[The Hobbit Fic][ThorinThranduil] Argenté et Bleu (4)

 
 
Argenté et Bleu
The Hobbit fanfiction by Tippuri~ii *
 
 

 

 

 

 

Pairing: Thorin Oakenshield x Thranduil Greenleaf
Type: AU fanfiction

 

 

 

 

 

 * แฟนฟิคชั่นเรื่องนี้เป็นเพียงจินตนาการของไรเตอร์และแต่งขึ้นเพื่อความบังเทิง ไม่มีความเกี่ยวข้องกับบุคคล สถานที่ หรือเหตุการณ์จริงใดๆ ทั้งสิ้น และแฟนฟิคชั่นเรื่องนี้เป็นแฟนฟิคชั่น Boys’ love..ถ้าใครไม่ชอบแนะนำให้ปิดค่ะ *

 
 
 
 
 
 
 
************************************

 

Previous Chapters

 

Argenté et Bleu (1)

Argenté et Bleu (2)

Argenté et Bleu (3)

 

 

************************************

 

 

Chapter 4

 

 

 

 

 

เพราะยังห่วงเจ้าปลาน้อยนี่จนไม่สามารถนิ่งนอนใจได้…สุดท้ายแล้ว ธรันดูอิลจึงได้ใช้เวลาที่เหลือของคืนนั้นนั่งหลับๆ ตื่นๆ อยู่ตรงข้างอ่างอาบน้ำนั่นเอง

 

 

 

 

 

ชายหนุ่มผมสีสว่างเลยได้ตื่นมาพบตัวเองในสภาพที่คล้ายกับตอนไปปาร์ตี้จนเมาค้างยิ่งนัก…เขายังคงอยู่ในเสื้อผ้าชุดเมื่อวานและโค้ทอิกัล อาซูร์เอลสีงาช้างตัวเก่งของตัวเอง หน้าชาไปเป็นแถบจากการที่ซบขอบอ่างมาทั้งคืน และเมื่อขยับขา…ธรันดูอิลก็แทบจะกรี๊ดดังจากนิวยอร์กไปถึงมอร์ดอร์(?)เลยทีเดียวจากอาการเหน็บที่แล่นปรี๊ดขึ้นมา

 

 

 

 

 

นั่นจึงทำให้หลังจากบิดๆ ดิ้นๆ ไปมาอย่างหมดความแฟบูลัสแล้ว…คุณดีไซน์เนอร์คนสวยก็ตะเกียกตะกายเกาะขอบอ่างอาบน้ำขึ้นมาหยัดตัวนั่งหลังตรงๆ จนได้ในที่สุด ก่อนจะก้มลงไปมองเจ้าปลาตัวน้อยในน้ำ…ยิ้มออกมาได้บ้างเมื่อเห็นว่ามันเริ่มว่ายไปมาเองแล้ว

 

 

 

 

 

“หวัดดี…” ดวงตาสีเงินทอประกายอ่อนโยนโดยไม่รู้ตัว เรียกชื่อที่ตนคิดได้เมื่อคืนตอนเคลิ้มๆ “…เลโกลัส”

 

 

 

 

 

ปลาน้อยหมุนตัวนิดๆ…ครีบสีอ่อนไหวพลิ้วเหมือนผ้าเนื้อเบา และธรันดูอิลก็คิดว่านั่นหมายถึงการตกลงรับชื่อใหม่นี้ของมัน

 

 

 

 

 

ยังเหลือเวลาอีกนานเลยกว่าจะครบยี่สิบสี่ชั่วโมงของการให้เลโกลัสแช่อยู่ในน้ำผสมยา…นั่นจึงทำให้ธรันดูอิลได้มีเวลาในการอาบน้ำสระผม(ขอบคุณสวรรค์ที่ห้องน้ำอพาร์ตเมนต์ของเขามีคอกฝักบัวแยกมาด้วย) แล้วเมื่อพอจะตั้งสติได้แล้วหลังชงกาแฟถ้วยใหญ่ให้ตัวเอง…ชายหนุ่มก็เริ่มวางแผนว่าจะทำอย่างไรต่อไปดี

 

 

 

 

 

การเลี้ยงปลาเงินปลาทองเบื้องต้นมันต้องทำอะไรบ้างล่ะ…

 

 

 

 

 

แม็คบุ๊คเครื่องบางเฉียบจึงโดนยกมาเปิดเพื่อการนี้โดยเฉพาะ…ธรันดูอิลวางมันไว้บนตัก มือหนึ่งก็เลื่อนนิ้วบนแป้นเมาส์ อีกมือก็คอยยกถ้วยกาแฟใบยักษ์ขึ้นซดอั่กๆ เพื่อรั้งสติตัวเองไว้ให้ไม่หลับ…เพราะตัวอักษรเล็กๆ บนหน้าจออิเล็กทรอนิกส์แบบนี้นั้นยิ่งทำให้สมองที่เบลอจากการนอนไม่พอของเขาเอนเอียงไปทางปิดตัวมากกว่าจะเปิดรับข้อมูล

 

 

 

 

 

ความรู้ใหม่ที่ธรันดูอิลได้ก็คือปลาเงินของเขาเป็นโรคตกเลือดและเกล็ดพอง อาการป่วยที่เกิดขึ้นได้เวลาที่ปลาอยู่ในน้ำสกปรกมากเป็นเวลานาน ซึ่งวิธีรักษาเบื้องต้นก็คือการผสมเกลือและยาในน้ำแล้วแช่ปลาในนั้นเป็นเวลายี่สิบสี่ชั่วโมง…สิ่งที่ธอริน โอเคนชีลด์ได้จัดการให้เขาเรียบร้อยหมดแล้ว

 

 

 

 

 

“…แล้วก็เรียกผมว่าธอรินก็พอ”

 

 

 

 

 

เสียงทุ้มต่ำที่ถึงจะพูดห้วนๆ แต่ก็ไม่ได้ไร้น้ำใจและท่วงท่าของเจ้าตัวตอนรวบผมขึ้นนั้นเป็นอะไรที่ธรันดูอิลรู้สึกตลกๆ…ชายหนุ่มแช่งชักอาการใจเต้นแรงแบบชวนยี้สุดๆ ที่ก่อตัวแล้วก็เสเปลี่ยนประเด็นความคิดด้วยการเปิดเว็บไซต์อื่นๆ ต่อเพื่อหาข้อมูลการเลี้ยงปลาเงินเบื้องต้น แต่ด้วยสมองที่อดนอนและหัวใจที่งุ่นง่าน…ธรันดูอิลพบว่าตัวเองเอาแต่อ่านประโยคแรกของย่อหน้าซ้ำไปซ้ำมาราวๆ สี่รอบโดยที่ไม่เข้าใจอะไรเลยสักคำ

 

 

 

 

 

“บ้าเอ๊ย…”

 

 

 

 

 

วงหน้าสวยซบแปะลงกับอุ้งมือ เรือนผมยาวสลวยเลื่อนไหลลงมาล้อมหน้าล้อมตาราวผืนน้ำตกสีสว่าง ธรันดูอิลขยี้ๆ ตานิดหน่อย…ยังเหลือเวลาที่เลโกลัสจะต้องแช่อยู่ในอ่างอาบน้ำของเขาอีกพอดู และเพราะรู้ดีว่าตนชอบที่จะอ่านข้อมูลใดๆ ก็ตามจากหน้ากระดาษมากกว่าจอคอมพิวเตอร์…โค้ทสีงาช้างตัวเก่งจึงโดนหยิบมาสวมใหม่หลังตัดสินใจได้

 

 

 

 

 

ก็จะอ่านไปทำไมล่ะ ในเมื่อมีคนพร้อมจะอธิบายนี่นะ…

 

 

 

 

 

 

**

 

 

 

“อ๋อ ถ้าเป็นอะคริลิกมันจะเบากว่าแล้วมองเห็นปลาได้ชัดกว่างั้นสินะ…โอเค ถ้างั้นเอาเป็นอะคริลิกเลย ราคาไม่ใช่ปัญหา”

 

 

 

 

 

ความคิดของธอรินตอนที่ตื่นมาในเวลาสายคือข้อสงสัยว่าเหตุการณ์เมื่อคืนมันคือเรื่องบ้าอะไรกัน…ทุกสิ่งทุกอย่างดูพิลึกกึกกือจนไม่น่าเชื่อว่าเป็นความจริง ความเสียสติของสถานการณ์ดูมากมายเกินจะนับ…ตั้งแต่เจ้าหัวข้าวโพดนิสัยเหลือทนนั่น…ข้อเท็จจริงว่าอีกฝ่ายยอมพูดกับเขาดีๆ…การที่ตนยอมโดดลงไปช่วยคนเอาแต่ใจแบบนั้น…

 

 

 

 

 

และสุดท้าย…

 

 

 

 

 

ธอรินจำได้ทั้งๆ ที่ไม่อยากจะจำสักนิดว่าตนพูดอะไรทิ้งท้ายก่อนจะออกมาจากอพาร์ตเมนต์

 

 

 

 

 

“…แค่คิดว่าตอนคุณเป็นแบบนี้มันน่ารักดี”

 

 

 

 

 

และนี่เองที่เป็นเหตุผลที่ทำให้ชายหนุ่มผมดำงัดตัวเองขึ้นมาจากเตียงได้ทั้งๆ ที่ควรจะหลับต่อยาวๆ ชดเชยการอดนอนของเมื่อคืน…ธอรินต้องการกาแฟเข้มสุดชีพสักแก้วมาทำให้ตาและสมองสว่าง เพื่อที่จะได้นั่งคิดวินิจฉัยอาการทางประสาทของตัวเองต่อว่าอะไรมาทำให้ตนบ้าพอที่จะเผลอคิดไปได้ว่าเจ้าหัวข้าวโพดจอมเอาแต่ใจนั่นก็น่ารักดี

 

 

 

 

 

กาแฟช่วยให้แค่ตาเท่านั้นที่สว่าง แต่ธอรินก็ตัดสินใจได้ว่าตนจะไม่คิดอะไรถึงชายหนุ่มผมสีอ่อนนิสัยเสียคนนั้นอีกแล้ว เพราะมีความเป็นไปได้สูงว่าหลังจากที่สถานการณ์ฉุกเฉินผ่านพ้นไป…ธรันดูอิลอะไรนั่นก็คงไปหาร้านปลาสวยงามร้านอื่นเพื่ออุดหนุนแทนโอเคนชีลด์อควาเวิร์ลด์อยู่แล้ว

 

 

 

 

 

แล้วพอสรุปได้ดังนี้…ธอรินก็ตัดสินใจออกจากอพาร์ตเมนต์ของตนไปที่ร้าน ถึงคิลีจะส่งข้อความมาบอกแล้วว่าเจ้าตัวยินดีจะดูร้านให้ทั้งวัน แต่ความเคยชินก็ทำให้ชายหนุ่มผมดำไม่อยากอยู่เฉยๆ อยู่ดี

 

 

 

 

 

นั่นจึงทำให้เสียงแรกที่ลอยมาให้ได้ยินตอนเปิดประตูร้านนั้นสะกดให้ร่างสูงใหญ่ชะงักอยู่กับที่…รู้สึกเหมือนฝันร้ายอันชวนหมั่นไส้โผล่มาหลอนอีกรอบตอนกลางวันแสกๆ

 

 

 

 

 

อะไรอีกวะเนี่ย…

 

 

 

 

 

อาการหงุดหงิดครอบงำ…จนทำให้ธอรินไม่ได้สังเกตเลยว่าฝันร้ายไม่ควรทำให้ใจเต้นผิดจังหวะไปนิดหน่อยแบบนี้เลย

 

 

 

 

 

“อะไรเนี่ย? ตู้ใหญ่กว่านี้ไม่มีเรอะ??” มือไม้เรียวๆ นั่นทำขนาดให้หลานชายเขาดู “นี่เป็นร้านขายปลาไม่ใช่รึไง? กะอีแค่ตู้แบบที่ใส่ปลาเงินปลาทองได้สักสองโหลแค่นี้ทำไมจะไม่มี???”

 

 

 

 

 

คิลีพยายามอธิบายดีๆ ว่านั่นมันเป็นตู้ที่หลุดโลกและไม่มีทางใช้ได้จริง แม้จะเห็นได้ชัดว่าหนุ่มน้อยตอนนี้นั้นดูจะอยากกลอกตาใส่เจ้ามนุษย์เสียสติตรงหน้าตนเต็มแก่แล้ว ซึ่งจากประสบการณ์…ธอรินรู้ดีว่าคำพูดแบบใดที่ควรจะใช้ในการอธิบาย ชายหนุ่มเลยตัดสินใจช่วยหลานชายเพื่อที่จะได้ไม่เป็นการเสียเวลา

 

 

 

 

 

“เพราะมันไม่มีใครเขาบ้าเลี้ยงปลาทองสองโหลในตู้เดียวไงเล่า” ขมวดคิ้วพร้อมก้าวฉับๆ มากอดอกใส่ร่างโปร่งที่ยืนพูดจาเรื่องมากอยู่ “ยกเว้นคุณจะเลี้ยงลูกน้ำตามที่ผมแนะนำล่ะก็นะ…จะกี่โหลในตู้เดียวก็เอาเลย”

 

 

 

 

 

ธรันดูอิลหันมาจิกตาใส่ตั้งแต่ได้ยินพยางค์แรกแล้ว แต่เพราะเถียงไม่ทันเลยทนต้องฟังเจ้าเคราครึ้มสุดฮอตนี่เอ่ยวาจาเหยียดหยามตนจนจบครบสองประโยค

 

 

 

 

 

“ฉันจะเลี้ยงปลาอะไรกี่ตัวมันก็เรื่องของฉัน” คุณดีไซน์เนอร์ขู่ฟ่อตอบ “เลโกลัสของฉันต้องมีเพื่อนเยอะๆ สิ”

 

 

 

 

 

ชื่อโคตรลิเก…

 

 

 

 

 

ธอรินเก็บความเห็นนี้ไว้ในใจ โต้กลับไปด้วยข้อเท็จจริงล้วนๆ เพื่อแสดงถึงความมีเหตุผลของตัวเอง “คุณจะมานั่งอยากเลี้ยงปลาหลายๆ ตัวไปทำไมหา? ตอนนี้สนใจแค่ว่าเจ้าตัวที่อยู่ที่บ้านคุณจะรอดมั้ยก่อนเถอะ”

 

 

 

 

 

ธรันดูอิลยังคงทำหน้าบึ้งตึง แต่แววตาก็อ่อนลงไปเล็กน้อย…เปิดช่องให้ธอรินถามต่อ “แล้วเช้านี้มันเป็นไงแล้วล่ะ?”

 

 

 

 

 

เสียงทุ้มนุ่มพึมพำอย่างคนไม่อยากคุยด้วย “ก็ดี”

 

 

 

 

 

“ถ้าดีขึ้นแล้วก็ดี” ธอรินไม่ชอบอาการปวดหัวหรือหัวใจเต้นผิดจังหวะที่รังแต่จะเลวร้ายลงเรื่อยๆ ทุกครั้งที่ได้พบปะเสวนากับชายหนุ่มผมสีอ่อนตรงหน้าตนเลย นั่นจึงทำให้คุณเจ้าของร้านพูดตัดปัญหาแบบตรงไปตรงมา “ถ้าปลาคุณโอเคแล้วก็ไปหาร้านขายปลาร้านอื่นเถอะ เพราะผมบอกเลยว่าผมไม่ขายของให้ตามใจคุณหรอก”

 

 

 

 

 

ใช่เลย แบบนี้แหละ ต่อไปจะได้ไม่ต้องมาปวดหัวหรือใจเต้นโง่ๆ อะไรอีกแล้ว…

 

 

 

 

 

เสียงหนักๆ ของความมีเหตุผลปกติพูดสรุปในหัว แต่ถึงอย่างนั้น…ธอรินก็ยังคงได้ยินเสียงเบาๆ ของความลังเลที่ตนนึกมาตลอดว่าไม่เคยมีอยู่ดี

 

 

 

 

 

…แต่ทำไมเขากลับไม่ค่อยรู้สึกดีใจเลยนะตอนที่คิดว่าจะไม่ต้องมาเจอะเจอกับคนตรงหน้าตนอีกแล้ว?

 

 

 

 

 

“เรื่องอะไร? ทำไมฉันต้องไปหาร้านอื่นไม่ทราบ??” ธรันดูอิลกอดอกบ้าง พูดสวนรัวๆ แบบดื้อดึงพอกัน “ฉันไม่ไปหาคนอื่นหรอก…ฉันจะอยู่กับนายคนเดียวนี่แหละ”

 

 

 

 

 

อารมณ์หุนหันพลันแล่นไม่เคยนำมาซึ่งอะไรดีๆ…และประโยคสุดท้ายที่ตนเปล่งออกไปก็พิสูจน์ให้ธรันดูอิลตระหนักถึงข้อเท็จจริงนี้อีกครั้ง อาการหน้าร้อนวาบโง่ๆ และพวกเขาที่ชะงักกึกไปทั้งคู่ไม่ใช่อะไรที่ดีกับหัวใจเลย

 

 

 

 

 

ใจจะเต้นเพราะอะไรหา? พวกเราเกลียดกันอยู่นะ!

 

 

 

 

 

“เออๆ จะอะไรก็ช่างคุณเถอะ” ธอรินเป็นคนแรกที่ได้สติ ชายหนุ่มผมดำโบกๆ มือราวกับไล่แมงหวี่ ก่อนจะเสก้าวฉับๆ ไปค้นเอาหนังสือขึ้นมาจากกองบนโต๊ะที่เป็นที่ชำระเงิน แล้วก็ยื่นมันแบบห้วนๆ ออกไป “เอ้า เอานี่ไป”

 

 

 

 

 

“อะไรน่ะ?” ธรันดูอิลถามแต่ก็ยื่นมือออกไปรับตามสัญชาตญาณ อ่านออกเสียงตามคำบนหน้าปก “ ‘คู่มือการเลี้ยงปลาเงินปลาทอง’ ?”

 

 

 

 

 

ชายหนุ่มผมดำพยักหน้า ไม่กอดอกแล้ว แต่ก็ยังคงมองเขามาด้วยสายตาจับผิด “คุณไม่ได้หาข้อมูลการเลี้ยงแล้วก็คิดจะมาให้ที่ร้านจัดการให้หมดเลยใช่มั้ยล่ะ?”

 

 

 

 

 

คุณดีไซเนอร์อ้าปากพะงาบๆ เพราะเถียงความจริงไม่ได้ว่าตนง่วงและขี้เกียจอ่านเว็บไซต์จนกะจะมาหาข้อมูลเอาดาบหน้าจากพนักงาน ความเงียบที่ทำให้คุณเจ้าของร้านรู้ได้เองว่าตนคิดถูกเป๊ะ…ธอรินถอนหายใจอย่างเซ็งปนหน่าย พยักเพยิดไปทางหนังสือ

 

 

 

 

 

“เอานั่นไปอ่านซะนะ จะได้พอมีความรู้กับเขาบ้าง”

 

 

 

 

 

ยังคงไม่วายจะต้องแซะเขาให้ได้สิน่า…ชายหนุ่มผมสีสว่างขยับจะโต้ตอบ แต่เสียงทุ้มต่ำนั่นก็เอ่ยต่อได้ไวกว่า

 

 

 

 

 

“แล้วเดี๋ยวเย็นนี้ผมจะเข้าไปดูปลาคุณให้อีกที…โอเคมั้ย?”

 

 

 

 

 

ต้องขอบคุณสติของเขาที่ทำงานได้ไวพอที่จะรีบเม้มปาก…เพราะธรันดูอิลเกือบจะยิ้มออกมาแล้วเชียว เขารีบเชิดหน้าแล้วพยักหน้าด้วยสีหน้าไม่ยี่หระ กอดหนังสือเล่มใหม่ที่ได้รับมาไว้แนบอก ก่อนจะเดินฉับๆ ไปทางประตู…ไม่ชอบใจเลยที่เจ้าเนิร์ดปลาปากจัดนี่ก็เดินตามมาด้วยเพื่อเปิดประตูให้เขา

 

 

 

 

 

ก่อนที่จะได้เดินออกไป ธรันดูอิลก็คิดว่าตนควรจะพูดอะไรออกไปให้เป็นที่กระจ่างเสียหน่อย

 

 

 

 

 

“เจอกันเย็นนี้” เบ้ปากนิดๆ พลางยักไหล่ “แล้วรู้อะไรไหม…ฉันไม่ชอบนายเลยล่ะ”

 

 

 

 

 

“ดี เพราะผมก็ไม่ชอบคุณเลย” เสียงทุ้มต่ำพูดสวนโดยที่เจ้าตัวไม่แม้แต่กระพริบตา “เจอกันเย็นนี้ ถ้าผมโทรไปก็รับสายด้วยล่ะ”

 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
แล้วประตูร้านก็ถูกปิดไล่ตามมาแบบที่ทำให้ธรันดูอิลเซแซ่ดๆ มายืนบนฟุตบาธแบบหมดมาดความแฟบูลัสที่สั่งสมมา คุณดีไซเนอร์อยากจะเขย่าๆๆๆ เจ้าเคราครึ้มสุดฮอตนิสัยเลวร้ายนี่ชะมัด และหลังจากที่ครุ่นคิดอย่างดีแล้วว่าจะแก้แค้นอีกฝ่ายอย่างไรดี…ธรันดูอิลก็ตกลงใจได้ที่การเมมชื่อหมายเลขโทรศัพท์ของชายหนุ่มผมดำว่า ‘โอเคนชิท’ แล้วกลับบ้านตัวเองไปเงียบๆ อย่างน่าเจ็บใจที่สุดในโลก
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
tbc.
 
***************************************
 
 
 
สวัสดีค่ะทุกคน
 
 
 
 
ฟิคเรื่องนี้เขียนขึ้นเพื่อจุดประสงค์หลักก็คือกลั่นแกล้งเสด็จเตี่ยอ่ะนะคะ เพราะฉะนั้นมันก็เลยจะบ้าๆบอๆเพื่อทำให้การแกล้งเกิดผลมากที่สุดค่ะ อย่าคาดหวังอะไรดีๆมีสาระหรืออ้างอิงได้จากมันเลยค่ะ //เด็จพ่อเอากวางเสย
 
 
 
 
ไม่อยากเชื่อเลยว่ามาถึงบทที่สี่แล้ว! เขียนไปหมั่นไส้พระ-นายทั้งสองมากค่ะก้ากกกกกก ชีวิตช่วงนี้ของทิพย์มีแต่อะไรที่ย้ำถึงฟิคเรื่องนี้เข้ามาเยอะมากค่ะ เลยทนไม่ไหว แอบอู้มาเขียนฟิค TvT ไม่ค่อยแน่ใจถึงอนาคตของมันว่าจะเป็นยังไง แต่หวังไว้นะคะว่าจะเขียนเรื่อยๆถ้ามีโอกาส 
 
 
 
 
ใน ask.fm/tippuri และทวิต มีคนถามถึงฟิคเรื่องนี้เข้ามาด้วย ทิพย์ขอขอบคุณมากนะคะที่ยังไม่ลืมมัน T///T และตอนนี้ ฟิคที่เปิดรีปริ้นท์น่าจะถึงบ้านกันแล้ว ถ้ามีอะไรจะติชมก็บอกผ่านเข้ามาในลิ้งนี้ได้เลยค่ะ–> https://docs.google.com/forms/d/1WLkVZ_pReYV6zaIwjQg-sON0Sad78fPP99tqKIR52CQ/viewform 
 
 
 
 
ขอบคุณทุกคนมากนะคะ >< //แจกพิซซ่า
 
 
 
 
 
 
 
ทิพย์เองค่ะ
Advertisements

17 responses to “[The Hobbit Fic][ThorinThranduil] Argenté et Bleu (4)

  1. พี่ทิพย์ที่เคารพรัก.. ข้าอยากจะบอกว่า..
    ข้าเห็นเลโกลัสเป็นนางเงือกไปเลยกร๊ากกกกกกกกกกกกกกกกกก /ตบปุ่มI want you
    ส่วนเตี่ย… แกล้งอีกค่ะ แกล้งเยอะะะะๆๆๆๆ /โดนจับไปตัดหัว
    ขอบคุณที่แต่งให้อ่านค่ะฟฟฟฟฟฟ XD

    Like

  2. ชื่อโคตรลิเก! //ขำพรื๊ดดดเลยอ่ะ 555
    ชอบเสด็จกวางโดนแกล้งอ่ะ จะสวนคืนก็ไม่มีปัญญา กร๊ากๆ

    Like

  3. 555 ขอขำเสด็จเตี่ยดังๆสักทีนะ เสียมาดแฟบูลัสเลย
    เห็นนางเสียเซลฟ์แล้วก็สงสารนะคะ แต่อีกใจก็คิดว่าน่ารักไปอีกแบบ
    แล้วเลโกลัสนี่มาไงคะ? นึกหน้าเฮียออลี่เป็นปลาเงินแล้วแบบ…กร้ากเลยค่ะ
    คุณท่านธอรินก็นะ ขัดขาขัดใจได้ตลอด ระวังนะ ขัดไปขัดมา จะสะดุดตกหลุมรักมนุษย์หัวข้าวโพดนะจ๊ะ
    ปล.ได้รับฟิคแล้วนะคะ ขอบคุณมากเลยค่ะที่ทำเป็นรูปเล่ม งานเขียนดีๆควรอย่างยิ่งที่จะเก็บสะสมค่ะ

    Like

  4. ใน….ที่…….สุด……… มันก็อัพ!!! กรี๊ดดดดดดดด คิดถึงตู้ปลามาเจสติกมากอ่ะพี่ทิพย์~~~ ฮือออ ชอบ โดยเฉพาะ ‘โอเคนชิท’ ถถถถถถถถถ ดิ้นตายไปถึงโลกหน้าอ่ะจริง 55555555

    Like

  5. แงยยยยยย์ ในที่สุดก็มา
    กรี้ดค่ะเรื่องนี้ ฮาๆ ต็องๆ น้องชอบบบบบบ
    แล้วแบบสองคนนี้นี่อัลไลกัลลลล
    ปากบอกว่าไม่ชอบแต่รีับสายเราด้วยนะอะฮิฮิฮิ
    บร้าาาาาาาา
    แล้วเจ้าปลาน้อยเลโกลัสนั่นอะไรคะะะะะ
    น้องนึกนึกตอนที่ป๋าธรันนางบอกว่า แม่เจ้ารักเจ้ามากตอนภาคสามเลยข่ััััะะะะะะ
    โอ้ยน้ำตามาาาาาาา
    แบบมาแบบคุณพ่อสุดๆค่ะป๋าธรันเนี่ย
    เอ๊ะหรือคุณพ่อนี่ต้องอิตาธอรินนนน
    ไม่เอาแล้วแงงงงงง เสียสติมากค่ะฟฟฟฟห
    //แปลงร่างเป็นเค้กแต่งงานแปบฟฟฟฟฟฟ

    Like

  6. ปลาชื่อเลโกลัส…เพื่อนมาอยู่ด้วยต้องชื่ออารากอนไหมคะ? 555
    นึกว่าพี่จะไม่แต่งแล้วซะอีก~ ดีใจมากเลยนะคะ>w< ❤

    Like

  7. หัวข้าวโพดกับเนิร์ดปลา…5555 คู่นี้จิกกัดกันได้น่ารักกกกกกมากกกกก
    ขอบคุณคุณทิพย์นะคะนึกว่าจะไม่ได้อ่านตอนต่อไปแล้วเสียอีก
    ติดตามเสมอค่ะ

    Like

  8. ตอนโอเคนชิทโทรไปอย่าลืมรับสายนะหัวข้าวโพดดดดดดดด ชอบเรื่องนี้แบบสุดพลัง “เลโกลัสต้องมีเพื่อนเยอะๆสิ” //555555

    Like

  9. ว้าวๆ ในที่สุดปลาทองก็มาแล้ว เลโกลัสมั่นใจในการตั้งชื่อมากเลย ><
    ดีไซน์เนอร์คนสวยนี่ปากยังร้ายเหมือนเดิม ขนาดง่วงๆเบลอๆนะเนี่ย
    ธอรินก็เหมือนจะรู้ดีไปหมด ว่าธรันดูอิลขี้เกียจอ่าน กะถามอย่างเดียว
    คนไม่ชอบกันนี่เขานัดเจอกันด้วยเนอะ 555

    Like

  10. ไม่เคยคิดว่าฟิคคู่นี้จะรั่วได้ขนาดนี้ 555555
    อ่านแล้วหัวเราะก๊ากเลย
    ความคิดธรันดูอิลนี่แบบ ฮาอะ “เลโกลัสต้องมีเพื่อนเยอะๆสิ”
    ไหนจะไปเมมเบอร์ว่าโอเคนชิทอีก จิกกัดกันตลกดีอะคู่นี้

    Like

  11. สอบเสร็จแล้วค่ะพี่ทิพย์ ได้อ่านฟิคแล้ววววว><
    ดีใจมากค่ะที่พี่ทิพย์อัพเรื่องปลาเงินสื่อรัก(?)
    ชอบเด็จเตี่ยในเรื่องนี้จังเลย หยิ่ง แรดๆ พอให้น่ารักดีอ่ะ อร้ายยยยยยยย♥
    อ่านไปก็หัวเราะไป เขาจิกกัดกันน่ารักดี55555
    แล้วฮามากตอนที่ธรันดี้เมมชื่อธอรินว่า 'โอเคนชิท'
    โอ้ยขำ55555555555555555555555

    Like

  12. ฮืออออดีใจน้ำตาแทบไหล พี่ทิพย์รู้ไหมว่าข้ามีความสุขแค่ไหนที่พี่มาอัพเรื่องนี้ต่อ
    ปริมเปรมมาจริงจริงค่ะ สนุกมากเลย
    ฮืออออเตี่ยน่ารักอ่ะ ชอบบบบบเจ้าหัวข้าวโพดขอข้า //โดนโอเคนชิทลอบฆ่า
    นี่คือเกลียดกันอยู่ใช่ไหมค่ะสาบานได้
    แต่แหม ตอนแรกทะเลาะกัน เดี๋ยวหลังๆก็รักกันเองแหละค่ะ
    ข้าน้อยผู้นี้จะติดตามความรักของพวกเขาแน่นอนค่ะ
    เป็นกำลังใจให้พี่ทิพย์มาอัพตอนต่อไป;w;

    Like

  13. น่ารักกก คิดถึงเรื่องนี้มากๆเลย ธรันดี้น่ารักกกกกกกกกกกก ไม่ไหววล้าววว

    Like

  14. นี่ขนาดว่าไม่ชอบหน้ากันนะ….55555555555
    พี่ขำมากๆอนที่ “เลโกลัสของฉันต้องมีเพื่อนเยอะๆ สิ” <<<อันนี้นพูดแลเก็บกดจากสาเหตุแรกสุดที่พยายามเลี้ยงปลามากๆเลยนะ 55555
    แล้วมาขำซ้ำซ้อนตรง….ชื่อโคตรลิเก…55555555555555555
    มาว่าเลโกลัสลิเกเหรอ ร้ายกาจนัก เดี๋ยวเตี่ยัดกระโปรงบานติดเพชรปลอมเอวหนังยางหลวมๆให้เลโกลัสใส่ว่ายไปมาแล้วจะหนาว! <<<มันได้ที่ไหนล่ะ!

    Like

  15. โอเคนชิท 55555555555 แถมตอนหาเพื่อนให้ปลาน้อยอีกกกกกก //ไม่ทิ้งลายคุณพ่อดีเด่นเลนนะคะ

    Like

  16. มันน่ารักตรง ชั้นไม่ชอบนายเลยนี่แหละะะะะะ ไม่ชอบแล้วใจเต้นกันคือไรคะะะะะะ

    โอ๊ยยยย รักคู่นี้สุดๆ

    Like

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s