{Beautiful Words Prompt}[CA3:Civil War Fic][SteveBucky] Let’s Take This Mess and Make a Home

 

 

REMARK: เป็นการลงฟิคตามรีเควสต์ค่ะ(รายละเอียดรีเควสต์>>Beautiful Words Prompt) เราว่ามันน่าสนใจดี เลยอยากลองเล่นดูบ้าง เป็นครั้งแรกเลยที่เปิดรับรีเควสต์ แอบตื่นเต้นค่ะ ฮาาาา 

 

 

 

Agelast – A person who never laughs

(requested by @fantrela)

 

 

 

 

 

Let’s Take This Mess and Make a Home

 

               

 

 

 

 

สตีฟรู้ว่าทุกสิ่งทุกอย่างตอนนี้ตั้งอยู่บนเข็มนาฬิกาที่กำลังนับถอยหลัง…รอให้ถึงวินาทีที่เปลวไฟจะประทุและทำลายมันลงจนหมดสิ้น แต่เขาก็พบว่าตัวเองยินดีที่จะรอเผชิญหน้ากับเปลวเพลิงมากกว่าปล่อยมือจากคนคนเดียว

 

 

 

 

 

เพราะไม่มีอะไรอื่นใดอีกแล้วที่จะสำคัญกว่าคนคนนี้

 

 

 

 

 

ชายหนุ่มผมทองรู้ว่าอีกไม่นานความจริงว่าเขาหาตัวบัคกี้พบแล้วจะต้องถูกล่วงรู้ และถ้าเป็นคนอื่น…ในใจของสตีฟคงจะต้องว้าวุ่นด้วยการโต้แย้งกับตัวเองว่าการแอบซ่อนบุคคลผู้สร้างความเสียหายและความตายมากมายขนาดนี้เป็นเรื่องที่ถูกต้องแล้วหรือ แผนการที่เขาทำตามอยู่นี้กรีดร้องในทุกขั้นตอนว่าชายหนุ่มโง่เง่าเพียงใด…แต่สตีฟก็ยังดื้อดึงและไม่ใส่ใจ เพราะเหตุผลของการกระทำนั้นง่ายดายและหนักแน่นที่สุด

 

 

 

 

 

นี่คือบัคกี้…และเขาจะไม่เสียบัคกี้ไปอีกแล้ว

 

 

 

 

 

นั่นจึงทำให้แทนที่จะบอกกับเหล่าอเวนเจอร์สทุกคนว่าหาตัววินเทอร์โซลเยอร์พบแล้ว สตีฟ โรเจอร์สกลับเลือกที่จะหาอพาร์ตเมนต์ใหม่ที่มีพื้นที่กว้างพอสำหรับคนสองคนและเทกาแฟใส่ถ้วยเพิ่มอีกใบในทุกๆ เช้าแทน

 

 

 

 

 

 

**

 

 

 

เขาสังเกตได้เองหลังจากที่ผ่านมาสักพักว่าบัคกี้ไม่เคยหัวเราะเลย

 

 

 

 

 

ถึงจะไม่ใช่การแสดงท่าทางว่าไม่มีความสุข แต่สตีฟก็เริ่มรู้สึกได้เองทีละเล็กละน้อยว่าหลายๆ เรื่องที่เคยทำให้บัคกี้หัวเราะอย่างรื่นเริงออกมาได้ในวันเก่าไม่ได้มีผลเหมือนเดิมอีกแล้วในวันนี้ ไม่ว่าจะเป็นแผ่นเสียงวงโปรดที่พวกเขาหามันเจอในร้านมือสอง อาหารเมนูที่บัคกี้ชอบที่สุด ไปจนถึงนิทรรศการถึงการค้นพบใหม่ๆ ทางวิทยาศาสตร์ที่สตีฟหาตั๋วมาได้…ไม่มีอะไรเลยที่จะเรียกเสียงหัวเราะออกมาจากปากชายหนุ่มผมสีเข้มได้เลย ดวงตาสีน้ำเงินเข้มคู่นั้นจะทอดมองอย่างนุ่มนวล…แต่ความนุ่มนวลนั้นก็มีร่องรอยของความเศร้าจางๆ ที่ปะปนอยู่

 

 

 

 

 

สตีฟตั้งใจไว้ว่าจะรอให้อีกฝ่ายอยากเล่าแทนที่จะเอ่ยถามออกไปเอง แต่ความตั้งใจนี้ก็ถูกเปลี่ยนแปลงเมื่อเขาพลิกตัวตื่นขึ้นมากลางดึกและเห็นได้จากแสงจันทร์ที่ทอลอดกระจกหน้าต่างเข้ามาว่าคนที่นอนอยู่ข้างๆ ยังคงลืมตาอยู่

 

 

 

 

 

“บัคกี้…?” ชายหนุ่มผมทองส่งเสียงออกไปเบาๆ “นายโอเครึเปล่าน่ะ?”

 

 

 

 

 

“ฉัน…ฉันแค่กำลังคิดน่ะ” บัคกี้ตอบกลับมาด้วยเสียงที่ไม่ได้ดังไปกว่ากัน ดวงตายังคงจับจ้องที่เพดานสีอ่อนด้านบน “ฉันรู้ว่านายไม่อยากพูดถึงเรื่องนี้…แต่ยังไง…”

 

 

 

 

 

สตีฟรู้ก่อนที่อีกฝ่ายจะเอ่ยประโยคจนจบเสียอีกว่าเจ้าตัวกำลังจะพูดถึงอะไร

 

 

 

 

 

 

“แต่ยังไงมันก็ยังมีบางวูบอยู่ดีที่ฉันคิดว่าเราไม่ควรทำแบบนี้” บัคกี้เงียบไปเล็กน้อย “…นายไม่ควรทำแบบนี้”

 

 

 

 

 

สตีฟคิดมาตลอดว่าถ้าจะมีใครสักคนบนโลกใบนี้ที่เข้าใจเขาดีที่สุด คนคนนั้นคงเป็นบัคกี้…และประโยคนี้ก็เป็นเครื่องพิสูจน์อีกครั้งว่าเขาคิดถูก อีกฝ่ายรู้จักสตีฟดีพอที่จะเดาได้ว่าการแอบซ่อนบุคคลที่มีความผิดติดตัวมากมายขนาดนี้จากความยุติธรรมเป็นเรื่องที่จะทำให้ความเชื่อในใจของเขาปั่นป่วน และประโยคเกริ่นง่ายดายนี้ก็บอกให้สตีฟรู้ว่านี่คือคำเสนอของบัคกี้ในการจะช่วยแบ่งเบาภาระไปจากใจของเขา…โอกาสที่จะให้สตีฟได้บอกว่าอีกฝ่ายควรไปจากที่นี่ หนีหายไปเสียเพื่อที่สตีฟจะได้พูดได้ว่าตนไม่มีส่วนเกี่ยงข้องใดกับการที่เหล่าอเวนเจอร์สหาตัววินเทอร์โซลเยอร์ไม่พบ

 

 

 

 

 

โอกาสที่สตีฟไม่มีวันจะต้องการ

 

 

 

 

 

“นี่คือนาย…บัค” เสียงแหบโหย…สั่นพร่าด้วยทุกความรู้สึกของหัวใจ “ทุกอย่างต่อจากนี้จะเป็นแค่นายกับฉันหรือไม่อย่างนั้นก็ไม่มีใครเลย…ทางเลือกอื่นไม่มีความหมายอีกแล้ว โอเคมั้ย?”

 

 

 

 

 

บัคกี้ขยับเพื่อเอียงเสี้ยวหน้าให้สามารถสบสายตากับเขา ดวงตาสีน้ำเงินเข้มสะท้อนเงาสีเงินของแสงจันทร์

 

 

 

 

 

“นายนี่ยังหัวดื้อเหมือนเดิม” หมอนยวบยาบเล็กน้อยเมื่อเจ้าตัวส่ายหน้า…อ่อนใจเหมือนในวันวาน “หัวดื้อ…แล้วก็ชอบหาเรื่องที่ใหญ่เกินไปใส่ตัว”

 

 

 

 

 

ถ้อยคำติติง แต่เรียวปากนั้นกลับขยับยิ้มบางๆ…อาจจะยังไม่ใช่เสียงหัวเราะแบบที่บัคกี้คนเดิมมักจะมีเสมอ แต่รอยยิ้มก็เป็นก้าวแรกที่เพียงพอแล้วที่จะทำให้สตีฟรู้สึกอยากร้องไห้ปนเปกับมีความสุขอย่างที่สุด

 

 

 

 

 

ติดขัดเล็กน้อยในลำคอ แต่เขาก็หัวเราะเบาๆ ออกมาจนได้ “นายไม่คิดจะลืมเรื่องนี้เลยใช่ไหม?”

 

 

 

 

 

“ฉันจำมันได้ตลอดต่างหาก” รอยยิ้มที่ถูกโอบล้อมไว้ด้วยแสงจันทร์นี้ดูนุ่มนวลอย่างประหลาด ความอ่อนโยนแบบเดียวกันที่ทอปรายในแววตานั้นก็สะท้อนชัดในเสียงแผ่วค่อยของประโยคที่ตามมาด้วย “…และฉันก็จะจำมันไปจนถึงจุดสิ้นสุดของเวลาเลยด้วย”

 

 

 

 

 

จนถึงจุดสิ้นสุดของเวลา

 

 

 

 

 

ชายหนุ่มผมทองรู้ดีว่าตอนนี้พวกเขาทั้งสองเป็นอย่างไร…เศษเสี้ยวของช่วงเวลาอันห่างไกลที่มาอยู่ผิดที่ผิดทาง สองมือที่เฝ้าไขว่คว้าจนหากันและกันเจอ ความยุ่งเหยิงอันเป็นผลมาจากหัวใจที่ดื้อดึง

 

 

 

 

 

แต่เมื่อบัคกี้เคลื่อนตัวเข้ามาประทับริมฝีปากกับเขา สตีฟก็ไม่เคยรู้สึกเท่าในวินาทีนี้มาก่อนเลยว่าตนได้กลับมาถึงบ้านแล้ว

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

fin.

 

 

***********************************

 

 

วันที่ 10 มีนาคม…สุขสันต์วันเกิดให้บัคกี้นะคะ! ❤

 

 

prompt เรื่องที่สองนี้เข้ากับสตัคกี้มากๆค่ะ ขอบคุณมิกกี้ที่รีเควสต์เข้ามาให้เราได้เขียน ไทม์ไลน์นี้คือช่วงที่ก่อนซ๊วิลวอร์จะเริ่มค่ะ เราอยากดูมากจนมโนเองมากมายไปแล้ววววว ดีใจที่ได้เขียนออกมาบ้างค่ะก้ากๆๆๆ เพราะเราว่ามันต้องมีช่วงที่ทุกคนยังไม่รู้ว่าสตีฟตัดสินใจจะเลือกฝั่งบัคกี้ไปจนถึงช่วยซ่อนตัว ซึ่งเวลาตรงนี้มันต้องเป็นยิ่งกว่าระเบิดเวลาที่นับถอยหลังรัวๆอีกค่ะ ยิ่งคิดยิ่งเจ็บปวด โฮรวววววว

 

 

นับวันรอให้ซีวิลวอร์เข้าโรงค่ะหฟกดฟหกดฟหกด อย่าลืมพกวอดก้าห้าลิตรเข้าโรงนะคะ

 

 

 

ทิพย์เอง

 

 

Advertisements

15 responses to “{Beautiful Words Prompt}[CA3:Civil War Fic][SteveBucky] Let’s Take This Mess and Make a Home

  1. ฮอลลล ทั้งดีงามทั้งหน่วงๆหัวใจเลยค่ะ แง T v T
    / ชอบภาษาพี่ทิพย์มากก อ่านแล้วลื่นตลอดเลย
    ยิ่งอยากดูซีวิลวอร์ด้วยค่ะ ฟฟฟฟฟฟ

    Like

  2. “ต่อจากนี้จะเป็นแค่นายกับฉันหรือไม่อย่างนั้นก็ไม่มีใครเลย…ทางเลือกอื่นไม่มีความหมายอีกแล้ว โอเคมั้ย?”

    โอยยยยยยยบ กุมอกรัวๆ น้องทิพย์คะ หวานเหลือเกิน
    แล้วตอนจบนี่สตีฟแบบว่าบัคกี้วีโฮมมากกกกก >//////<

    พี่จะขาดใจรอซีวิลวอร์เข้าอยู่เนี่ยค่ะ รอมาได้ตั้งนานแล้วแท้ๆ

    ปล. ยังรอสตัคกี้ที่ค้างในไหน้องทิพย์อยู่นะคะ ไม่เคยลืมเลย

    Like

  3. มันหน่วงใจจนเผลอน้ำตาซึมเลยค่ะ
    เป็นอะไรที่ดีค่ะ ดีมากจริงๆ
    อารมณ์แบบที่ว่า…ขอให้มีเธอต่อให้ต้องหันหลังให้คนทั้งโลกฉันก็ยอม…นี่มัน…ฮือออออออออออออออออออออออออ
    รักและจะติดตามเสมอนะคะ

    Like

  4. พี่ทิพย์คะ สุดยอดมาก ๆ ไดว์ฟอ่านแล้วสะอึกเลย เขารักกันนนนนTvT แง ชอบการแปล till the end of the line ของพี่ด้วย ขอบคุณที่เขียนนะคะ

    Like

  5. อ่านแล้วน้ำตาตกตั้งแต่ประโยค นายไม่ควรทำแบบนี้
    มันหน่วงจิต ทำไม เค้าสองคนผิดอะไร ถึงแม้ไม่ได้มองเรื่องคู่ชิปก็คิดว่ามันโหดร้ายอยู่ดีกับสิ่งที่พวกเค้าเจอ

    เป็นหนังที่ดูตัวอย่างแล้วทั้งอยากดู และไม่กล้าดูไปพร้อมๆกัน กลัวรับไม่ไหวค่ะ
    ฮรืออออออออออออออออออออออออ

    คุณทิพท์ก็ยังเขียนได้ลึกซึ้งอ่านแล้วก็ยังอินทุกครั้งจริงๆค่ะ

    Like

  6. ฟหกด่าสว่กกส่งมวงง

    ช่วงนี้ไม่ได้อ่านฟิคพี่เลยยย พอมาอ่านเรื่องนี้แล้วก็ฮว้ากกกกฟฟฟฟฟ *พ่นไฟ*

    ฮือๆๆๆมันหน่วงแต่เยียวยาใจดีจังค่ะ ชอบฟิคพี่ทิพย์จังเลยแง จะมีชีวิตรอดออกจากโรงมั้ยนะต้องถามใจดูฮืออออออ

    Like

  7. ใจจะขาดดดด
    เป็นอะไรที่ หสสกาก่กาหยหสากาด มีแต่ทีมสตัคกี้เท่านั้นที่จะเข้าใจกัน บัคคือสิ่งเดียวที่ทำให้สตีฟรู้สึกว่าเค้ายังมีบ้านอยู่
    ใครบ้างจะเข้าใจความโดดเดี่ยวของการอยู่ผิดยุคผิดสมัย
    ได้ดีเท่ากับคนที่มาจากเวลาเดียวกัน
    ฮือออออออ แล้วจะให้สตีฟปล่อยบัคได้ยังไง
    หน่วงใจมากกกก โรงซีวิลวอร์จะต้องจมน้ำตา TvT

    Like

  8. แงฟฟฟฟฟฟฟฟฟฟฟฟฟฟฟฟ
    ชอบคู่นี้ ชอบเรื่องด้วยค่ะ ละมุนละไม หน่วงๆ แต่อบอุ่น
    เหมือนเรียกน้ำย่อยก่อนดูซีวิลวอร์ แต่แบบ… ฮือฟฟฟฟ คู่นี้มันดีจริงๆ นะคะ

    Like

  9. พี่ทิพย์คะ ฮือออออออ ละมุนมาก ;//////////////; น้องชอบคู่นี้มากค่ะ แพ้รูปแบบความสัมพันธ์แบบผูกพันกันตั้งแต่วัยเด็ก ฮืออออออ
    ณ จุดนี้คือเข้าใจสตีฟมากๆค่ะ ถ้าไม่มองในแง่การเมือง การกระทำ ปัญหา มองแค่ด้านความรู้สึก ไม่แปลกใจเลยว่าทำไมสตีฟถึงทุ่มเทเพื่อช่วยบัคกี้ขนาดนั้น เพื่อนรักที่คิดว่าตายไปแล้วแต่กลับมาปรากฏอยู่ตรงหน้า มีเหรอที่จะไม่คว้าเอาไว้และจะไม่ปล่อยให้ไปไหนอีกแล้ว /ร้องไห้

    ต่อให้จะปรับตัวเข้ากับยุคสมัยปัจจุบันได้แค่ไหน แต่ถ้าให้เลือกก็คงชอบยุคสมัยของตัวเองมากกว่า แล้วบัคกี้นี่เป็นเหมือนตัวแทนเพียงหนึ่งเดียวจากยุคสมัยของสตีฟเลย เป็นคนเดียวที่ทำให้สตีฟรู้สึกว่าตัวเองยังคงเป็นสตีฟ โรเจอร์ส ไม่ใช่กัปตันอเมริกา

    /สถานีต่อไป Civil War ผู้โดยสารสามารถซื้อทิชชู่และถังออกซิเจนได้ที่สถานีนี้ โดยเคาน์เตอร์จะอยู่ทางด้านขวา

    Like

  10. ละมุนมากเลยค่ะะ เจ็บปวดแต่ชอบ งือว กลัวเข้าไปดูแล้วอารมณ์นี้จริงๆ TvT

    Like

  11. หนูเพิ่งดูซีวิลวอร์มา และหนูเลือกไม่ถูกอ่ะพี่ทิพย์~~~ ฮือออออ คือ Stony ก็ดี Stucky เขาก็รักกัน แงงงงงงง แต่ฟิคนี้มันดีมากเลยค่ะพี่ มันดีย์ย์ย์ย์ย์ย์ย์ ขอบคุณสำหรับฟิคนะคะ TT

    Like

  12. ชอบมากเลยค่า มันคือความรัก ความห่วงใย ความผูกพันธ์ระหว่างแคปกับบัค ชอบประโยคนี้มากเลยคะ “จนถึงจุดสิ้นสุดของเวลา” TT

    Like

  13. เพิ่งได้มาอ่าน น้ำตาเกือบร่วงเลยค่ะทิพย์ //ชูกระป๋องเบียร์ชนขวดวอดก้า

    ความสัมพันธ์ของบัคกี้กับสตีฟนี่มันทั้งอบอุ่นและปวดร้าวเลยนะคะ
    ทำให้อยากกอดทั้งคู่ไว้แน่นๆเลยค่ะ
    เหมือนทั้งคู่เป็นโลกทั้งใบของอีกฝ่าย เป็นบ้านที่ไม่มีที่ไหนอบอุ่นเท่า แต่เพื่อจะได้อยู่ด้วยกันก็ต้องข้ามผ่านความเจ็บปวดกันทั้งคู่

    Like

  14. พ่อสตีฟคนดี ,____________, ดีจนถึงที่สุด ดีจนไม่สนคนอื่น ทิ้งเขาไปหมดยอมมีแค่บัคกี้คนเดียว ,___________, ทำไมเศร้าแบบนี้ แต่นี่เขียนก่อน civil war จะเข้านี่คะ? เหมือนรู้เลยอ่าาา ว่าสตีฟจะเลือกทางนี้แน่ๆ และก็ทำแบบนี้จริงๆด้วย โฮวววววว ขอบคุณนะคะะะะ

    Like

  15. หลังจากได้ดู civil war ก็หลงรักคู่นี้มากๆเลยค่ะ
    สองคนนี้เขาดูรักกันมากจริงๆ
    สตีฟยอมทิ้งทุกอย่างเพื่อปกป้องบัคกี้
    ดูหนังแล้วฟินมากๆค่ะ ไม่คิดว่าจะservice กันขนาดนี้ อ๊ายยยยยยย!!!!

    ฟิคน้องทิพย์น่ารักมากค่ะ นี่ขนาดเขียนตอนหนังยังไม่เข้าฉาย ยังเขียนได้ให้อารมณ์เดียวกับในหนังเลยค่ะ
    Stucky จงเจริญค่ะ ^^

    Like

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s