[The Hobbit Fic][ThorinBilbo] Going to One Wedding Brings on Another (1)

 
 
Going to One Wedding Brings on Another
The Hobbit fanfiction by Tippuri~ii *
 
 

 

 
 

Pairing:  Thorin Oakenshield x Bilbo Baggins
Fandom: The Hobbit
Type: AU fanfiction

 
 

 

 * แฟนฟิคชั่นเซ็ตนี้เป็นเพียงจินตนาการของไรเตอร์และแต่งขึ้นเพื่อความบันเทิง ไม่มีความเกี่ยวข้องกับบุคคล สถานที่ หรือเหตุการณ์จริงใดๆ ทั้งสิ้น และแฟนฟิคชั่นเซ็ตนี้มีแฟนฟิคชั่น BL..ถ้าใครไม่ชอบแนะนำให้ปิดค่ะ *

 

 

 
 
 
************************************
 
 
Chapter 1
 
I’ve been hanging out here waiting for something to start

 

 

 

 

 

ทุกสิ่งทุกอย่างเริ่มต้นมาจากการที่บิลโบส่งข้อความผิด

 

 

 

 

 

มันเป็นยามบ่ายของวันธรรมดาวันหนึ่ง เสียงของรถราและผู้คนด้านนอกถูกกั้นไว้ด้วยกำแพงกระจก…ความเงียบที่เข้ากันกับการตกแต่งสีขาวสะอ้านและเฟอร์นิเจอร์สไตล์อ่อนหวานเป็นอย่างยิ่ง เสียงเดียวที่มีในร้านคือท่วงทำนองอันอ่อนหวานของเปียโน…บิลโบดื่มด่ำกับเสียงเพลงไปพร้อมๆ กับที่ไล่เช็ครายชื่อบนแผ่นกระดาษเบื้องหน้าตนไปด้วย เพราะในฐานะที่เขาเป็นญาติคนสนิทที่สุดของผู้เป็นเจ้าสาวอย่างพริมุล่า…ชายหนุ่มผมสีน้ำผึ้งได้ตกปากรับคำว่าตนจะติดตามไปไหนต่อไหนกับเธอและก็จะช่วยจัดการรายละเอียดเล็กๆ น้อยๆ ให้อีกด้วย

 

 

 

 

 

ซึ่งนั่นก็เป็นเหตุผลที่ทำให้เขามานั่งรออยู่ในสตูดิโอชุดเจ้าสาวอยู่เช่นนี้…แว่วเสียงชายกระโปรงสวบสาบมาจากด้านในห้องลอง ตามมาด้วยเสียงไม่มั่นใจของหญิงสาว

 

 

 

 

 

“บิลโบ…ฉันว่าไม่น่ามีโบว์ตรงเอวเลย มันแปลกๆ…”

 

 

 

 

 

เขาทำเสียงจุ๊ๆ ราวกับเธอกังวลไม่เข้าเรื่อง “ก็เดินออกมาให้ฉันดูซะทีสิ ฉันจะได้ช่วยตัดสินได้”

 

 

 

 

 

พริมุล่าถอนหายใจเฮ้ออย่างทุกข์ใจแล้วร้องบอกว่าขอเธอลองอีกชุดก่อนนะ ซึ่งบิลโบก็ส่งเสียงฮึมฮัมตอบรับ…ความใจเย็นส่วนตัวทำให้เขาไม่รู้สึกหงุดหงิดที่ต้องคอยเลยสักนิด และอีกอย่าง…ชายหนุ่มก็มีงานให้ทำระหว่างรอด้วย

 

 

 

 

 

“ยังมีคนไม่ได้ตอบรับบัตรเชิญอีกหกคนนะ” บิลโบมองชื่อที่ตนยังไม่ได้ติ๊กในรายชื่อแขกทั้งหมด “นี่ฉันว่าจะโทรไปเตือนพวกเขาแล้ว ก็คงดูถามจิกแหละนะ…แต่ถ้าไม่คอนเฟิร์มชัดๆ มันก็จัดผังโต๊ะไม่ได้สักที โอเคมั้ยพริมุล่า?”

 

 

 

 

 

“ก็จริงของเธอ…” เสียงคุณเจ้าสาวฟังดูลำบากใจแต่ก็เห็นด้วย ก่อนจะเสนอการเจอกันครึ่งทาง “เอางี้ดีไหม…ส่งเป็นข้อความไปแทนก็แล้วกัน ถ้าไม่ตอบภายในวันนี้ก็ถือว่าไม่มา”

 

 

 

 

 

บิลโบตอบตกลงแล้วก็เริ่มต้นพิมพ์ข้อความ เขาแจกแจงสั้นๆ ว่าจะมีงานแต่งงานในวันใดและที่ไหน ก่อนจะคัดลอกข้อความนี้ส่งไปทั้งหกหมายเลขของแขกผู้ยังไม่ได้ตอบรับคำเชิญ

 

 

 

 

 

มีเพียงหนึ่งหมายเลขเท่านั้นที่ตอบกลับมาอย่างทันที

 

 

 

 

 

‘นั่นใครน่ะ?’

 

 

 

 

 

บิลโบขมวดคิ้วใส่ประโยคนี้ งงๆ เล็กน้อยแต่ก็พิมพ์ตอบไปโดยดี ‘บิลโบ แบ็กกินส์ ญาติของพริมุล่าไง’

 

 

 

 

 

ไม่ถึงนาทีเท่านั้น อีกฝ่ายก็ส่งข้อความกลับมาใหม่

 

 

 

 

 

‘คุณส่งข้อความมาผิดเบอร์แล้วล่ะ แต่ยังไงผมกับครอบครัวก็จะไปนะ’

 

 

 

 

 

ชายหนุ่มผมสีน้ำผึ้งรีบเช็คเบอร์ปลายทางทันที ก่อนจะพบว่าตนพิมพ์เลขพลาดไปจริงๆ เสียด้วย เขาจึงอุทานพึมพำอย่างหงุดหงิดกับตัวเอง รีบพิมพ์ตอบไปอย่างรวดเร็ว

 

 

 

 

 

‘ขอโทษจริงๆ นะครับ ผมดูไม่ดีเอง คำเชิญนั่นผมส่งผิดนะครับ’

 

 

 

 

 

บทสนทนาควรจบแค่ตรงนี้ แต่ปลายทางกลับยังตอบกลับมาอีก

 

 

 

 

 

‘พวกเราก็ยังจะไปอยู่ดีแหละ’

 

 

 

 

 

บิลโบขมวดคิ้วและขยับจะเตรียมสบถฟึดฟัดแล้ว คิดว่าตนควรจะโทรไปคุยกับเจ้ามนุษย์ปลายสายนี่ให้รู้เรื่อง…แต่ก็เป็นนาทีนั้นพอดีที่พริมุล่าก้าวออกมาจากห้องลองในชุดแต่งงานอีกชุดที่เธอเลือกเผื่อไว้ และเพราะเขาต้องหันไปสนใจกับรายละเอียดของจีบผ้า ริบบิ้น และลูกไม้มากมายหลายลาย…ทำให้สุดท้าย บิลโบก็ลืมบทสนทนาทางข้อความอันพิลึกพิลั่นนี้ไปเสียสนิท

 

 

 

 

 

 

 

**

 

 

 

“แกแน่ใจเหรอว่าเรารู้จักคนพวกนี้น่ะ??”

 

 

 

 

 

ธอริน โอเคนชีลด์ถามหลานชายคนเล็กอย่างจับผิดเป็นรอบที่สิบกว่าๆ ตอนที่ก้าวมาถึงหน้าโบสถ์…เพราะเขาค่อนข้างมั่นใจตั้งแต่นาทีแรกที่ได้ฟังแล้วว่าตนไม่เคยมีญาตินามสกุลทุคหรือแบ็กกินส์เลย แต่คิลีก็ยืนยันเป็นมั่นเป็นเหมาะว่ามีคำเชิญไปงานแต่งงานมาจากสองตระกูลที่ว่านี่จริงๆ

 

 

 

 

 

“แล้วผมก็บอกเขาไปแล้วด้วยว่าเราจะไป” หลานชายแจกแจง “เราจะเบี้ยวได้ไงล่ะฮะลุงธอริน เจ้าบ่าวเจ้าสาวเสียใจตายเลย”

 

 

 

 

 

ธอรินไม่ค่อยอยากจะเชื่อใจรอยยิ้มกริ่มของไอ้ลูกหมาตัวแสบของบ้านเลย แต่ก็ปฏิเสธไม่ได้ว่าการไม่โผล่ไปงานมงคลทั้งๆ ที่ตกลงรับคำเชิญไปแล้วนั้นมันเป็นเรื่องที่เสียมารยาทมากจริงๆ…นั่นจึงทำให้สุดท้าย เขาจึงวงวันที่ไว้บนปฏิทิน บอกน้องสาว หลานชายทั้งสอง และเพื่อนสนิทอย่างดวาลินว่าทุกคนจะต้องไปร่วมภารกิจงานแต่งงานในอาทิตย์หน้า แล้วก็จัดการไปเตรียมสูทสีน้ำเงินเข้ม ไทหูกระต่าย และเชิ้ตสีฟ้าอ่อนของตัวเองเอาไว้ให้เรียบร้อย

 

 

 

 

 

“แน่สิฮะ ก็เขาเชิญพวกเรามาจริงๆ” คิลีกระซิบ หนุ่มน้อยดูหล่อเหลาด้วยชุดสูทสีน้ำเงินสด แต่ก็ยังดูน่ารักน่าหยิกด้วยรอยยิ้มกว้างจนแก้มแดง “รอแป็บนึงนะฮะ…ขอผมหาบัตรเชิญก่อน…”

 

 

 

 

 

แต่แทนที่จะหยิบซองอะไรสักซองออกมาจากกระเป๋า สิ่งที่คิลีหยิบออกมากลับเป็นแค่โทรศัพท์มือถือของเจ้าตัวเองเท่านั้น ธอรินใช้เวลาที่หลานชายเลื่อนหน้าจอง่วนในการหันไปมองครอบครัวของตน…ดีสผู้เกล้าผมสีดำสนิทของตัวเองเป็นมวยต่ำอยู่ในเดรสยาวสีม่วงคราม เธอกำลังใช้มือเกลี่ยๆ ให้เสื้อสูทของฟิลีหายยับ…เจ้าหลานชายคนโตของเขายังคงมาดสบายๆ แต่ก็หล่อกริบทุกองศาแม้จะสวมแค่สูทดำกับเชิ้ตขาวธรรมดา ส่วนดวาลินนั้นก็ทำให้ธอรินทึ่งจนเข้าขั้นอึ้ง…เพราะเขาไม่รู้เลยจริงๆ ว่าเพื่อนซี้ไปขุดเนคไทไหมสีน้ำเงินเข้มทอลายดอกไม้สีแดงเลือดหมูเส้นนี้มาจากไหนเพื่อใส่คู่กับสูทเทาของเจ้าตัว

 

 

 

 

 

แต่ให้ตายเถอะ…พวกเราดูจะคนกลุ่มเดียวในงานเลยว่ะที่ใส่สีเข้มกันมา… 

 

 

 

 

 

“ขอบัตรเชิญด้วยครับ”

 

 

 

 

 

ชายในสูทสีครีมที่ยืนอยู่ตรงประตูโบสถ์กล่าวอย่างเป็นมิตร แต่ก็แอบๆ มองธอรินและคณะด้วยสายตางงๆ ปนสงสัย ทำให้ชายหนุ่มแอบสบถในใจใส่ไอ้หลานชายคนเล็ก และก็สบถใส่ตัวเองด้วยอีกชุดโทษฐานที่บ้าพอจะเชื่อคิลี…ทุกคนในโบสถ์นั้นต่างก็เป็นกลุ่มคนตัวเล็กๆ ที่หน้าตาเป็นมิตรในชุดเสื้อผ้าสีสดใส จะอ้างทางพันธุกรรมหรือทางรสนิยมก็ได้ว่าไม่มีทางแน่นอนที่จะเกี่ยวดองกับผู้คนบ้านดูรินที่ทั้งตัวสูง หน้าตาคมกริบ และเลือกสวมชุดสีเข้มแบบจัดเต็มมาขนาดนี้

 

 

 

 

 

ชายในสูทสีครีมกล่าวประโยคเดิมอย่างสุภาพ ทำให้คิลีรีบยกมือขอเวลาอีกนิดแล้วเลิกเลื่อนหน้าจอ…หนุ่มน้อยกดโทรออกหาใครสักคน แล้วก็เริ่มบทสนทนาเมื่อสัญญาณต่อถึงปลายสาย

 

 

 

 

 

“บิลโบ แบ็กกินส์ ญาติของพริมุล่าใช่มั้ยฮะ? พวกผมมาถึงหน้างานแล้วล่ะ”

 

 

 

 

 

แว่วเสียงอุทานและพูดรัวเร็วอย่างตกใจมาจากปลายสาย แต่คิลีดูจะไม่ทุกข์ไม่ร้อนเลย “ก็ผมบอกแล้วไงว่าพวกเราจะมาอยู่ดี…แต่นี่เราไม่มีบัตรเชิญเข้างานน่ะ”

 

 

 

 

 

หนุ่มน้อยยืนใกล้ธอรินมากพอที่เขาจะได้ยินคนปลายสายบอกว่าตนจะไปเดี๋ยวนี้ แล้วในไม่กี่นาทีต่อมา…ชายหนุ่มผมสีน้ำผึ้งคนหนึ่งก็เดินกึ่งวิ่งอย่างกระหืดกระหอบมาจากในโบสถ์ ดวงตาโตสีน้ำตาลเจือเขียวเข้มนั่นมีแววสิ้นหวังปนอยากจะร้องไห้ยามที่มองเห็นคณะบ้านดูริน

 

 

 

 

 

“หวัดดีฮะบิลโบ แบ็กกินส์” คิลียิ้มกว้างให้ “…บอกแล้วใช่มั้ยว่าพวกผมจะมาจริงๆ”

 

 

 

 

 

ธอรินมองอีกฝ่ายอยู่ห่างๆ อย่างเงียบๆ…มองปราดเดียวก็รู้ว่าบิลโบ แบ็กกินส์กำลังอยู่ถูกที่ถูกเวลาด้วยเสื้อสูทสีไวน์เข้ากันนักกับเสื้อกั๊กสีเขียวมะกอกและไทผ้าไหมสีเหลืองทอง และก็เพราะว่าเจ้าตัวเองนั้นก็เป็นชายหนุ่มตัวเล็กๆ ที่หน้าตาเป็นมิตรเหมือนคนอื่นๆ ในงานนี้

 

 

 

 

 

จะต่างกันก็อยู่แค่นิดเดียว…ธอรินไม่ได้รู้สึกว่าใครในงานดูน่ารักดีอย่างที่รู้สึกกับบิลโบ แบ็กกินส์เลย

 

 

 

 

 

 

 

**

 

 

 

บิลโบ แบ็กกินส์เลือกไม่ถูกว่าจะร้องไห้หรือกระทืบเท้าโวยวายดีตอนที่เห็นกลุ่มคนแปลกหน้ายืนรอกันอยู่ตรงหน้าโบสถ์

 

 

 

 

 

ความทรงจำเรื่องข้อความพิลึกพิลั่นเมื่อสัปดาห์ก่อนหวนกลับมาอย่างชัดเจนตอนที่มีเบอร์แปลกๆ โทรเข้ามาหา…เขาแทบสบถออกมาเสียแล้วก่อนกดรับ บรรยากาศของวันแต่งงานที่ทุกสิ่งทุกอย่างต่างพร้อมใจกันผิดพลาดทำให้บิลโบรู้สึกอยากจะบ้าตายพอแล้ว…แต่ก็เห็นได้ชัดว่าสวรรค์ยังคงมีอะไรแสบๆ เตรียมไว้รอเขาอยู่อีกเยอะ

 

               

 

 

 

บิลโบค่อนข้างมั่นใจว่าเด็กหนุ่มผมน้ำตาลคือคนเดียวที่รู้ว่าทั้งกลุ่มเป็นแขกผู้ไม่ได้รับเชิญ…นั่นจึงทำให้เขาไม่อาจทำตัวเสียมารยาทได้ลง ชายหนุ่มเลยแค่หรี่ตามองเจ้าจอมยุ่งนั่นอย่างดุๆ แล้วก็เชิญให้ทุกคนเข้ามาในโบสถ์

               

 

 

 

 

“ไม่เป็นไรแฮมฟาสต์” เขาพูดกับเพื่อนบ้านผู้รับหน้าที่ตรวจบัตรเชิญพร้อมยิ้มให้ “นี่คือแขกของผมเองน่ะ ไม่ต้องดูบัตรเชิญหรอก”

               

 

 

 

 

แต่ก็นับว่ากลุ่มแขกแปลกหน้ากลุ่มนี้มาช่วยสถานการณ์ได้ไม่มากก็น้อย เพราะทีแรกนั้น…บิลโบจะต้องนั่งม้านั่งแถวเดียวกับบ้านแซควิลล์-แบ็กกินส์ แต่พอมีเรื่องวุ่นวายแบบนี้เกิดขึ้น…เขาก็เลยมีข้ออ้างในการย้ายทั้งตระกูลนั่นให้ไปนั่งแถวหลังสุด แล้วผายมือบอกให้เหล่าผู้คนหน้าตาคมกริบพวกนี้นั่งลงข้างตนแทน

               

 

 

 

 

การจัดการนี้ถูกใช้อีกครั้งตอนที่พวกเขาย้ายมาสู่งานเลี้ยงตรงสนามหญ้าหลังบ้านพริมุล่า เพราะบิลโบรู้ดีว่าตนต้องเป็นคนรับผิดชอบความผิดพลาดนี้…และเขาก็รู้สึกว่าการเผชิญกับกลุ่มคนแปลกหน้าหน้าดุก็ยังดีกว่าต้องมาทนฟังยัยโลเบเลียโม้สารพัดเรื่องของตัวเอง

               

 

 

 

 

บิลโบเป็นคนแรกที่ทำลายความเงียบของโต๊ะลงเมื่อสุนทรพจน์ของเจ้าบ่าวเจ้าสาวและผู้ใหญ่ในงานจบลง ตอนนี้บรรยากาศของงานเลี้ยงเริ่มถูกโอบคลุมด้วยบทสนทนาและเสียงช้อนส้อมกระทบจานแล้ว

 

 

 

 

 

“เอ่อ…สวัสดีครับ…” แล้วก็ตระหนักได้เอาในนาทีนั้นว่าตนไม่รู้ชื่อใครสักคนเลย “เอ่อ…”

 

 

 

 

 

“สวัสดีค่ะ ฉันดีสนะคะ” หญิงผมดำในเดรสสีม่วงครามสวยสง่าเข้าใจสถานการณ์ทันที เธอเริ่มแนะนำทุกคนในโต๊ะเรียงไปเรื่อยๆ “สองคนนั้นนั่นลูกๆ ของฉันเองค่ะ…ฟิลีกับคิลี” หนุ่มน้อยผมทองและผมน้ำตาลโบกมือพร้อมยิ้มกว้างให้บิลโบมาจากอีกด้านโต๊ะ “แล้วนั่นดวาลินค่ะ เป็นญาติของพวกเรา” หนุ่มตัวโตหน้าดุส่งเสียงฮื่อสั้นๆ เป็นการตอบรับ ความน่ากลัวที่ไม่มากอย่างที่ควรด้วยเนคไทสีบาดใจนั่น

 

 

 

 

 

“ส่วนนี่คือธอรินค่ะ” ดีสพยักเพยิดไปทางสมาชิกคนสุดท้ายของโต๊ะที่นั่งอยู่ข้างบิลโบ “พี่ชายฉันเอง”

 

 

 

 

 

นี่เป็นครั้งแรกที่บิลโบได้มีโอกาสมองคนข้างตัวดีๆ อย่างที่อยากทำตั้งแต่แรก…ธอรินเป็นชายตัวสูงที่มีเส้นผมสีดำตัดสั้นกับหน้าตาหล่อคมคาย สีหน้าเรียบนิ่งจนเข้าขั้นดุนั้นยิ่งถูกเน้นชัดเจนด้วยหนวดเคราครึ้มๆ นั่น…ดวงตาสีฟ้าอมเทาอาจดูเย็นชา แต่ทำไมก็ไม่รู้…บิลโบกลับจินตนาการภาพมันทอดแววอ่อนโยนได้อย่างไม่ยากเย็น และนั่นเองที่ทำให้เขายิ้มละไมออกมา

 

 

 

 

 

หลังจากนั้น คิลีก็ยอมสารภาพว่าตนแค่อยากเข้าร่วมงานแต่งงานสักงานเลยโมเมจนพาตัวเองและทุกคนมาจนถึงจุดนี้…คำสารภาพที่ทำให้ดีสหยิกแก้มกลมๆ สีแดงของหนุ่มน้อยจนเจ้าตัวร้องโอดโอยแล้วกล่าวขอโทษบิลโบ แต่เขาก็ตอบไปว่าไม่เป็นไรพร้อมเสียงหัวเราะ…เพราะแค่จากเวลานิดเดียวที่ได้เห็น บิลโบก็เอ็นดูทั้งฟิลีและคิลีไปแล้วเรียบร้อย สองหนุ่มดูเป็นตัวป่วนในชุดสูทที่หล่อน่าหยิกทั้งคู่ ยากนักที่จะถือโกรธได้นานๆ

 

 

 

 

 

และมื้ออาหารระหว่างนั้นก็เป็นการพูดคุยสัพเพเหระทั่วๆ ไป…บิลโบบอกเมื่อถูกถามว่าตนเป็นนักวาดรูปผู้รับงานอิสระ และก็ได้รู้ว่าดีสคือศาสตราจารย์ด้านพฤกษศาสตร์ ฟิลีกับคิลีกำลังเรียนอยู่ในระดับมหาวิทยาลัย ส่วนดวาลินนั้นเป็นนักเขียนผู้เซ็นสัญญาอยู่กับสำนักพิมพ์ที่ธอรินเป็นเจ้าของ

 

 

 

 

 

นั่นจึงทำให้เมื่อของหวานและแชมเปญเริ่มถูกเสิร์ฟพร้อมกับที่เพลงป็อปจังหวะร่าเริงดังจากลำโพง…ดีสก็ได้ถูกแฮมฟาสต์พาตัวไปนั่งที่โต๊ะบ้านแกมจีเพื่อคุยเรื่องต้นไม้ใบหญ้าอย่างออกรส ส่วนฟิลีกับคิลีก็โดดลงฟลอร์ไปโชว์ฝีมือโยนจานช้อนส้อมไปมาโดยไม่พลาดให้สาวๆ ได้กรี๊ดกันสนุกสนาน ดวาลินยังคงนั่งจิบแชมเปญอยู่ที่โต๊ะจนกระทั่งตอนที่มีเสียงเล็กๆ ดังขึ้นจากข้างๆ เก้าอี้

 

 

 

 

 

“คุณลุงคะ” คนพูดคือเด็กหญิงที่ดูตัวเล็กจิ๋วไปถนัดใจเมื่อเทียบกับดวาลิน ผมหลอดสีน้ำตาลอ่อนติดโบว์สีชมพูอ่อนเหมือนสีกระโปรง สาวน้อยต้องแหงนหน้าจนสุดเลยเพื่อให้ตาโตสีฟ้ามองสบกับอีกฝ่ายได้ “มาเต้นรำกับหนูได้มั้ยคะ?”

 

 

 

 

 

ดวาลินมีสีหน้ายุ่งๆ…แต่บิลโบก็แอบอมยิ้ม เขารู้ดีว่าไม่มีใครปฏิเสธคำขอร้องของหนูน้อยเอมิเลียได้หรอก

 

 

 

 

 

แล้วเมื่อร่างใหญ่ยักษ์ของดวาลินจูงมือสาวน้อยไปทางฟลอร์เต้นรำ…ก็ไม่มีใครอยู่ที่โต๊ะอีกนอกจากบิลโบกับธอริน ความเงียบทิ้งตัว…แต่ชายหนุ่มผมสีน้ำผึ้งก็คิดไม่ตกว่าจะชวนคุยดีไหม เพราะตลอดมื้ออาหารที่ผ่านมา ธอรินมักจะเป็นผู้ฟังมากกว่าผู้พูด และดูจะชอบใจมากกว่าที่ตัวเองได้นั่งเงียบๆ

 

 

 

 

 

เลยทำให้บิลโบประหลาดใจเป็นอย่างยิ่งเมื่ออีกฝ่ายเป็นคนเริ่มบทสนทนา

 

 

 

 

 

“ต้องขอโทษด้วยนะ…เรื่องวันนี้น่ะ” ธอรินเอ่ยเรียบๆ แต่ก็ถอนหายใจในประโยคหลัง “หลานชายฉันมันงี่เง่า”

 

 

 

 

 

“ไม่เป็นไรหรอก” บิลโบส่ายหน้าพร้อมยิ้มให้ พยักเพยิดไปทางสองหนุ่มที่ตอนนี้กำลังตีลังกาโยนจานให้กันไปกันมาอยู่ “มาแล้วก็ทำให้งานคึกคักดี…ฉันอาจจะต้องขอบคุณด้วยซ้ำที่พวกนายมากันนะ”

 

 

 

 

 

ธอรินหัวเราะเบาๆ ออกมา เป็นชั่วนาทีสั้นๆ ที่ทำให้บิลโบอุ่นวาบไปทั้งตัวเหมือนได้จิบช็อกโกแล็ตร้อน

 

 

 

 

 

พวกเขาไม่ได้คุยอะไรกันอีกมากนักเพราะหลังจากนั้นบิลโบก็ถูกตามตัวไปจากโต๊ะ…ในฐานะญาติคนสนิทและบุคคลที่ช่วยประสานงานหลายๆ อย่าง ทั้งเจ้าสาว เพื่อนเจ้าสาว และหลายๆ คนต่างก็ต้องการจะขอบคุณและเต้นรำกับเขา ซึ่งบิลโบก็ร่วมบทสนทนาอย่างถ่อมตัวและก็ตอบรับทุกคำชวน รู้สึกมีความสุขทุกครั้งที่มองภาพพริมุล่ากับเจ้าบ่าวของเธอ

 

 

 

 

 

แต่งานเลี้ยงที่สนุกสวยงามเพียงใดก็ต้องเลิกรา…ผู้คนเริ่มทยอยกันแวะเวียนมากล่าวลาพร้อมอวยพรส่งท้ายให้คู่บ่าวสาว บิลโบเลยตัดสินใจว่าตนจะรออีกสักหน่อยแล้วค่อยเข้าไปบ้าง เพราะเขาก็กะว่าจะรอจนครอบครัวดูรินบอกว่าจะกลับก่อนแล้วจึงค่อยไปกล่าวลาบ้างอยู่แล้ว

 

 

 

 

 

ที่ฟลอร์เต้นรำแทบจะไม่เหลือคนแล้วตอนที่บิลโบเดินเข้าไปเล่นๆ…แต่เพลงก็ยังคงบรรเลงอยู่ พริมุล่าชอบเพลงของเหล่าวงอินดี้เป็นชีวิตจิตใจ…นั่นจึงทำให้เธอเป็นคนคัดรายชื่อเพลงที่จะใช้เปิดเองทั้งหมด ซึ่งบิลโบก็ไม่ได้รู้จักทุกเพลงหรอก…แต่เขาก็คิดว่ามันร่าเริงและเหมาะกับบรรยากาศงานอันอบอุ่นสดใสแบบนี้นัก

 

 

 

 

 

เป็นอะไรที่แค่ฟังก็ชวนให้อยากขยับปลายเท้าจริงๆ นะ… 

 

 

 

 

 

รู้ตัวอีกที บิลโบก็ฮัมเพลงตามแบบตกๆ หล่นๆ แล้วโยกๆ ตัวไปมาเสียแล้ว…เขาจึงสะดุ้งโหยงและหน้าร้อนวาบอย่างอายจัดตอนที่มีเสียงทุ้มต่ำดังขึ้นจากข้างตัว

 

 

 

 

 

“นายรู้จักเพลงนี้ด้วยเหรอ?” ธอรินเอ่ยถาม เขาไม่ใช่คนชอบฟังเพลงมากมายอะไร แต่ก็รู้สึกได้ว่าเพลงทุกเพลงในงานนี้นั้นแปลกแต่เพราะหมดทั้งสิ้น

 

 

 

 

 

“อะ อ๋อ…ไม่หรอก” บิลโบส่ายหน้า น้ำเสียงตะกุกตะกักเล็กน้อยอย่างคนไม่ได้ตั้งตัว แต่สุดท้าย สีหน้าตื่นๆ นั่นก็แปรเปลี่ยนรอยยิ้มน้อยๆ…แก้มยังคงแดงอยู่ “แต่มันเป็นเพลงที่ดีนะว่าไหม…แค่ฟังก็อยากจะเต้นตามแล้ว…”

 

 

 

 

 

คงเพราะรู้แล้วว่าตัวเองโดนเห็นไปแล้ว ชายหนุ่มผมสีน้ำผึ้งจึงไม่เขินแล้วที่จะโยกๆ ตัวเป็นจังหวะต่อหน้าเขา…กางแขนออกนิดๆ เพื่อขยับไปมาตามจังหวะเพลง ธอรินไม่แน่ใจว่าเป็นเพราะตนยื่นมือออกไปหรือเพราะอีกฝ่ายยื่นมือเข้ามาหา…แต่เมื่อรู้ตัวอีกที เขาก็กำลังกุมมือและโอบเอวของบิลโบไว้แล้วก็ขยับตัวไปตามเสียงเพลงเสียแล้ว

 

 

 

 

 

ไม่มีการพูดคุยกัน…ความเงียบเลยทำให้ธอรินได้สังเกตอย่างชัดเจน เขาคิดๆ มาตั้งแต่ตอนถ่ายรูปรวมตรงหน้าโบสถ์แล้วว่าบิลโบ แบ็กกินส์ตัวเล็กกว่าตนมากจริงๆ…แต่ตอนนั้นก็ยังยืนยันอะไรไม่ได้เพราะพวกเขายืนกันอยู่บนขั้นบันได หากในนาทีนี้…ตอนที่ได้โอบร่างของอีกฝ่ายไว้ชิดในวงแขน ธอรินก็เห็นได้ชัดเจนแล้วว่าส่วนสูงของพวกเขาต่างกันในระดับที่ตัวเองสามารถวางคางลงบนเรือนผมสีน้ำผึ้งอ่อนนุ่มนี่ได้อย่างสบายๆ ถ้ากอดอีกฝ่าย

 

 

 

 

 

เฮ้ๆ…คิดอะไรน่ะ… 

 
 
 
 
 
 
 
 
 
แต่ก็ไม่ใช่แค่ธอรินคนเดียวที่มีความคิดตลกๆ ไร้เหตุผลเช่นนี้…เพราะระหว่างที่ขยับตัวไปตามจังหวะในวงแขนของอีกฝ่าย บิลโบเองก็คิดขึ้นมาอย่างไร้เหตุผลเหมือนกันว่าถ้าเพลงเพลงนี้ไม่มีวันจบก็คงจะดี
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
tbc.
 
****************************************
 
 
 
สวัสดีค่ะทุกคน ยินดีต้อนรับเข้าสู่ฟิคที่เต็มเปี่ยมไปด้วยเสียงติ่งกรีดร้อง อ้วกรุ้ง และขนแมวนะคะ #อัลไล
 
 
 
 
ตอนนี้อเวนเจอร์สกำลังจะมาแล้ว เราเลยหนีสปอย ตัดขาดอินเตอร์เน็ตเลยค่ะ เลยขนฟิคลุงป้าออกมาอ่าน เลยรู้สึกอยากกรี๊ดและอยากตายมากค่ะฟฟฟฟฟฟฟฟฟฟฟ แล้วพอมาดูฟิคตัวเอง ก็พบว่าเราไม่เคยเขียนลุงป้า modern AU เลย มีแต่แบบเจนเดอร์เบนด์ เราเลยแหกปากกรี๊ดๆๆๆๆแล้วก็เกิดเป็นฟิคเรื่องนี้ขึ้นมากค่ะ(…….)
 
 
 
 
กำลังค้างคากับอะไรงานแต่งๆมาจากออริที่เพิ่งเขียนไป เลยรู้สึกอยากเขียนขึ้นมาค่ะ ได้ไอเดียแรกเริ่มมาจากโพสนึงในทัมเบลอ แบบเขาส่งคำเชิญไปผิด แต่ทางนั้นก็ยกพวกกันมาร่วมงานอยู่ดี รู้สึกว่ามันโซคิลีมากค่ะก้ากกกก เลยได้เขียนเป็นบทแรกของฟิคนี้
 
 
 
 
ชุุดของฟิลี คิลี และดวาลิน เราอิงตามชุดของดีน ไอเดน และเกรแฮมตอนงานพรีเมียร์ที่เบอร์ลินของฮอบบิท 2 นะคะ หล่อมากกกกกกก หล่อมากๆๆๆๆๆๆๆ หล่อหล่อหล่ออออออออออออ
 
 
 
 
ส่วนชุดของธอริน(//วิ่งไปอ้วกรุ้งสักสิบปีแล้วค่อยวิ่งกลับมา) อิงตามชุดนี้ค่ะ
 
 
ใครอยากรู้รายละเอียดยี่ห้อและราคาเสื้อผ้าทุกชิ้น เชิญเปิดลิ้งเลยค่ะ โคตรแพงและโคตรหล่อ Esquire UK: December 2013 — Formal Education สูทกุชชี่แบบหล่อเรือหายวัวตายควายล้มมากค่ะฟหกดฟหกดฟหกดฟหกฟหกดสหกดหฟกหกดหกดฟฟฟฟฟฟฟฟฟฟฟฟฟฟฟฟฟฟฟฟฟฟฟฟฟฟฟฟฟ
 
 
 
 
 
 
สติแตกกระจายมากค่ะตอนนี้ หวังว่าทุกคนจะเอนจอยฟิคเรื่องนี้นะคะ
 
 
 
 
 
 
 
ด้วยรักและสูทกุชชี่สีน้ำเงินนาวีค่ะ
 
 
 
 
 
 
 
ทิพย์เอง
 

Advertisements

23 responses to “[The Hobbit Fic][ThorinBilbo] Going to One Wedding Brings on Another (1)

  1. คุณทิพย์คะ
    พอเห็นว่าคุณทิพย์อัพฟิคแบ็คกินส์ชีลด์ เราก็ทิ้งควิซพรุ่งนี้มานั่งอ่านเลยค่ะ ฟฟฟฟฟฟฟฟฟฟฟฟ
    คิดถึงท่านลุงท่านป้าาา ฮือออออ คิลีเอ๋ย นายทำได้ดีมาก

    ถ้าเพลงมันไม่จบ นายสองคนก็จะอยู่ท่านั้นต่อไปเรื่อยๆสินะ ขอแอบย่องเข้าไปเปิดเพลงวนลูปสักสามล้านรอบได้มั้ยคะ

    อาร์มิเทจในชุดสูทดาเมจมากค่ะ #พ่นไฟแบบสม็อค

    Like

  2. คิดถึงคู่เเเเเเเเเเเเน้//โหยหวน พอเห็นในเฟซแล้วรีบตามกลิ่นมาเลยค่ะแหม่ พออ่านแล้วอยากไปกลิ้งกับพื้น5555555 ..อ่อพี่ทิพย์คะ ฟิคขนมหวานอ่านของเจ้าหลานคัพเค้กมรณะแล้วก็คิดถึงของลุงด้วยเลยไปตามอ่านอีกรอบ แต่ตอนที่หายไปนี่ยังแก้โค้ดอยู่เหรอคะ? ไม่ได้เร่งแต่อยากรู้ค่า เพราะชอบซีรี่ย์นี้มากกกกกกก

    Like

  3. โอ้ยยยยยย//เคี้ยวชีทเรียนอย่างก้าวร้าวและดุดัน
    น้องมโนภาพทะเลสูทพร้อมผู้ชายดูรินหล่อยกเซ็มเจ็ดย่านน้ำแล้วอยากจะลงไปดิ้นตายคาะฟหหหหกดสดสสแสแมอ

    ทรั่นลุงงงฮืออออหล่ออออมากกกก รับสมัครคนขัดรองเท้ามั้ยคะ (อะไร)
    เห็นแล้วอยากลงไปกราบกรานมากก่หนหา

    รอค่ะ รออ่าน /ปูเสื่อทิ้งไว้อย่างเร่งรีบและไปอ่านไฟนอลต่อ

    Like

  4. โฮรวฟฟฟฟฟฟฟฟฟฟฟฟฟฟ
    หนูแพ้ทางงานแต่งค่ะ นี่พูดเลย!
    พอมาอ่านเรื่องนี้ที่ตัวเอกเจอกันในงานแต่งนี่แทบกรี๊ด มันอบอุ่น หวานฟุ้งๆ ยังไงไม่รู้ดีค่ะ
    พล็อตน่ารักมากเลยค่ะ อ่านไปก็อมยิ้มไป
    คิลีเกรียนมาก ไม่รู้จักกันด้วยนะ แต่ก็จะไปๆ 5555555
    เห็นพี่ทิพย์อธิบายเรื่องชุดเจ้าบ่าวกะผู้ร่วมงานเกี่ยวกับสูท ไท ทักซิโด้ก็แอบเดาๆ ว่าเขียนอะไรแน่ๆ วันนี้อยู่ดึกเลยทันอ่าน><
    พี่ทิพย์ขาาาา สูทกุชชี่ก๊าวใจมากค่ะฮือฟฟฟฟ แล้วสีน้ำเงินนาวี สีโปรดอีกสีของนุ้งเลย //meดิ้นไปมา
    รออเวนเจอร์ส์เช่นกันค่าพี่ทิพย์ นี่ร่ำๆ ว่าจะได้ไปดูช้าด้วย แงฟฟฟ
    จะหลบหลีกสปอยล์พ้นฤา TwT
    ปล. อ่านมินนิวท์จบแล้วค่ะ น่ารักมั่กๆ เยย

    Like

  5. เกร้ดกดดดดด พี่ทิพย์ทำกะน้องได้
    แบบโอวก็อชแบกกินชิล เอาไงดี555555
    คือแพ้สายตาขุ่นธอรินมากค่ะณจึุดๆนี้
    คิลีหมานั้อยก็แบบ ทำดีมากลูกเอ๋ยยยย
    แบบละตอนเต้นรำคือระ นี่คือกัดหมอนค่ะ คือเขินและฟินแง้
    โอ้ยแบบ หน้าร้อนเลยเกร้ดดด
    ละภาพหนุ่มๆกูรินนี่คือก๋็อชชช ติดตาอิเดี๊ยนมากค่ะ
    บอยแบนค่อดดดดด
    แงอยากได้อ่ะะะ
    อิจฉาบิลโบ้ด้วยเอาดีๆ มีการแอบคิดว่าเอาหัววางบนคางนะคะแหมมมมมม่
    เขินง่ะะะะ

    Like

  6. ::คำเตือน เม้นท์นี้มีแต่เสียงกรีดร้องค่ะ::
    กรี๊ดดดดดด แง้ ดาเมจรุนแรงมาก โฮรวววววววว //จิกทึ้งหมอน
    น่ารักมากกกกกกค่ะ Q///////Q
    อยากพุ่งเข้าไปหยิกแก้มคิลี แง้ ฉากเต้นรำตอนท้ายหวานมากกกกกก ธอรินหล่อมากกกกกกก บิลโบน่ารักกกกก แง้ //พลังชีวิตลดฮวบ
    โอยยยย ถ้าไม่ติดว่าฝนตกจะออกไปวิ่งพ่นรุ้งรอบบ้าน โฮรววววววว กราบพี่ทิพย์รัวๆ
    ไม่ได้เข้ามาอ่านนานมากกกกก เข้ามาทีนี่น้ำตาลขึ้นปรี๊ดๆเลยค่ะ ชอบที่สุดเลย 💜
    ขอบคุณสำหรับฟิคดีๆนะคะ //ชาบู

    Like

  7. /ทิ้งไฟนอลแล้วพุ่งฟัดหนุ่มตัวน้อยอย่างรุนแรง/
    แง้วววว น่ารักมากกกเลยค่ะ มองเห็นละอองความฟรุ้งฟริ้งลอยวน 555 ส่งคำเชิญไปผิดแต่ก็ยังมานี่มันโซคิลีจริงๆด้วยค่ะ น่าตีจริงๆ ขออนุญาตตีด้วยปากที่แก้มแดงๆนั่นได้มั้ยคะ(!?) 555 ตลกกว่าตรงที่ยกทัพกันมาทั้งบ้านนี่ล่ะค่ะ ถ้าเป็นบิลโบ้ต้องอุทานในใจอย่างก้าวร้าวรัวๆแน่ๆ เขินโมเม้นเต้นรำ ไม่รู้ใครเนียนใคร แต่มันดีเหลือเกิลลลลลล ฮือออออ หนุ่มในชุดสูทนี่โซก๊าวใจจริงๆค่ะ ยอม
    ป.ล.เราก็พยายามหลบสปอยเหมือนกันค่ะ กว่าจะได้ไปดู แต่คิดว่าคงไม่พ้นแน่เลย TT

    Like

  8. ไม่ได้เข้าwordpressมานานมาก เข้ามาเพื่ออ่านฟิคน้องทิพย์เลย -/////- ฟฟฟฟฟฟฟฟฟฟฟ บิลโบน่ารักมาก ฟฟฟฟฟฟ บรรยากาศในฟิคมันช่างฟรุ้งฟริ้ง SO Fluff ฟฟฟฟฟ คิลีนี้มันน่าตีจริงๆ หุหุหุ ทำดีมาก! #หยิกแก้ม ธอรินหล่อมาก #กุมอก รอตอนหน้านะค่า

    Like

  9. ถึงคุณทิพย์

    ดีใจมาก…ดีใจจนน้ำตาจะไหล ในที่สุด…
    คิดถึงธอรินบิลโบมากๆค่ะ ทุกๆครั้งที่อ่านคู่นี้ เรารู้สึกได้ถึงบรรยากาศความอบอุ่นเหมือนแสงอาทิตย์ยามเช้า(ที่ไม่ใช่แถวบ้านแรา กร๊ากก)กับรสชาติของช็อคโกแฃตเข้มข้นที่เจือจางในปาก มีเสียงเพลงเบาๆแบบคือไม่ทราบจะอธิบายเป็นแบบไหน แต่มันรู้สึกแบลนั้นจริงๆ พอเห็นคุณทิพย์อัพฟิค รีบกดมาทันใด(ในหัวอยากถามมาก คุณทิพย์คะ จะทำเป็นหนังสือมั้ยคะ ถถถถถถถ)ตอนฉากที่ทั้งสองเต้นรำนี่ ฟินเรือล่มวัวหายความล้มมากค่ะ ฟฟฟฟฟฟฟ ชอบจัง ดูแบบ ครอบครัวนี้อบอุ่นมากกก
    ถ้าให้พิมพ์อีกยาวแน่นอนค่ะ 555555
    จะรอตอนต่อไปนะคะ ขอบคุณที่แบ่งปัน 🙂

    Like

  10. พี่ทิพย์ขราาาาาาาาาาาาา~~~~~ //วิ่งมาพร้อมกะการสครีมมมมมใส่รัวๆๆๆๆ
    แงงงงงงงงง พี่ทิพย์บอกว่าหลบสปอยล์ ตัดเน็ท จำศีล ลงหลุมหลบภัยยยยไปแต่งฟิคแทน แงงงงงงงง มันช่างงงงง…….. (ขอก็อปประโยคมาเลยค่ะ) “เต็มเปี่ยมไปด้วยเสียงติ่งกรีดร้อง อ้วกรุ้ง และขนแมว” <<< นี่มันนนนนิยามฟิคแบบตรงจุดฝุดๆเลยค่ะ

    นี่อู้งานอยู่เลยค่ะ อดไม่ได้ เห็นคู่ลุงป้าทีไรเป็นอันทิ้งทุกอย่างเลยค่ะโดยเฉพาะฟิคลุงป้าของพี่ทิพย์ จุดที่พีคสุดๆคือตอนอ่านมาถึงทอล์คด้านล่างและมีรูปขุ่นริชนี่

    .
    .
    .
    (ค่อยๆเลื่อนลงมา)

    วร้อยยยยยยย คนอาร้ายยยยยยยยย หล่ออขนาดเน้ๆๆๆๆๆ
    ชุดก็ราคากระชากใจเหมือนคนใส่เลยค่าาาาา

    พูดถึงฟิคมันเป็นอะไรที่ฮามากเลยค่ะ คิลีนี่แสบจริงๆ (อยากกินฟรีงานแต่งอ่ะเดะ //ไม่ใช่และ) แต่อย่างคิลีนี่คงไม่มีใครโกรธได้นานๆจริงๆหรอกกกกกก (เพราะงั้นเลยกล้ามาสินะนายยยย)

    แอบขำคุณลักษณะตรงกันข้ามของบ้านดูริน กะตระกูลของบิลโบและญาติๆมากเลยก่ะะะ
    ขำไปได้ไม่กี่ประโยคเมื่อเจอประโยคนี้เข้าไปแทบจะสำลักออกมาเป็นขนแมวเลยค่ะ

    "ธอรินไม่ได้รู้สึกว่าใครในงานดูน่ารักดีอย่างที่รู้สึกกับบิลโบ แบ็กกินส์เลย”

    ฮั่นแน่…..ลุงงงงงงงงง

    ต้องบอกว่าบิลโบนี่เป็นคนที่จัดการสถานการณ์ได้ดีประหนึ่งการที่พี่ทิพย์หลบสปอยล์มาแต่งฟิคแทนเลยก่ะะะ เห็นได้จากการย้ายญาติตัวเองไปนั่งที่อื่นแทนนน โดยใช้ข้ออ้างจากการที่มีแขกมิได้รับเชิญ ~~ หลักแหลมมากค่ะะะ!!!

    ชายตัวสูงที่มีเส้นผมสีดำตัดสั้นกับหน้าตาหล่อคมคาย <<พี่ทิพย์ช่างบรรยายขุ่นริชได้โลกสะพรึงคิดภาพตามแล้วละลายมากเลยค่ะ ตอนอ่านนี่แทบจะจินตนาการประหนึ่งพวก love at first sight และใส่ glitter วิบวับรอบๆฉากละกัน ฮ่าๆๆ

    ขำเนคไทดวาลินสุดเลยค่ะ แถมมีหนูน้อยมาชวนเต้นรำด้วย สงสัยหนูน้อยคงจะชอบเนคไทคุณลุงงงง

    และโมเม้นแห่งปีในฟิคนี้ก็คือโมเม้นที่มึนๆไปๆมาๆมาเต้นรำกันได้นี่แหละค่าาาา อะไรมันจะใจตรงกัน บรรยากาศเป็นใจขนาดเน้รรรรรรร

    บิลโบเองก็คิดขึ้นมาอย่างไร้เหตุผลเหมือนกันว่าถ้าเพลงเพลงนี้ไม่มีวันจบก็คงจะดี
    ….รีดเดอร์เองก็คิดว่าฟิคตอนนี้ยังไม่จบก็คงจะดี

    ถ่าาด้าาาาาา …. ขอโทษค่ะพี่ทิพย์เขียนไร้สาระมากมายยยยยยยยยย แต่ชอบฟิคพี่มากจนนมิสามารถอัดอั้นด้ายยยยยยยยย
    ขอบคุณสำหรับฟิคดีๆค่ะะะ

    อัพเมื่อไหร่จะรีบมาอ่านต่ออีกค่าาาาา

    รักก่ะ หุหุ

    Like

  11. อนันต์ขอด่าคิลีก่อนนะคะพี่ทิพย์
    อีตาคิลี อีตาหมาดื้อออออออออออออออออฟฟฟฟฟฟฟฟฟฟฟฟฟฟ แสบมากกกกกก แสบมากๆ ทั้งแสบทั้งดื้อเลย โอ้ยยยยยย5555555555555555 ทำไมแสบอะไรขนาดนี้ เนียนมากๆเข้าข้างตัวเองขั้นสุด555555555 ถ้านายไม่หล่อนี่นายตายแน่ๆเลยนะเนี่ยยยยแงงงงงงงงง/ไม่เกี่ยว /พี่ทิพย์ชก
    นี่จริงๆแล้วเป็นแผนของนายใช่ไหมคิลีที่จะลากทั่นลุงให้ออกมานอกบ้านเผื่อหาคู่ให้ทั่นลุงน่ะ มันเป็นจุดประสงค์เบื้องลึกของนายก็บอกมา เลาจะให้อภัยนาย/พี่ทิพย์ชกอีกทีบอกไม่ใช่เว้ย
    ไม่เคยพบไม่เคยเห็นคนดื้อจะไปงานแต่งงานเลยค่ะ55555555555 คิลีจริงๆ คิลีมากๆ แสบสุดๆ โอ้ยแต่ก็น่ารักสมเป็นคิลีฟฟฟฟฟฟ คำว่า “พวกเราก็จะไปอยู่ดีนั่นแหละ” นี่มันโคตรน่าหมั่นไส้อ่ะพี่ทิพย์ น่าหมั่นไส้แบะน่าหยิกจริงๆแบบ โอ้ยยยยยยยยย ตาบ้าาาาาาาาา มั่นใจเลยค่ะว่าตอนพิมพ์ประโยคนี้คิลีต้องทำหน้าตาน่าหมั่นไส้ยักคิ้วน่าหยิกแน่ๆเลย55555555

    แล้วไอ้การมาถึงงานแล้วโทรหาเขานี่เหมือนจะบอกกลายๆเลยว่า “เฮ้ ฉันมาถึงแล้วนะ มารับซักทีสิ เห่นโหลวววววอย่าปล่อยให้แขกรอ นี่วีไอพีเชียวนะ” เลยล่ะค่ะ555555555555 อนันต์รู้สึกอย่างนี้จริงๆนะ รู้สึกว่าหมอนี่นิสัยไม่ดีเอาเลย แสบจริงๆ แต่ก็น่ารักกกกก ดุไม่ลง555555

    เมินหลานมาทั่นลุงบ้างฟฟฟฟฟฟฟฟฟฟฟฟฟ พี่ทิพย์คะะะะะะะ ท่านลุงฮอตมากกกกกก ฮืออออออออออ สูทน้ำเงินนนนนฮือออออออ หนวดแน่นๆเคราแน่นๆ ฮือออออออออ อนันต์อยากอ้วกเป็นสายรุ้ง อนันต์สำลักทั่นลุงละเกิน ทำไมทั่นป้าตอนเห็นไม่สำลักบ้างงงง ไม่สะทกสะท้านกับความฮอตสายรุ้งพุ่งของท่านลุงบ้างเลยหรือไง แงงงงงงงงงงงง อิจฉาท่านป้าฟฟฟฟฟฟฟฟ /อ้วกเป็นสายรุ้ง /พี่ทิพย์ชกฐานทำเลอะเทอะ

    อนันต์ชอบมากกก ตอนท่านลุงเปรียบเทียบบ้านแบคกินส์ว่าตัวเล็ก มันดูน่ารักส์สิ้นดี ฮือออออออ ความรู้สึกท่านลุงตอนนั้นเป็นยังไงนะคะ แบบ เห็นคนตัวเล็กๆชุดสดใสพอมาเทียบกับบ้านตัวเองเลยดูยักษ์ขึ้นมาเลย โอ้ย ใส่สีเข้มสุดฮอตกันมาอีกฟฟฟฟฟฟฟฟ คงว่าน่ารักน่าเอ็นดูน่าดู แต่คนไหนๆคงไม่น่ารักน่าเอ็นดูและดูเอ็นเท่าว่าที่ทั่นป้าใช่ไหมล่ะฟฟฟฟฟฟฟฟฟฟฟ ถึงกับคิดออกมาดั๊งดัง แถมจ้องเขาเสียละเอียด คนอะไร ฮืออออออออออออ สนใจขนาดนี้เอาไปเลยค่ะะะะ/ปาทั่นป้าใส่รัวๆ

    แต่แหมมมมม ทั่นป้านี่สบโอกาสดึงคนบ้านนี้มานั่งกะตัวเองเป็นกันชนเชียวนะคะ55555555555 สบายหูไม่ต้องฟังญาติพูดมากไปดิทั่นป้า55555555 ตอนนั่งโต๊ะด้วยกันอีก พอแนะนำธอรินนี่อะไร ”
    ได้มีโอกาสมองคนข้างตัวดีๆ อย่างที่อยากทำตั้งแต่แรก” แหมมมมมมมมมมม ทั่นป้าาาาาาาาาาาาาาาาาา ขอแหมยาวๆเลยค่ะแหมมมมมมมมมมมมมมม /โดนทั่นป้าชก อนันต์เข้าใจนะทั่นป้านะ คนฮอตอย่างนี้จะไม่กล้ามอง ต้องค่อยๆหาโอกาสมอง อู้ยยยยยยยย มองแล้วยิ้มด้วย!! แถมยังเอ็นดูคิลีฟิลีแล้วอีก สองบ้านซี้กันเร็วสุดๆ ฮือออออ ทั่นป้าน่ารัก บ้านดูรินจับไว้อย่าได้ปล่อยนะคะฟฟฟฟฟฟฟ

    น้องชอบตอนดวาลินโดนหนูน้อยเอมิเลียชวนเต้นรำ ฮืออออออพี่ทิพย์คะ ทำไมน่ารักแบบนี้ล่ะ ภาพคุณลุงอุ็มเด็กน้อยตัวเล็กๆเต้นรำน่ะมันน่ารักมากเลยนะคะฮือออ อนันต์เขินนนนนนน อยากเป็นเอมิเลียซะเองเลยฟฟฟฟฟฟฟฟฟฟฟฟ/โดนชกอีก
    พูดถึงเต้นรำกับบ้านดูรินห้ามปล่อยทั่นป้าไปนะนี่คือฉากเต้นรำของทั่นลุงทั่นป้าเลย โอ้ยยยยยฟฟฟฟฟฟฟฟฟฟฟ ทั่นลุงขา อย่าว่าอย่างนั้นอย่างนี้เลยนะ หลานทั่นลุงกะทั่นลุงก็เนียนไม่แพ้กัน ฮือออออ ชวนคุยเรื่องเพลงไปเป็นชวนเต้นรำแนบชิดแนบเอวเนียนๆได้ อือหืออออออออออออ ความฮอตนี่คืออะไร ความหวานนี่คืออะไรคะทั่นลุง ทำไมจีบทั้นป้ารุกทั่นป้าเร็วขนาดนี้ฟฟฟฟฟฟฟฟฟฟฟ ทั่นป้าเองก็หลงสเน่ห์ทั่นลุงเข้าเต็มๆ ทำไมทั่นลุงฮอตไม่เกรงใจใครเลยยยฟฟฟฟฟฟฟฟฟ//อ้วกสายรุ้งอีกรอบ

    ขอโทษนะคะพี่ทิพย์ ฮือออออออ น้องสครีมแต่ความฮอตของท่านลุงเต็มไปหมดเลย ; _____ ; แต่ว่านะคะ เอาอีกค่ะ //พี่ทิพย์เตะ
    แอออออออออ ขอบคุณพี่ทิพย์มากๆนะคะที่ทำให้อนันต์มาอ้วกสายรุ้งไปด้วยกันฟฟฟฟฟฟฟฟฟฟฟ

    Like

  12. เอื้อก ดาเมทความหวานปนอบอุ่น เต็ม 100 เลยที่เดียว อ่านแล้วรู้สึกจักจี้ ที่หัวใจทำให้ต้องยิ้มตลอดเวลาเลย อ้ากๆๆๆๆๆ อยากมีโมเม้นแบบนี้กับตัวเองบ้างจัง (ว่าแล้วก็จิ้มโทรศัพท์ส่งข้อความไปแบบสุ่มเบอร์) ขอบคุณมากนะค่ะสำหรับเรื่องนี้ อ่านแล้วมันชุ่มชื่นหัวใจจริงๆ ค่าาาาา

    Like

  13. สครีมซักสิบปี
    ตั้งเเต่หนังจบก็หาเเบ็คเกนชิลใหม่ๆอ่านไม่ได้เเล้ว /เศร้า
    พอเห็นพี่อัพก็รีบพุ่งมาอ่านเลยยย
    ดาเมจรุนเเรงมากกก ยิ่งเป็นงานเเต่งอีก ฮอลลลล /ตาย
    ดาเมจความอบอุ่นๆหวานๆ ชอบมากเลยยย
    ขอบคุณมากเลยยยนะคะ ที่ทำให้หัวใจกลับมาพองโตอีก /เขินจัง

    Like

  14. แง่งงงงงง กอดเลยๆไม่มีใครเขาว่าหรอกกกกก
    นึกถึงบิลโบตัวเล็กๆแล้วมีธอรินโอบตัวอยู่แล้ว…
    โคตรก๊าวเลยค่าาาาาาาาาาาาาาาาาาาาาาาาาาาาาาาาาาาาาาาา
    บิลโบแม่_น่ารักกุงกิ้งไม่แปลกที่ธอรินที่จะคิดแบบนั้น โอ้ย ใครก็ได้เติม Hp ที!!
    ขอทิ้งท้ายว่า…สูทนี่มัน…แจ่มว้าวก๊าวแมวมากค่ะ…

    Like

  15. น้องมาอ่านแล้วค่ะ ฟฟฟฟฟฟฟฟฟฟฟฟฟฟฟฟฟฟฟฟฟฟฟฟฟฟฟฟฟฟฟฟฟฟฟฟฟฟฟฟฟฟฟ
    โอ้ยยยยยยยยยยยยยย ตาย ตาย ตาย น้องก็พึ่งรู้สึกว่าเอยูแบบไม่เจนเดอร์เบนด์ของลุงป้ายังไม่มีเลยนี่นา แบบเจนเดอร์เบนด์ท่านป้าก็น่ารักมุมิอยู่แล้ว แต่ไม่เจนเดอร์เบนด์นี่ชวนเขินมากค่ะแง ฟฟฟฟฟฟฟฟฟฟฟฟ

    คือ คิลี ลูก อะไร ทำอะไร555555555555555 โอ้ยยยยย มันคิลีจริงๆอะพี่ทิพย์ คิลีมาก แบบมึนๆเบลอๆ เนียนๆ อ๋อเหรอๆ แล้วก็ทำตามที่ตัวเองจะทำอยู่ดี 555555555555555555555 ทั้งฮาทั้งน่าหมั่นไส้ แต่เพราะเรื่องนี้เกิดขึ้นได้เพราะคิลี ฉะนั้นหลังจากแอบสวดในใจไปหนึ่งยก ก็มาให้พี่กอดทีมาค่ะ ฟฟฟฟฟฟฟฟฟ พี่ให้อภัยเพราะหล่อหรอกนะ 555555555555555555 /มั้วะะะะะ /โดนยัน

    แล้วท่านลุง โอ้ยยยยยยยยยยย มาเจสติกมากค่ะ โซฮอตตตต หล่อหล่อหล่อหล่อ หล่อไม่เกรงใจญาติเจ้าภาพ หล่อไม่เกรงใจคนอ่าน ฟฟฟฟฟฟฟฟฟฟ ตอนอ่านน้องก็นึกเป็นภาพริชาร์ดนะ แต่พยายามไม่นึกให้หล่อมาก พอเลื่อนลงมาเจอมนุษย์สูทด้านล่างนั่นนี่ อือหืออออออออออออออออออออออออออ ตายค่ะตาย เป็นท่านป้านี่ไม่เหลือแล้วค่ะ 55555555555

    แล้วนอกจากหล่อ ความเนียนนี่ต้องเป็นพันธุกรรมอย่างนึงแน่ๆค่ะ ท่านลุงก็เนียนเหมือนกัน 55555 น้องรู้นะว่าระหว่างที่ท่านป้าคุยๆในโต๊ะจะมองไม่มอง ท่านลุงนี่สังเกตท่านป้าไปจนถ้วนถี่แล้ว 5555555 แล้วที่นั่งอยู่นี่ต้องเป็นการจัดฉากของครอบครัวแน่ค่ะ น้องสาวก็หาเรื่องไปคุย หลานๆก็หาเรื่องออกไปสนุก เพื่อนนี่อาจจะยากนิดนึง แต่น้องเข้าไปช่วยแล้วค่ะ ชวนเต้นรำ /อ๋อ อมีเลียนี่น้องเองค่ะ กร๊ากกกกก ทุกอย่างเลยสำเร็จ เหลือท่านลุงท่านป้าไว้ให้ทำความรู้จักกันแอ๊วเอิน อิอิอิอิอิอิอิ /น้องนี่โรคจิตขึ้นทุกที 5555555555

    ที่โต๊ะ่ท่านลุงหยอดไปนิดนึงแต่ท้ายงานนี่เนียนสุดๆเลยนะคะแหม ฟฟฟฟฟฟฟ น้องรู้หรอกว่ารอจังหวะอยู่ แหมๆ เดินเข้าไปโอบแล้วเต้นนี่ ไม่หน้ามึนก็ทำไม่ได้นะคะ กร๊ากกกกกกกกกกกก /โดนลุงเตะ

    รอตอนต่อไปนะคะพี่ทิพย์ /พ่นสายรุ้งกับขนแมวเกร๋ๆ 555555555

    Like

  16. พี่ทิพย์ขาาา พี่ทำร้ายหนูอีกแล้วนะคะ หนูโดนดาเมจจากแบ็กกินส์ชีลด์ของพี่ไปเต็มๆๆๆ ตระกูลดูรินแอบเนียนเลยนะ 55555 แบบทางด้านบิลโบ้แต่งมาสดใส ดูรินมาแบบขรึมๆนิ่งๆเข้มๆ ธอรินในสูนี่มันก๊าวววววววววววววววว #เติมวไปล้านๆๆๆตัว

    แงงๆๆๆ ดีส เธอทำดีมากกกก ที่แนะนำตัวแทนพี่ชาย ดวาลินรี่ก็แอบอ่อนโยนกับเด็กนะยะ

    หกกอดเดกดเดกเดกดห้เดกเดกหฟฟฟหหหหกดกก //อ้วกเป็นสายรุ้ง

    Like

  17. กรี้ดดดดด มันกร้๊าววววววมากกกกกกกก หาฟิคที่อบอุ่นอบอวลเเบบเน้มานานแล้ววววแถมคู่นี้ก็เป็นforeverในใจติ่งมาเนิ่นนานขอบคุณที่ให้ฝันเป็นจริงคร่าาาา ต่อเร็วนะค้า อยากอ่านนนน

    Like

  18. ฮว้ากกก แบ๊คกิ้นชิลด์!!!

    ธอรินหล่อมากเลยค่ะพี่ทิพย์ขา ต้องขอบคุณหลานตัวแสบจริงๆที่ทำให้สองคนได้มาเจอกัน

    #ส่งผิดยังไงก็จะไปให้ได้# น้องเพิ่งเคยเจอโมเมนท์แบบนี้เนี่ยแหละ

    Like

  19. เหยดดดดดดดดดดด เหยดดดดดดดดดดดดดดด เหยดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดด ฟิคนี้มันอะไรกันค๊าาาาาา แงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงง

    โอ่ยยยยยย เราขำตั้งแต่ตอนบิลโบส่งข้อความผิด แล้วอีกฝ่ายยืนยันมาว่าจะไปแล้วล่ะค่ะ 55555555 แงงงง ตอนแรกนี่แอบงง เอ๊ะ ส่งผิดไปหาธอรินรึเปล่า? เอ๊ะ แต่ธอรินไม่น่าจะดึงดันอะไรกับคนไม่รู้จักขนาดนี้นะะ??? พอหลายบรรทัดต่อมา……….. อ่อ เจ้าลูกหมาตัวแสบนี่เอง (ไม่แปลกใจเลย55555555555)

    ฮืออออออๆๆๆๆๆ ชอบคำบรรยายถึงแต่ละคนในเรื่องมากค่ะ แงๆๆๆ บ้านดูรินนี่ออกแนวไฮโซชอบกลล ฮว๊ากกก ดิสดูสวยสง่ามากกกก ฟิลีดูหล่อสุดๆ ฮือออ แอบชอบเนคไทของดวาลินมากค่ะ แงงงง บิลโบก็โคตรรรร น่ารักกกกกกก!!!! แถมธอรินยังนั่งข้างบิลโบอีก อ่ากกกกก อ่านไปสครีมไปเลยค่ะ แบบหล่อออออออออว์ ฮืออออ เราชอบอาชีพของแต่ละคนในเรื่องมาก ดูดีกันสุดๆเลย แงงงงงงงงงงงง

    โอ้ยยยยยยยยยยยยยยยแล้วตอนหลังดูแบบบบบ อ่ากกกกกกกก สวีททหวานนน เราเขินจนตัวบิดเบยยยยยย(?) โหยยยยยยยยยย แค่นั่งอยู่แล้วคุยกันหนุงหนิงบนโต๊ะไม่พอ ยังไปสวีทกันบนฟลอร์เต้นรำอีกนะะ แหมมฟฟฟฟฟฟฟฟฟฟ ทิพย์ต๋าคะะะ จริงๆงานนี้เป็นแผนของคิลีรึเปล่าคะะะฟฟฟฟฟฟฟฟฟ แบบว่าวางแผนหาแฟนให้ท่านลุงอะไรงี้อ่ะค่ะ กร๊ากกกกกกกกกกกกกกก ท่านลุงโสดมานานเกินไปแล้ว ลองไปงานแต่งซะบ้างเผื่อได้เจ้าสาวติดไม้ติดมือกลับบ้าน(?) แงงงงงงงงงงง

    อ่านแล้วเขินมากค่ะแงงงๆๆๆๆ แอบอยากจะอัดเสียงตอนนั่งอ่านไปให้ทิพย์ต๋าฟังเลย เราหัวเราะและสครีมลั่นหลายฉากมากเลยค่ะ กร๊ากกกกกกกกก ขอบคุณมากสำหรับฟิคนะคะะ โฮรววววววว

    Like

  20. จะต่างกันก็อยู่แค่นิดเดียว…ธอรินไม่ได้รู้สึกว่าใครในงานดูน่ารักดีอย่างที่รู้สึกกับบิลโบ แบ็กกินส์เลย……….. //อร๊ายยยยยยยยยยย เจอประโยคนี้ก็ฟินตัวแตกเรียบร้อยค่าาาาาาาาา ต้องขอบคุณความซนแซบของคิลีเป็นอย่างยิ่ง 55555555 ฉากที่เต้นรำกันก็กร๊าวมากมายยยย

    Like

  21. “จะต่างกันก็อยู่แค่นิดเดียว…ธอรินไม่ได้รู้สึกว่าใครในงานดูน่ารักดีอย่างที่รู้สึกกับบิลโบ แบ็กกินส์เลย”

    นี่มันทำร้ายมากค่ะ บอกเลย ///ปิดหน้ากับหมอนแล้วกรี๊ดดังๆ ฮือออออ แล้วยิ่งเลื่อนลงมาเห็นรูปท่านลุงนี่โอ๊ยยยยย ไม่ทนค่ะ ไม่ทน บิลโบ้ยิ่งน่ารักมาก ดูนุ่มนวล ดูละมุน ฮือออ น่าร๊ากกก >///<
    เชิญมาเข้างานและยังเป็นมิตรสุดๆ แล้วมันย้อนคิดถึงฉากในหนังที่พวกคนแคระทยอยบุกมาดินเนอร์ที่แบ็คเอนท์ คิดถึงบิลโบ้ตอนนั้น แล้วมาอ่านบิลโบ้ตอนนี้ มันยิ่งฮามากๆค่ะ ฮิฮิฮิ

    อ่านตอนแรกเลยคิดว่าส่งข้อความผิดไปให้ธอรินนะ แต่อ่านๆไปนี่เอ ไม่มั้ง แล้วลูกหมาน้อยนี่เอง ทำดีมากเลยค่ะ และน่ารักน่าหมั่นเขี้ยวมากๆด้วย หยิกแก้ม
    เราขำตั้งพารู้ว่าเขาเชิญผิดก็ยังไปหลอกพากันยกมาทั้งบ้านแล้ว ยิ่งเจอแบบ จะทางพันธุกรรมหรือทางรสนิยมก็ไม่น่าใช่ญาติกันนี่โคตรฮา แหม มันใช่อ่ะ ///ทุบโต๊ะปังๆ
    ปล.เราชอบเน็คไทของดวาลินนะคะ lol

    Like

  22. หล่อวัวตายควายล้มจริงๆด้วยค่ะพี่ทิพย์!!!!!! ฟฟฟฟฟฟฟฟฟฟฟ พอเห็นพี่ริชกุชชี่เท่านั้นแหละ เลื่อนกลับไปอ่านใหม่แบบเก็บแม่งทุกรายละเอียดรัวๆเลยค่าาาาาา กรี๊ดดดดดดดดด คือหล่อ หล่อ หล่อมาก หล่อลาก หล่อชิบหาย #สกรีมยาวๆ แล้วแบบ อิโบ้ก็น่ารักอ่ะ น่ารักๆๆๆๆๆ น่าฟัดแก้มมาก ฮรือออออออ ปกติชิบคู่นี้แบบอ่อนๆ ตอนนี้คงไม่อ่อนแล้วอ่ะค่าาาาาา ขอบคุณฟิคพี่ทิพย์ ผู้สนับสนุนหลักอย่างเป็นทางการนะคะ พี่เขียนฟิคอะไรมาอินี่ไปตามดูทุกเรื่องเลยค่าา ดาเมจชีวิตหนูมากจริงๆ ขอบคุณนะค้าาาาาา ฮือออออ

    Like

  23. ฮรือออออ รักคิลีที่พาพวกเค้ามาเจอกัน
    บ้าจริงงงง ใครก็ได้ไปเปิดเพลงวนลูปให้เต้นกันต่อยาวๆเลย แอร้ยยยย ชอบมากกกก ฮรืออ
    ขุ่นอาร์มิเทจในชุดสูทคือดาเมจแรงมากกกกกกกก ตายย หล่อเกินจะทน ส่วนบิลโบ้ตินติน คือน่ารัก น่าหยิก ติ่งตายอย่างสงบแล้วค่ะ~

    Like

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s