่เขียนสนุกมากๆเลย จะรอติดตามผลงานต่อไปค่า 😉

    Like

  35. โอ้ยยยยยยยยยยยยยยยย น่ารักสุดๆ เลยยยยยยค่ะ >< อ่านแล้วเพลินมากกกกกกกกก อ๊ายยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยย (กัดหมอน(?)) ชอบมากกกกกกกกกกกก
    อ่านแล้วเขิน ❤ จะติดตามต่อไปนะคะ

    Like

  36. โอ้ยยยยยยย นี้กำลังดูเดอะเเมซอยู่เลย ทนความน่ารักของนิวท์ไม่ไหว ถึงกับต้องหยุดสต๊อปเพื่อมาหาฟิคอ่านเลย งื้ออออออ ถ้าในหนังทำอย่างนี้ได้ก็ดีเนอะ น่ารักมากเลย
    บรรยากาศสบายๆอ่ะ ฟินสุดๆอ่านไปยิ้มไปเลยค่ะ ฮื้ออออออออ ขอบคุณที่เเต่งมาให้อ่านนะค่ะ จะไปตามอ่านเรื่องต่อไปค่ะคุณทิพย์ยยยยย

    Like

  37. Pingback: [The Scorch Trials Fic][MiNewt] The Infinite that You Explained | tippuri's blog (◉◞౪◟◉✿)·

  38. โฮวววววววว เพิ่งได้เข้ามาอ่านเรื่องนี้ค่ะ รู้สึกพลาดมากมาย /สแครชหัวกับคีย์บอร์ด

    มันช่างละมุนละไมเหลือเกินค่ะป๊าม้าแห่งท้องทุ่ง ❤
    การเล่าเรื่องสไตล์ของทิพย์ก็ทำให้เราตายได้เสมอเลย
    ถ่ายทอดออกมาได้อบอุ่นมากเลยค่ะ แต่ก็รู้สึกขมลึกๆอย่างบอกไม่ถูก
    ด้วยตัวของความหมายแฝงที่ไม่รู้ว่าเราเข้าใจไปเองรึเปล่า(….)
    เพราะมันอินมากๆเลยค่ะ โดยเฉพาะตรงช่วง….

    “…ช่วยรอฉันด้วยนะ”
    “…ฉันเคยไม่รอนายด้วยเหรอ?”

    ฮืออออออออออออออออออออออออออออออออออออออออออออออออ
    น้ำตาไหลพรากเลยค่ะ แงๆๆๆๆๆ TT ดันฟังSaturnไปพร้อมกับอ่านเรื่องนี้แทน
    แล้วมันดันเข้ากันซะอย่างนั้น ปวดหัวใจมากค่ะ /กุมอก

    Like

  39. กรี้ดดดด ฟิคไรท์ทำเราเขินง้าาา ชอบมันระมุนไปหมด เราเขินมากจริงๆนะกรี้ดดด คือชอบบบบ

    Like

  40. ฟิค น่ารัก ดีงามมากเลยค่ะ.. อ่านไปจิกหมอนไป
    ความอบอุ่น ละมุนมันอบอวลไปหมดเลย ..นิวท์น่ารักมากๆ *ชวยเขิน*
    มันๆๆ ..โอ้ยย รักมากกก เรา allnewt เลยค่ะ
    เรื่องนี้มินโฮเองก็เท่มาก แล้วก็อบอุ่นมากๆ กรี๊ดดดด

    Like

  41. เห็นพี่ทิย์แต่งคู่นี้มานานแล้วแต่เพิ่งว่างไปหาเดอะเมซมาดู หนูไปหาดูเพราะอยากอ่านฟิคพี่ทิพย์เลยนะ แล้วมันก็ดีมากจริงๆ แงงงงงง ชอบมากเลยค่ะ ชอบความละมุนจากภาษาที่หาไม่ได้จากในหนัง 55555555 ฮื่ออออออ ชอบมากค่ะ ขอบคุณนะคะ

    Like

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s