{Beautiful Words Prompt}[The Avengers Fic][ThorLoki] Hear the Thunder and Think of Me

 

 

REMARK: เป็นการลงฟิคตามรีเควสต์ค่ะ(รายละเอียดรีเควสต์>>Beautiful Words Prompt) เราว่ามันน่าสนใจดี เลยอยากลองเล่นดูบ้าง เป็นครั้งแรกเลยที่เปิดรับรีเควสต์ แอบตื่นเต้นค่ะ ฮาาาา 

 

 

 

Petrichor – The smell of dry rain on the ground

(requested by @bukitan64)

 

 

 

 

 

Hear the Thunder and Think of Me

 

               

 

 

 

 

สายฝนรุนแรงปะปนมาด้วยเสียงกึกก้องของฟ้ากัมปนาท

 

 

 

 

 

เด็กน้อยสะดุ้งตื่นขึ้นด้วยเสียงพายุ แสงสว่างที่วาบผ่านหน้าต่างบานสูงจรดเพดานนั้นทำให้ทั้งห้องกลายเป็นสีขาวในชั่วอึดใจ…แสงและเงาที่ทำให้ทุกสิ่งทุกอย่างกลายเป็นภาพที่บิดเบี้ยวน่ากลัวนักในสายตาของคนมอง

 

 

 

 

 

น้ำตาปริ่มขึ้นในดวงตาสีเขียวทันที แต่ท้องฟ้าก็ส่งเสียงกัมปนาทอีกครั้ง…เสียงกึกก้องและแสงจ้าที่ทำให้เด็กน้อยร้องไห้ไม่ออกด้วยซ้ำด้วยความตกใจ

 

 

 

 

 

น่ากลัว…น่ากลัว…

 

 

 

 

 

ลมหายใจถี่รัว ทั้งร่างสั่นระริก แต่เด็กน้อยก็รีบไถลตัวออกจากใต้ผ้าห่มบนเตียง

 

 

 

 

 

มีคนคนเดียวที่จะไล่ทุกสิ่งที่สร้างความหวาดกลัวให้เขาไปได้…คนคนเดียวที่เขารู้ว่าจะปกป้องเขาได้จากทุกอย่างเสมอ…

 

 

 

 

 

องค์รัชทายาทส่งเสียงอย่างงุ่นง่านปนง่วงงุนเล็กน้อยเมื่อรู้สึกได้ถึงเตียงที่ยวบยาบด้วยน้ำหนักที่เพิ่มขึ้นมา พึมพำถามออกไปเมื่อได้ยินเสียงที่คุ้นเคย…ก่อนจะครางฮึมฮัมเมื่ออีกฝ่ายตอบรับ

 

 

 

 

 

“มีอะไรหรือเปล่าน่ะโลกิ?”

 

 

 

 

 

ร่างเล็กของน้องชายขยับมาจนเรียวแขนเบียดกัน ปอยผมสีดำนั่นให้กลิ่นสะอาดของน้ำ “ท่านพี่…เสียงข้างนอก…”

 

 

 

 

 

“พายุนั่นน่ะหรือ?” เด็กหนุ่มผมทองหยัดตัวขึ้นเล็กน้อยเพื่อมองผ่านหน้าต่างออกไป “โลกิ มันไม่มีอะไรหรอกนะ…เสียงนั่นก็แค่ฟ้าร้องเท่านั้น—”

 

 

 

 

 

เสียงกึกก้องดังขึ้นอีกครั้ง…รุนแรงกว่าที่ผ่านมา แสงจ้าที่ทำให้เจ้าชายองค์เล็กขดตัวพร้อมยกมือขึ้นปิดหู ดวงตาที่หลับแน่นคงเป็นสิ่งเดียวที่ทำให้น้ำตาของเจ้าตัวไม่ไหลพรู

 

 

 

 

 

“ไม่เป็นไรนะ” อ้อมแขนขององค์รัชทายาทรวบร่างของน้องชายเข้ามาหาทันที กิริยาที่เป็นไปตามสัญชาตญาณเสียจนเขาไม่ต้องเสียเวลาไตร่ตรองอีกแล้ว “ไม่เป็นไร…ข้าอยู่ตรงนี้แล้วนะโลกิ ไม่มีอะไรน่ากลัวแล้ว”

 

 

 

 

 

เด็กน้อยยอมลืมตาขึ้น…และภาพที่ได้เห็นก็คือพี่ชายที่ยิ้มมาให้ รอยยิ้มที่บอกโลกิเสมอว่าทุกสิ่งทุกอย่างไม่มีทางทำอันตรายเขาได้

 

 

 

 

 

ท่อนแขนเรียวบางจึงขยับขึ้นกอดอีกฝ่ายตอบ หัวใจที่เต้นระรัวค่อยๆ กลับคืนสู่จังหวะปกติด้วยสัมผัสจากอ้อมแขนของพี่ชาย…อ้อมแขนที่อบอุ่นเหมือนแสงแดดและสดชื่นอ่อนโยนเหมือนกลิ่นฝน

 

 

 

 

 

อ้อมแขนที่จะปกป้องเขาเสมอไม่ว่าจะเกิดอะไรขึ้น

 

 

 

 

 

 

 

**

 

 

 

“เจ้าจะช่วยทำหน้าดีใจกับข้าหน่อยไม่ได้เลยหรือโลกิ?”

 

 

 

 

 

เสียงกระเซ้าของพี่ชายยิ่งทำให้คนฟังหน้างอ เด็กหนุ่มผมดำมองอีกฝ่ายที่กำลังโยนค้อนโยนิรร์ขึ้นสูงบนอากาศแล้วรอรับมันด้วยสายตาคาดโทษเหมือนน้ำเสียง

 

 

 

 

 

“แล้วมันมีอะไรให้น้องดีใจล่ะ?” โลกิตวัดเสียงถามอย่างเสียดสี “ท่านพี่ก็รู้ว่าน้องกลัวเสียงฟ้าร้อง…แล้วจะมาให้น้องดีใจที่ท่านพี่ได้เป็นเทพแห่งสายฟ้าเนี่ยนะ? ไม่คิดบ้างหรือว่าตัวเองหวังสูงไปหน่อย??”

 

 

 

 

 

ธอร์หัวเราะดังๆ…ตอนนี้เจ้าชายทั้งสองหลบมานั่งเล่นหลังพุ่มดอกไม้ในสวนของราชวัง องค์รัชทายาทเพิ่งได้รับฐานะพร้อมอาวุธประจำตัวอย่างเป็นทางการเมื่อเช้านี้ พิธีการที่ตามมาด้วยงานเลี้ยงอันใหญ่โต…สิ่งที่เด็กหนุ่มทั้งสองไม่ได้สนุกด้วยสักเท่าไหร่เพราะต้องคอยสำรวมกิริยาให้สมตำแหน่ง

 

 

 

 

 

“เจ้าน่าจะดีใจสิ”

 

 

 

 

 

เด็กหนุ่มผมทองวางอาวุธในมือลงแล้วใช้จังหวะที่น้องชายเผลอในการรวบร่างของอีกฝ่ายขึ้นมา อุ้มขึ้นจนสูงเพื่อที่จะได้หมุนไปรอบๆ ได้ กิริยาที่เรียกเสียงโวยวายจากเด็กหนุ่มผมดำได้ยาวเหยียด

 

 

 

 

 

ธอร์ยอมหยุดมือเมื่อเห็นว่าโลกิหน้าแดงแล้ว ยังไม่ได้ปล่อยอีกฝ่ายลงแม้จะยืนนิ่งแล้วเพราะตัดสินใจที่จะพูดบอกก่อน

 

 

 

 

 

“เพราะต่อไปเจ้าก็จะรู้แล้วไงว่าเสียงฟ้าร้องกับพายุพวกนี้คืออำนาจของข้าทั้งนั้น…และข้าไม่มีทางจะทำอันตรายใดๆ กับเจ้าอยู่แล้ว”

 

 

 

 

 

โลกิแอบถอนหายใจเมื่อปลายเท้าของตัวเองแตะลงบนพื้นในที่สุด รอให้พี่ชายปล่อยตนออกจากอ้อมกอด…แต่แทนที่จะทำอย่างนั้น คนตรงหน้ากลับยกมือข้างหนึ่งขึ้นประคองวงหน้าของเขาเอาไว้…กิริยาที่ธอร์จะทำแค่กับโลกิคนเดียวเสมอ สัมผัสอบอุ่นบนผิวแก้มที่ให้ความรู้สึกเช่นเดียวกับประกายในแววตา

 

 

 

 

 

อ่อนโยนราวผืนฟ้า อ่อนหวานดั่งกลิ่นฝน

 

 

 

 

 

“ต่อไป…ทุกครั้งที่เจ้าได้ยินเสียงของสายฟ้า เจ้าจะได้รู้ว่านั่นคือข้า และข้าจะปกป้องเจ้าเสมอ”

 

 

 

 

 

มันเป็นถ้อยคำที่ทำให้โลกิเพิ่งตระหนักได้ในนาทีนั้นว่าอะไรคือสิ่งที่ทำให้พี่ชายดูจะดีใจนักกับฐานะใหม่ของตัวเอง หัวใจรู้สึกอุ่นวาบอย่างประหลาดกับความห่วงใยที่ได้รับ…และก็ทำให้เขายอมยิ้มพร้อมกล่าวคำแสดงความยินดีออกมาในที่สุด

 

 

 

 

 

 

**

 

 

 

“ไม่…และเจ้าก็จะหยุดมันไม่ได้ด้วย” โลกิพยายามบังคับให้เสียงของตนเหยียดหยันยามสบตากับพี่ชาย “ไม่มีอะไรเหลืออีกแล้ว…นอกจากสงครามเท่านั้น”

 

 

 

 

 

“ถ้าอย่างนั้น…” ธอร์พูดเสียงกร้าว…เนิบช้าเพื่อให้คำพูดของตนบาดลึก มือกำโยนิรร์เพื่อเตรียมโจมตี “…ก็ตามใจเจ้า”

 

 

 

 

 

แสงที่หายไปจากนัยน์ตาสีฟ้าทำให้โลกิหายใจไม่ออก รู้ดีว่าทุกการให้อภัยหรือความห่วงหาใดๆที่พี่ชายจะพึงมีให้ตน…ตอนนี้หมดสิ้นลงแล้ว

 

 

 

 

 

ประกายแสงสว่างจ้ายามที่โยนิรร์ถูกเหวี่ยงลงมา

 

 

 

 

 

โลกิรู้ดีว่าเป็นเขาเองที่ตัดทุกสายใยที่พวกเขามี ปฏิเสธทุกครั้งที่พี่ชายเอื้อมมือมาเหนี่ยวรั้ง…เพราะเขาไม่อาจให้ในสิ่งที่อีกฝ่ายต้องการได้

 

 

 

 

 

เสียงกัมปนาทที่คุ้นเคยดังกึกก้องรอบตัว

 

 

 

 

 

ธอร์ต้องการเพียงคำขอโทษ…และโลกิเองก็ไม่ต้องการอะไรนอกจากการให้อภัย แต่ถ้ารู้ถึงทุกสิ่งที่เขาทำลงไป..อีกฝ่ายยังจะไม่หันหลังให้เขาได้หรือ?

 

 

 

 

 

คทาในมือถูกเหวี่ยงออกไป และความเจ็บใจที่โลกิรู้สึกจนชินแล้วก็ซ่านขึ้นเมื่อธอร์ตวัดมือมาหยุดมันได้สบายๆ…มืออีกข้างยกโยนิรร์ขึ้นกดร่างเขาไว้

 

 

 

 

 

“มองไปรอบตัวเจ้าสิ!” เสียงตะโกนของพี่ชายสั่นพร่า ดวงตามีเพียงแววความผิดหวังและเสียใจ “เจ้าคิดว่าความบ้าคลั่งพวกนี้จะจบลงที่การที่ได้เจ้าได้ครอบครองอำนาจทั้งหมดอย่างนั้นหรือ??”

 

 

 

 

 

ไม่เหลือแสงสว่างหรือความอ่อนโยนใดๆ ในดวงตาสีฟ้าคู่นั้นอีกแล้ว…และโลกิก็เพิ่งตระหนักได้ว่าตนจะยอมพูดทุกคำที่พี่ชายต้องการจะฟัง ถ้านั่นจะรั้งอีกฝ่ายไว้ได้

 

 

 

 

 

“มันสายไปแล้ว” ความอ่อนแอชั่ววูบทำให้คำพูดในใจถูกเปล่งออกมา “มันสายเกินไปแล้ว…ที่จะหยุดทุกสิ่งทุกอย่าง…”

 

 

 

 

 

“ไม่เลย…ไม่เลยสักนิด” เรียวปากของพี่ชายขยับยิ้มขึ้นเล็กน้อย ความหวังที่ฉายวาบในดวงตาของอีกฝ่ายทำให้หัวใจของคนมองปวดร้าวยิ่งนัก “เราหยุดมันได้โลกิ…ข้ากับเจ้า—”

 

 

 

 

 

เขารู้สึกได้ถึงทุกเสี้ยววินาทีที่ความห่วงหาวูบสุดท้ายค่อยๆ ตายไปจากหัวใจพี่ชายตามวินาทีที่ความเจ็บปวดจากคมมีดแล่นพล่านไปตามผิวเนื้อ สีฟ้าของดวงตาไม่เคยเย็นเยียบเช่นนี้มาก่อนเลย…และสิ่งเดียวที่ทำให้โลกิไม่เบือนหน้าหนีก็คือความถือดีที่ฝังแน่นจนยากจะเอาชนะ

 

 

 

 

 

ร่างสูงใหญ่ผงะถอยห่าง สีแดงฉานค้างคาชัดแจ้งบนคมมีดในมือของเขา

 

 

 

 

 

“ความรู้สึกห่วงหา…ท่านพี่” เสียงนุ่มกระซิบ เย้ยหยันอย่างไร้ที่ติ “…คือสิ่งที่ท่านควรจะรู้เสียทีว่าข้าไม่ต้องการ”

 

 

 

 

 

การโกหกไม่ใช่เรื่องยากสักนิดสำหรับโลกิ หากยามที่กล่าวมันกับพี่ชาย…ทุกคำลวงที่ต้องการให้ทำร้ายอีกฝ่ายกลับดูจะกรีดเฉือนใจตัวเขาเองเสียยิ่งกว่า

 

 

 

 

 

แล้วในวินาทีที่ทุกสิ่งทุกอย่างพังทลายลงจนสิ้น สิ่งที่กระจ่างวาบขึ้นมาในความรู้สึกกลับเป็นสัมผัสของอ้อมแขน…โอบกอดเขาไว้ในความสดชื่นอ่อนโยนของกลิ่นฝน

 

 

 

 

 

“…และข้าจะปกป้องเจ้าเสมอ”

 

 

 

 

 

เสียงสายฟ้าดังกึกก้องอีกครั้ง และโลกิก็รู้ดีแล้วว่าต่อจากนี้ไป…คำพูดของพี่ชายในวันวานจะไม่เป็นจริงอีกแล้ว

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

fin.

 

****************************************

 

(note: มีการปรับเปลี่ยนบทพูดจากเรื่อง The Avengers ภาคแรกอยู่นะคะ เพื่อให้เหมาะสมกับบริบทฟิคค่ะ)

 

*************************************

 

 

สวัสดีค่าาาา นานมากแล้วจริงๆ ที่ไม่ได้เขียนธอร์กิไม่เอยู และพอจะลงมือเขียนจริง ก็เพิ่งมาได้สังเกตค่ะว่าอเวนฯภาคแรกเนี่ยมันสี่ปีแล้วนะฟฟฟฟฟฟ รู้สึกเหมือนไม่นานมานี้ยังวิ่งไปดูภาคนี้ในโรงอยู่เลยค่ะ ก้ากกก เวลาผ่านไปไวจริงๆ

 

 

เรื่องนี้ รีเควสต์มาโดยบูกิมินค่ะ อิอิอิ พอได้ลงมือเขียนนี่เหมือนฟีลของธอร์กิที่เก็บไว้ในใจระเบิดบู้มออกมาค่ะ เขียนป้าบๆๆๆรัวๆๆๆเลย ยังไงเราก็ชอบที่จะคิดถึงวัยเด็กของสองคนนี้เปรียบเทียบกับตอนโตจริงๆค่ะฮืออออ มันบาดใจดีมากๆเลยว่ามั้ยคะ #สายเอ็ม

 

 

ไม่ได้เขียนธอร์กิมานาน ดีใจ๊ดีใจค่ะที่ได้เขียนอีก

 

 

 

รีเควสต์ยังมีอีกเพียบเลย เจอกันเรื่องต่อไปค่ะ ❤

 

 

 

 

ทิพย์เอง

Advertisements

8 responses to “{Beautiful Words Prompt}[The Avengers Fic][ThorLoki] Hear the Thunder and Think of Me

  1. แงงงงงงงง เห็นชื่อตอนนี่สะอึกเลยค่ะ
    นี่คิดเลยค่ะว่าตอนที่โลกิซ่อนตัวอยู่เวลาได้ยินเสียงฟ้าร้องต้องคิดถึงท่านพี่แน่ๆ โอ๊ยเจ็บปวดค่ะะะ
    แล้วแบบโลกิเรียกแทนตัวเองว่าน้อง ตายค่ะ555555
    โอ๊ยฟิคนี้คืองานดีมากค่ะแง ละน้องชอบคำว่าpetrichorด้วย คือเหมือนเป็นอะไรที่ทำให้นึกถึงความหลังยังไงไม่รู้55555

    Like

  2. น้องทิพย์ทำร้ายพี่ ฮืออออออออ จบนี่พิมพ์ไปน้ำตาไหลไป มันเริ่มมาน่ารักดีแท้ๆ จบซะบาดลึกเชียว

    กะคู่ที่อินนี่พี่โครตบ่อน้ำตาตื้นเลย

    Like

  3. แงง อ่านตอนเด็กๆของสองคนนี้กับตอนโตแล้วปวดใจจริงๆค่ะ ตอนเด็กๆน่ารักอบอุ่นมาก สายฟ้าแทนท่านพี่ ชอบบบตรงนี้มากเลยค่ะ นึกถึงหน้ายุ่งๆของโลกิ ตอนรู้ว่าท่านพี่ได้รับพลังมาเป็นสายฟ้า 555 แต่จบแบบบ ปวดใจจค่ะะ ฮรืออ

    Like

  4. ฮือออออ อ่านตอนเริ่มเรื่องเราก็นึกว่าจะเป็นฟิคน่ารักมุ้งมิ้งงุ้งงิ้งกิงก่องแก้ว ซึ่งมันก็เป็นฟิคน่ารักมุ้งมิ้งจริงๆ นั่นแหละค่ะ แต่ทำไมมันจบด้วยความเจ็บปวดดดด ฮืออออออ

    อ่านแล้วอยากคว้านุ้งกิมาตีก้นแรงๆ แล้วค่อยกอดปลอบมากอ่ะค่ะ แงงงง แงงงงงง แงงงงงงง T______T

    ปล.ขอบคุณสำหรับฟิคธอร์กิในเวลาที่เราคิดถึงธอร์กิมากอย่างนี้นะคะ ถึงจะเจ็บนิดๆ แต่มันก็ดีมากเลยค่ะ ฮึกกก ;w;

    Like

  5. อ่านธอร์กิ คิดถึงตอนติ่งใหม่ๆเลยแงฟฟฟฟฟฟฟฟ
    ตอนแรกมันมุ้งมิ้ง สุดท้ายก็… ลงเอยแบบนี้ตลอดเลยสองคนนี้ ;_;
    ขอบคุณสำหรับฟิคที่ชวนให้คิดถึงอดีตอันก๊าวนะคะ ถถถถถถ

    Like

  6. แงงงงงงเปิดเรื่องมาพาเขินมากค่ะพี่ทิพย์ทำไมท้ายเรื่องถึงลงเอยให้บีบหัวใจคนอ่านแบบนี้ ( ;__;)
    แต่ชอบกิน้อยที่ปีนเตียงเจ้าพี่เพราะกลัวฟ้าร้อง พี่ธอร์ก็น่ารักกกปลอบน้องแบบนั้นแถมตอนได้เป็นเทพสายฟ้านี่เสี่ยวมากเมื่อรู้เหตุผลที่ดีใจฟฟฟฟฟ นุ้งกิอย่าใจร้ายกับท่านพี่นักสิ

    ปล.คิดถึงพี่ทิพย์มาก ไม่ได้เข้ามาอ่านนานเลย555 ขอบคุณสำหรับฟิคนะคะ ❤

    Like

  7. เศร้าจังงง TT^TT
    ดราม่าคู่นี้ อ่านทีไรกินใจทุกที สงสารธอร์ สงสารโลกิ พี่ชายที่แสนดีที่รอน้องกลับบ้าน 555 รักคู่นี้เจงเจงงงง ขอบคุณพี่ทิพย์สำหรับฟิคค่าา คิดถึงๆๆ

    Like

  8. คู่แรกในจักรวาลมาร์เวลของหนูววววววว พอพี่ทิพย์พูดว่ามันสี่ปีมาแล้วนี่คิดถึงเลยค่ะ ขอบคุณนะคะะะะะ

    Like

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s