{Beautiful Words Prompt}[Haikyuu!! Fic][DaiSuga] Not With Our Heads Like London Weather (+ BONUS AsaNoya)

 

 

REMARK: เป็นการลงฟิคตามรีเควสต์ค่ะ(รายละเอียดรีเควสต์>>Beautiful Words Prompt) เราว่ามันน่าสนใจดี เลยอยากลองเล่นดูบ้าง เป็นครั้งแรกเลยที่เปิดรับรีเควสต์ แอบตื่นเต้นค่ะ ฮาาาา 

 

 

 

Capernoited – Slightly intoxicated or tipsy

(requested by @ChaniiiNang)

 

 

 

 

 

Not With Our Heads Like London Weather

(daisuga)

 

 

 

 

 

 

“ฉันคิดว่านี่มันไม่ถูกกฎหมายเลยนะสึกะ”

 

 

 

 

ซาวามูระ ไดจิย้ำประโยคนี้เป็นราวๆ ครั้งที่ 12 แล้วในช่วงเวลาครึ่งชั่วโมงที่ผ่านมา ตอนนี้เขา อาซาฮิ และสึกะยังคงอยู่กันในโรงยิมของโรงเรียนคาราสึโนะแม้ว่าการซ้อมจะจบลงแล้ว เพราะวันนี้เป็นเวรของเหล่าเด็กปีสองที่ต้องเก็บกวาดข้าวของให้เรียบร้อย แต่นอกไปจากพวกเขาแล้ว ก็ยังมีนิชิโนยะ ยู รุ่นน้องปีหนึ่งที่อาสาจะอยู่ช่วยต่อด้วย…เพิ่มให้จำนวนผู้ต้องหาเยอะขึ้นมาอีกหนึ่งคน

 

 

 

 

“ทำไมนายชอบพูดอะไรเกินจริงจังเลยน่ะไดจิ” เพื่อนสนิทโบกมือนิดๆ ราวกับเขากังวลไม่เข้าเรื่อง “ถ้าพวกเราไม่พูดก็ไม่มีใครรู้ ถ้าไม่มีใครรู้ มันก็ไม่เคยเกิดขึ้น และถ้าไม่มีอะไรเกิดขึ้น มันก็ไม่มีอะไรผิดกฎหมาย…ถูกมั้ยล่ะ?”

 

 

 

 

ไดจิมองเด็กหนุ่มผมสีขี้เถ้าอย่างเหลือจะเชื่อ…ราวๆ แปดในสิบครั้งนั้น สึกะวาระ โคชิจะเป็นแองเจิ้ลที่คอยดูแลทุกคน แต่ในอีกสองในสิบครั้งที่เหลือ แองเจิ้ลที่ว่านี่ก็จะเปลี่ยนเป็นปีศาจผู้น่ารักที่มีรอยยิ้มสดชื่นตามฉายา…ข้อเท็จจริงที่คนนอกไม่ค่อยรู้ แต่ไดจิกับอาซาฮินั้นเห็นมาแล้วครั้งแล้วครั้งเล่าว่าเป็นเรื่องจริง

 

 

 

 

…และนี่ก็เป็นอีกครั้งในจำนวน ‘ครั้งแล้วครั้งเล่า’ นั่นด้วยล่ะนะ

 

 

 

 

วันนี้ เดวิลสึกะเผยตัวหลังจากที่ไม่เหลือใครนอกจากพวกเขาและโนยะในโรงยิม…มือขาวสะอาดนั่นเปิดกระเป๋าหนังสือของตัวเองออกเพื่อให้ทุกคนได้เห็นขวดแก้วใบเล็กบรรจุของเหลวสีใสในนั้น สายตาของไดจิอาจจะไม่ไวพอที่จะอ่านทุกอย่างบนฉลาก…แต่เขาก็จับคำที่สำคัญที่สุดได้ทัน

 

 

 

 

“ของขวัญวันปีใหม่ที่พ่อฉันได้มา” สึกะยิ้ม—รอยยิ้มสดชื่นที่กลับดูเจ้าเล่ห์อย่างประหลาด—พลางค่อยๆ หยิบขวดวอดก้าออกมาถือ “มาลองชิมกันเถอะ”

 

 

 

 

ทั้งไดจิและอาซาฮิต่างก็รู้ดีว่าอายุของบุคคลที่สามารถดื่มเครื่องดื่มมึนเมาได้อย่างถูกกฎหมายญี่ปุ่นนั้นคือยี่สิบปี แต่เสียงติงของอาซาฮิที่เบาและอึกอักอยู่แล้วก็ยิ่งเบาและอึกอักเข้าไปอีกเมื่อเจ้าตัวสบตากับสึกะ…และหลังจากการคุยกันอยู่ราวๆ สามสี่ประโยค คำโต้ของอาซาฮิก็เงียบหายไปด้วยฝีมือของสึกะราวกับต้นถั่วงอกฟีบเหี่ยว

 

 

 

 

ไดจิแอบกุมขมับอยู่ในใจที่อาซาฮิกลัวสึกะมากกว่ากฎหมาย และก็บอกตัวเองในใจว่าให้เข้มแข็งเข้าไว้

 

 

 

 

“ฉันว่าตรรกะนายมันไม่ใช่นะสึกะ—”

 

 

 

 

แต่สิ่งที่ไดจิดูจะลืมไปก็คือ…ไม่ว่าเขาจะเข้มแข็งแค่ไหน ยังไงก็ไม่มีทางที่จะเข้มแข็งจนเอาชนะสึกะวาระ โคชิได้อยู่ดี

 

 

 

 

“ทำไมนายถึงชอบพูดเรื่องเดิมซ้ำๆ แล้วก็ทำให้ฉันต้องพูดเรื่องเดิมซ้ำๆ ไปด้วยหาไดจิ?” ดวงตาสีอำพันนั่นมองเขาราวกับทุกคนกำลังล้อมวงรอบขวดน้ำส้มคั้นอยู่ ก่อนจะยื่นแก้วช็อตที่มีวอดก้าเต็มปริ่มมาตรงหน้า “แล้วยังกับว่านายไม่อยากรู้น่ะว่ามันเป็นยังไง…ทำไมนายไม่คิดในล่ะว่าดีซะอีกที่เรามีโอกาสได้ลองกันในกลุ่มคนที่ไว้ใจได้??”

 

 

 

 

ทำไมสึกะถึงมารู้ทันได้ล่ะว่าเขาแอบคิดอะไรอยู่??? อย่างน้อยก็ดีที่ไดจิยั้งตัวเองไม่ให้สะดุ้งได้ทัน แล้ว…แล้วสึกะหยิบแก้วช็อตออกมาตอนไหนเนี่ย?????

 

 

 

 

แต่สุดท้าย วอดก้าช็อตแรกก็ตกเป็นของนิชิโนยะ ยู—บุคคลที่อายุผิดกฎหมายยิ่งกว่าใครเพื่อนเลย—ไปแทน หนุ่มน้อยยื่นมือออกมาอย่างพร้อมให้ความร่วมมือกับสึกะอย่างเต็มที่เมื่อไดจิไม่ยอมรับแก้วไปสักที…การกระทำที่ทำให้สึกะยิ่งอ้างได้ว่า ‘การเตรียมตัวรับความเป็นผู้ใหญ่’ ของเจ้าตัวนั้นฟังขึ้นออกจะตายไป ก่อนจะยิ้มสดใสอย่างภูมิใจเมื่ออาซาฮิยอมรับแก้วช็อตไปในที่สุด

 

 

 

 

(ไดจิรู้ว่าอาซาฮิไม่ได้เห็นด้วยอะไรกับสึกะเล้ยยยย เด็กหนุ่มผมยาวแค่ยอมร่วมวงด้วยเพราะทนแรงกดดันไม่ไหวเท่านั้นเอง)

 

 

 

 

สึกะไม่ได้พูดกดดันหรือทำหน้าผิดหวังใดๆ ใส่เขา…วงเหล้า(ไม่มีคำอื่นแล้วที่จะเรียกพวกเขาในตอนนี้)ดำเนินต่อไปโดยที่มีไดจินั่งอยู่ด้วย เด็กหนุ่มตั้งใจว่าตนจะเป็นคนที่ยังมีสติตอนจบแล้วคอยเก็บศพ(???)เพื่อนๆ…แล้วก็มองสึกะที่ยิ้มมาให้ตอนชวนเขาคุย รอยยิ้มที่ให้ความรู้สึกอ่อนหวานมากกว่าสดชื่น…แววตาที่ทอประกายสนุกสนาน…เสียงหัวเราะที่ทำให้ผิวแก้มของเจ้าตัวเป็นสีแดงระเรื่อ…พร้อมคำโน้มน้าวแบบล้อๆ ที่ไม่เหมือนกับทีแรกแล้ว

 

 

 

 

แต่เมื่อรู้ตัวอีกที…ซาวามูระ ไดจิก็พบว่าตัวเองกำลังยื่นมือออกไปรับวอดก้าช็อตที่สี่(และไม่ใช่ช็อตสุดท้ายของเขา)อยู่

 

 

 

 

 

 

 

**

 

 

 

 

ถึงจะยอมรับแก้วช็อตไปก่อนไดจิ…แต่อาซาฮิก็ไม่ได้ดูจะโดนวอดก้าเล่นงานมากมายสักเท่าไหร่ นั่นจึงทำให้สึกะวางใจได้ที่จะให้อีกฝ่ายกับโนยะเป็นคนล็อคโรงยิมแล้วเดินออกจากโรงเรียนพร้อมไดจิก่อน

 

 

 

 

สึกะคาดหวังอาการเมาขั้นเลวร้ายที่สุดของทุกคนเอาไว้แล้วแต่แรก…แต่ไดจิก็ไม่ได้เมาเข้าขั้นเกินกำลังดูแล เพื่อนสนิทของเขาไม่ได้มีอาการอะไรมากมายเลยแม้จะดื่มวอดก้าเข้าไปมากกว่าทุกคน…ร่างหนานั่นแค่เดินเซไปเซมาเล็กน้อยพร้อมเปลี่ยนอารมณ์ไปมาแบบคนมองตามไม่ทันเท่านั้นเอง

 

 

 

 

“พูดตามตรง ฉันแอบแปลกใจนะเนี่ยไดจิ” สึกะพูดขำๆ…เขาไม่แน่ใจหรอกว่าเพื่อนสนิทจะจำบทสนทนานี้ได้ไหมในตอนเช้า แต่เด็กหนุ่มก็ยังชวนคุยอยู่ดี “ฉันนึกว่าคงมีแค่โนยะซะอีก…ฉันคิดจริงๆ นะว่ายังไงพวกนายก็คงไม่ยอมกินซะหรอก”

 

 

 

 

“อย่า…อย่าพูดหน่อยเลย…สึกะ…” ไดจิส่ายหน้าและโบกมือเยอะกว่าที่จำเป็นไปหลายรอบ “นาย…ไม่แปลก…ใจ…เลย…แล้ว…นายเองก็…รู้…ดี”

 

 

 

 

สึกะหัวเราะ รู้ตัวว่าโดนแซะแต่ก็โมโหไม่ลง เพราะเขาไม่ได้คาดคิดมาก่อนเลยว่านิสัยตอนเมาของเพื่อนสนิทคือการพูดตรงๆ โต้งๆ แบบนี้…ก่อนจะพึมพำกลับไปขำๆ ว่าไดจิพูดจาเกินจริงอีกแล้ว

 

 

 

 

“แล้วอาซา…ฮิ…เคยชนะ…ตอนโดนนายกดดัน…ที่ไหนล่ะ…” เด็กหนุ่มผมดำสวนกลับต่อให้จะช้าๆ และไม่ค่อยต่อเนื่อง “แล้วนายก็ยิ้ม…แบบนั้น…ใส่ฉัน…” ลมหายใจถูกสูดลึกๆ เป็นเสียงฮึมฮัมแผ่วเบา แล้วไดจิก็ต่อประโยคจนจบ “ฉันเคย…ชนะตอนนายยิ้ม…แบบนั้น…ที่ไหนล่ะ”

 

 

 

 

ดวงตาสีเข้มของคนข้างตัวหลับลงชั่วครู่ราวกับต้องการจะสัมผัสสายลมยามใกล้หัวค่ำให้เต็มที่…ซาวามูระ ไดจิเลยไม่เห็นว่ารอยยิ้มของสึกะตอนนี้ชะงักงันไปเล็กน้อย เรียวปากถูกเม้มเข้าหากันตอนพยายามคิดหาถ้อยคำ ก่อนที่สุดท้าย…เสียงนุ่มนวลก็เปล่งประโยคที่ง่ายดายที่สุดออกมา

 

 

 

 

“ทำไมนาย…” เป็นตอนที่ได้สูดลมหายใจลึกๆ ตอนนี้เองที่สึกะเพิ่งตระหนักได้ว่าตัวเองกำลังกลั้นหายใจอยู่ “ทำไมนายจะไม่ชนะตอนฉันยิ้มให้นายล่ะ?”

 

 

 

 

ไดจิหันมามองเขาตรงๆ เมื่อได้ยินคำถามนี้…สึกะหยุดเดินตามไปด้วยเพื่อสบตากับอีกฝ่าย

 

 

 

 

ความเงียบทิ้งตัวชั่วครู่ แต่ในหัวของสึกะมีเพียงเสียงอันเป็นจังหวะ…หัวใจที่เต้นเร็วขึ้นทีละนิด

 

 

 

 

มันเป็นชั่วครู่ที่นานไม่กี่วินาที ไดจิค่อยๆ ขมวดคิ้วในที่สุด

 

 

 

 

“นายคิดว่า…ฉันเมาแล้วจะ…จะพูดทุกอย่างใช่มั้ย?” ส่ายหน้าไปมาประกอบเสียงดุสไตล์คุณพ่อ “เสียใจด้วย…ไม่บอกหรอก”

 

 

 

 

แล้วร่างหนาก็เริ่มออกเดินอีกครั้ง ทิ้งให้สึกะต้องรีบก้าวเหยาะๆ ตาม…ความเผลอตัวทำให้คำพูดที่เปล่งออกมานั้นเป็นประโยคสุดแสนจะเด็กน้อย

 

 

 

 

“บอกหน่อยสิ”

 

 

 

 

“ม่าย”

 

 

 

 

ถ้าพวกเขาอายุราวๆ สี่ขวบแล้วสึกะรั้งแขนอีกฝ่ายแล้วเขย่าๆ เพิ่ม มันก็จะเป็นภาพที่หาดูได้ง่ายตามโรงเรียนอนุบาลแล้ว “บอกหน่อยเถอะน่าไดจิ”

 

 

 

 

“ฮื่อ” คนโดนเซ้าซี้ส่ายหน้าพร้อมส่งเสียงแทนคำพูด

 

 

 

 

“โอเค…โอเค…” สึกะถอนหายใจ ไม่บ่อยนักที่เขาจะยอมแพ้ง่ายๆ…แต่ในขณะที่ใจหนึ่งอยากรู้คำตอบ อีกใจของเขาก็รู้ตัวว่าตนยังไม่กล้าจะฟังมัน “ไม่บอกก็ไม่บอก ฉันไม่รู้ก็ได้”

 

 

 

 

“ดี” นี่น่าจะเป็นครั้งแรกตั้งแต่การซ้อมจบลงที่ไดจิพยักหน้า รอยยิ้มมึนๆ ปนภูมิใจนั้นกว้างขวางและอบอุ่นเหมือนแสงแดด ก่อนจะเปรยกับตัวเองในหัว…เพียงแต่ด้วยฤทธิ์วอดก้า สิ่งที่น่าจะอยู่แค่ในหัวนั้นถูกเปล่งออกมาดังๆ เสียแทน “ฉันไม่บอกนายหรอก…ว่าฉันไม่ชนะ…เพราะฉันชอบตอนนาย…นายยิ้มแบบนั้น…มากไป…”

 

 

 

 

ฝีเท้าของไดจิหยุดลงใหม่ รอยยิ้มเปลี่ยนเป็นสีหน้าครุ่นคิด…คำเปรยในหัวยังคงถูกพึมพำออกมาต่อหน้าสึกะ

 

 

 

 

“ไม่สิ…ไม่ใช่แค่…ยิ้ม…” ดวงตาสีเข้มกวาดมองเขา ยังคงมีประกายมึนๆ ปนครุ่นคิด…หากก็อบอุ่นและอ่อนโยน แววตาที่สึกะคุ้นเคยมาตั้งแต่วันแรกที่ได้รู้จักกัน “แต่เป็นนาย…นาย…นายหมดเลย…ทุกอย่างเลย…”

 

 

 

 

และใต้ฟ้ายามใกล้ค่ำสีชมพูปนม่วงคราม…เสียงของซาวามูระ ไดจิก็ชัดเจนในระยะห่างระหว่างกัน

 

 

 

 

“…ฉันไม่บอกนายหรอก…ว่าฉันไม่ชนะเพราะ…ฉันชอบนาย”

 

 

 

 

สึกะวาระ โคชิค้นพบในนาทีนั้นเองว่าสิ่งที่ตนคาดคิดไว้เป็นเรื่องจริง…เขาพร้อมและไม่พร้อมเลยที่จะได้รับฟังประโยคนี้ หัวใจเต้นแรงและผิวแก้มก็ร้อนวาบจนสายลมให้ความรู้สึกเย็นเฉียบไปเลย…สึกะรู้ดีว่าตัวเองควรจะพูดอะไรสักหน่อย แต่ทุกประโยคที่เรียบเรียงต่างก็มีเงื่อนไขเดียวกันหมด ทำให้สิ่งที่เขาเอ่ยออกไปเป็นอย่างแรกนั้นเป็นอะไรที่ฟังดูแล้วผิดที่ผิดทางยิ่งนัก

 

 

 

 

“ไดจิ นายมีชุดนักเรียนอีกชุดที่บ้านใช่มั้ย?” ปลายนิ้วควานหาของในกระเป๋า ผ่านขวดแก้วใบเล็กที่ว่างเปล่าแล้วหาของที่ต้องการจนเจอ

 

 

 

 

“หา??…มีสิ—เฮ้ย!” ไดจิขมวดคิ้วใหม่ตอนตอบ ก่อนจะอุทานเสียงหลงเมื่อน้ำเปล่าเย็นเฉียบจากกระติกรักษาอุณหภูมิในมือสึกะถูกเทซ่าลงมาเต็มๆ หน้า…ทางลัดที่ช่วยให้ระดับความมึนลดลงไปได้จนน่าทึ่ง “เฮ้!!! นาย…นายทำอะไร…น่ะหา??”

 

 

 

 

“โทษที” เด็กหนุ่มผมสีขี้เถ้ายัดกระติกกลับไปในกระเป๋า ก่อนจะเงยหน้าขึ้นมา…ดวงตาสีอำพันที่ไดจิได้มองสบนั้นทำให้หัวใจเต้นเร็วขึ้นพอๆ กับประโยคที่สึกะกระซิบออกมา “…แต่ฉันยอมให้พรุ่งนี้นายจำอะไรไม่ได้เลยไม่ได้น่ะ”

 

 

 

 

แล้วสองมือเรียวขาวนั้นก็แตะบนผิวแก้มของเขา…ความสูงที่มากกว่าของไดจิทำให้สึกะต้องเขย่งปลายเท้าขึ้นเล็กน้อย และสัมผัสของร่างที่โอนเอนนิดๆ นั่นก็ทำให้เขายื่นแขนออกไปโอบประคองรอบเอวของอีกฝ่ายโดยอัตโนมัติ…ความช่วยเหลือที่ทำให้สึกะยิ่งเอนตัวเข้ามาหาเขามากกว่าเดิม สัมผัสของริมฝีปากอีกฝ่ายบนริมฝีปากของเขานั้นอุ่นจัด…กลิ่นวอดก้าหอมหวานเจือมากับกลิ่นแชมพูกับเหงื่อจางๆ ในเรือนผมสีอ่อน

 

 

 

 

สึกะค่อยๆ ถอยห่างไปในที่สุด แต่ไดจิยังไม่ยอมละท่อนแขนที่โอบรอบเอวของอีกฝ่าย…เขากระพริบตา มองคนในอ้อมแขนของตัวเอง ก่อนจะพูดประโยคที่ไม่เท่เลยหากเป็นสิ่งเดียวที่คิดออกตอนนี้ออกมา

 

 

 

 

“นายจูบฉัน”

 

 

 

 

ดวงตาสีอำพันคู่นั้นทอประกายขันๆ…อ่อนใจปนเอ็นดู ตอบสั้นๆ “ใช่”

 

 

 

 

“ถ้างั้น ฉัน…” ระบบความคิดของไดจิเองก็ไม่ได้เที่ยงตรงอยู่แล้วด้วยฤทธิ์วอดก้า และความรู้สึกหวานซ่านเบาหวิวเหมือนโซดานี้ก็ยิ่งทำให้ทักษะการสื่อสารของเขายิ่งไม่ได้เรื่องเข้าไปอีก “…ฉันก็…จูบนายได้…ใช่มั้ย?”

 

 

 

 

มันเป็นคำถามที่เขาอยากถาม และก็ซ่อนอีกคำถามที่เขาอยากถามไว้ด้วยในคราวเดียวกัน

 

 

 

 

ซึ่งสึกะก็หัวเราะ ตอบคำถามทั้งสองคำถามด้วยประโยคประโยคเดียว

 

 

 

 

“ฉันก็ชอบนายเหมือนกัน ไดจิ”

 

 

 

 

 

 

 

 

 

But London Does Have A Nice Weather

(asanoya)

 

 

 

 

 

สึกะกับไดจิกลับไปก่อนได้สักพักแล้ว แต่อาซึมาเนะ อาซาฮิก็ยังคงไม่ได้ล็อกโรงยิมตามที่ได้รับมอบหมาย…เขาดื่มวอดก้าเข้าไปราวๆ สี่ช็อต และถึงจะไม่ได้เมาเข้าขั้น แต่เด็กหนุ่มก็รู้สึกหัวมึนๆ อยู่พอตัว นั่นจึงทำให้ตอนนี้อาซาฮิได้แต่นั่งขัดสมาธิอยู่ตรงที่เดิม ยังไม่ค่อยกล้าลุกขึ้นยืนชอบกล

 

 

 

 

แต่นั่นไม่ใช่ปัญหาที่โนยะมีเลย…

 

 

 

 

วอดก้าดูจะมีผลตรงกันข้ามกับนิชิโนยะ ยู…ผิดกับเขาที่นั่งมึนอยู่เงียบๆ ตรงที่เดิม ร่างปราดเปรียวของเด็กหนุ่มตัวเล็กนั้นวิ่งไปวิ่งมาอยู่ตรงคอร์ท พยายามที่จะเสิร์ฟลูกบอลทั้งหมดให้ลงในที่เก็บ แต่แน่นอนว่าด้วยระดับแอลกอฮอล์ในเส้นเลือด…ลูกบอลที่เจ้าตัวตบไม่โดนหรือตบเบี้ยวไปนั้นมีเยอะกว่าที่จะลงตรงเป้าจังๆ อยู่โข

 

 

 

 

อาซาฮิมองภาพนี้แล้วก็ขำออกมา นึกดีใจที่ตัวเองยังแค่มึนๆ…เพราะเห็นได้ชัดว่าโนยะในตอนนี้คงช่วยเก็บของอะไรไม่ได้เลยสักนิดเดียว

 

 

 

 

“ดูสิอาซาฮิซัง” คนถูกมองวิ่งปราดเข้ามายืนตรงหน้าเขา โบกๆ แขนออกไปทางคอร์ท “สุดยอดเลยมั้ย…ไม่ลงเลยซักลูก”

 

 

 

 

อาซาฮิหัวเราะ…เพราะความสับสนของประโยคและสีหน้าภาคภูมิใจของโนยะรวมกันเป็นอะไรที่ตลกแบบน่าเอ็นดูยิ่งนัก เสียงหัวเราะที่ทำให้โนยะยิ่งยิ้มกว้าง ก่อนจะทิ้งตัวลงมาแบบไม่บอกไม่กล้า…ทำให้อาซาฮิอุทานเสียงหลงและเกือบหงายหลัง แต่โชคยังดีที่แค่เซๆ เล็กน้อยเท่านั้น

 

 

 

 

เพียงแค่ตอนนี้…เขามีโนยะนั่งแหมะอยู่บนตักด้วยแล้วเท่านั้นเอง

 

 

 

 

อาซาฮิคุ้นเคยกับตาโตๆ ของโนยะดีอยู่แล้ว แต่ในระยะใกล้ชิดเช่นนี้…เขาก็ได้เห็นเพิ่มเติมว่าสีน้ำตาลที่คิดมาตลอดว่าเหมือนช็อกโกแล็ตนั้นจริงๆ แล้วคือสีน้ำตาลอ่อน ติดจะทอประกายเป็นสีอำพันเสียด้วยใต้แสงและเงาที่ทาบซ้อนกันอยู่ตอนนี้

 

 

 

 

ตาโตๆ คู่นั้นกำลังจ้องเป๋งมาแถมวงหน้าก็ติดจะขมวดคิ้วอยู่หน่อยๆ…แต่ความจริงจังนี้ไม่ได้มีผลเท่าที่ควรเลยเพราะแก้มของเจ้าตัวนั้นขึ้นสีแดงนิดๆ ทั้งสองข้าง อาซาฮิเลยแค่หัวเราะ…เสียงที่อึกอักในลำคอต่อมาเล็กน้อยเมื่อนึกได้ว่าตอนนี้พวกตนกำลังนั่งกันอยู่แบบไหน

 

 

 

 

“ง่า…” เขาพยายามพูดอย่างระมัดระวังเพราะก็ไม่รู้เหมือนกันว่าต้องพูดอะไร “นาย…นายโอเคไหมน่ะ…?”

 

 

 

 

โนยะส่ายหน้าพร้อมส่งเสียงฮื่อๆ

 

 

 

 

“เมาสุดๆ เลยล่ะ”

 

 

 

 

เจ้าตัวว่าเช่นนั้น ก่อนที่จะตัดประโยคถัดมาของอาซาฮิทิ้งไปจนหมดด้วยสองมือที่ปราดเข้ามาแปะตรงสองข้างแก้มของเขา ก่อนจะรั้งอย่างไม่บอกไม่กล่าว…จูบอันปุบปับที่เป็นส่วนผสมของลมหายใจร้อนๆ และร่างที่เคลื่อนเข้ามาหาดังตุ้บเบาๆ

 

 

 

 

จูบแรกนานแค่เสี้ยววินาที…สัมผัสที่น่าจะเรียกว่าเป็นการแปะริมฝีปากเข้ามาหามากกว่าจูบ แล้วโนยะก็ผละออกไป…หากไม่ได้ปล่อยมือจากกรอบหน้าของเขาหรือเลื่อนตัวออกไปจากตัก เพราะจูบที่สองตามมาติดๆ กัน…ให้ความรู้สึกใจร้อนปุบปับเหมือนครั้งแรก แต่เนิ่นนานกว่าเดิมและค่อยๆ นุ่มนวลขึ้นในที่สุด

 

 

 

 

คราวนี้เป็นอาซาฮิบ้างที่ผละจากก่อน มือของเขาจับสองบ่าของโนยะเอาไว้ หากสิ่งที่ตามมาไม่ใช่จูบที่สามแต่เป็นคำถามง่ายดาย…น้ำเสียงติดจะสงสัยแบบจับผิดนิดๆ

 

 

 

 

“นายเมาแน่เหรอโนยะ?”

 

 

 

 

เพราะในลมหายใจและสัมผัสที่เพิ่งได้รับรู้ไป…ไม่ค่อยจะมีความหวานปนขมของวอดก้าอยู่เท่าไหร่เลย

 

 

 

 

“เมาสิ” ลิเบโรประจำทีมยังยืนยัน แต่ก็เสียงเบาลงนิดนึงตอนพูดต่อมา “กินไปตั้ง…ง่า…แปดแก้ว”

 

 

 

 

อาซาฮิมองอีกฝ่ายเงียบๆ

 

 

 

 

โนยะแอบเหลือบตาขึ้นมา

 

 

 

 

อาซาฮิยังคงมองอีกฝ่ายเงียบๆ

 

 

 

 

“โอเค ผมกินไปสามแก้ว” คำสารภาพโดนพูดอ้อมแอ้มในที่สุด ก่อนที่จะตามมาด้วยเหตุผลที่โดนอธิบายเสียงดังตามนิสัยเวลาที่เจ้าตัวงุ่นง่าน “แต่ถ้าไม่บอกแบบนั้น ชาตินี้ก็ไม่รู้นี่นาว่าจะมีโอกาสได้ทำแบบนี้กับอาซาฮิซังเมื่อไหร่!”

 

 

 

 

อาซาฮิรู้สึกอยากจะยกมือขึ้นมาปิดหน้าแล้วหายใจแรงๆ ให้เป็นจังหวะเพื่อปรับระบบความคิดและการทำงานของหัวใจ…แค่จินตนาการภาพว่าตัวเองทำเรื่องผิดกฎหมายกลางโรงเรียนอยู่ก็ทำให้เส้นประสาทของเขาเต้นตุบๆ ในหัวมากพออยู่แล้ว แถมเขาก็ต้องรับแรงกดดันจากยิ้มหวานๆ ของสึกะที่ทำให้หนาววาบไปถึงกระดูกด้วย

 

 

 

 

แล้วไหนจะนี่อีก…

 

 

 

 

แล้วตอนนี้…ก็มีหัวใจที่เต้นแรงจนเหมือนพร้อมจะหยุดลงดื้อๆ เอาตอนไหนก็ได้ด้วยจูบของโนยะและคำกึ่งสารภาพของเจ้าตัวเพิ่มเข้ามาอีก

 

 

 

 

สองอย่างแรกยังเป็นเรื่องชวนสติแตกและเขาจัดการกับมันไม่ได้เลย แต่อย่างสุดท้ายนั้นเป็นเรื่องชวนสติแตกแต่เขายังพอจะจัดการกับมันได้อยู่

 

 

 

 

“เอ่อ…ทีหลังแค่ถามดีๆ ก็ได้” อาซาฮิพูด เสียงสั่นนิดๆ เหมือนจังหวะหัวใจ “เพราะก็ไม่ใช่ว่าฉันไม่โอเคอะไร…”

 

 

 

 

ประโยคของเขาโดนขัดอีกครั้ง…แต่คราวนี้ไม่ใช่สัมผัสปุบปับอะไรบนริมฝีปากอีกแล้ว แต่เป็นร่างบนตักที่โถมเข้ามากอดจนอาซาฮิเกือบหงายหลัง

 

 

 

 

โนยะซุกหน้าเข้ากับบ่าของเขา ก่อนจะเงยขึ้นแล้วหัวเราะดังๆ…เสียงสดใสที่ดังก้องไปทั่วโรงยิมที่มีแค่เพียงพวกเขาสองคน

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

fin.

 

**********************************

 

 

สวัสดีค่ะทุกคน

 

• ไฮคิวจบซีซั่นสองแล้วค่ะ ซึ่งเราดูแล้วก็ฟหกดฟห่กด้ฟหกาด่ฟวหากดหกฟดฟหก้ดเหฟกดฟหก้าดหฟกด้ฟหกยด่ฟหกรด้ฟหนยกด้ฟหก้ดฟหกด้าฟ่หกด้าฟหกด้าฟหก่ดฟห่กดฟหกดฟหกด่ฟหก้ด่าฟหก้ดฟหก้ดยรฟหกดฟหกดฟหกดาสวฟหกดาฟหกดาฟหกสาวด่ฟหกาสด้ฟหกดฟหก้ดสาฟหกดฟหกด้าสหกดฟหสกดฟหสก่ด้หสกดา้ฟหสาดหกดกฟรหดฟหกยดหฟกดรนฟหกรดียหฟกดรนยหฟกดพนยดฟหก่าดสฟหกสบายดีมากๆค่ะ

 

• ในที่สุด!! ก็ได้เขียน!! ไดสึกะ!!!!! ขอบคุณน้องนางมากนะคะที่รีเควสต์เข้ามา คิดภาพไดจิเมาแล้วน่ารักมากกกกค่ะ ดีใจที่ได้มีโอกาสเขียน

 

• และแน่นอน ความแทรชในตัวเราก็ทำให้อาซาโนยะตามมา เราคิดนะคะว่าถ้าโนยะจะจูบอาซาฮิ คงโดดใส่แล้วจุ๊บแรงๆไรงี้แน่เลย โรลลิ่งงงงงงงงธันนนนนเดอร์รรรรรรใส่เลย แบบนั้นน่ะค่ะ อิอิอิ

 

• และก็อยากเขียนถึงพวกปีสามตอนอยู่ปีสองค่ะ เพราะจะเป็นช่วงที่ยังไม่ใช่รุ่นพี่แต่ก็ไม่ใช่รุ่นน้อง กล้าทำอะไรแผลงๆกันบ้างแล้ว และไม่ต้องรักษามาดป๊าม๊าและลุง(???)ประจำทีมค่ะ

 

 

 

ขอบคุณทุกคนที่อ่านนะคะ ขอบคุณสำหรับทุกคอมเมนต์มากๆๆๆเลยค่ะ

 

 

 

❤ ❤ ❤

 

 

 

ทิพย์เอง

 

 

Advertisements

5 responses to “{Beautiful Words Prompt}[Haikyuu!! Fic][DaiSuga] Not With Our Heads Like London Weather (+ BONUS AsaNoya)

  1. OOOOOOOooooooooOOOOOOOHHHHHHhhhhhhhhhhhhHhhhhhh mYYYyyyyyyy GODDDDDDDdddddddd ????? alfjgkakskgjgskgkakgkakgkavkskgkaหว้สหว่วหว่สหว่ส่สหงีวกสีวกว้วหส่งฟลหงเส่สหว้ว่วกว้วหว่วหวีสีวหว่สดวหส้สกส้หน้าเสหว้วกว้สวดหว่ววิกวสื คีย์บอร์ดน้องพังแล้ว พังไปแล้ว!!!! น่ารักมากกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกเลยค่ะ ไดจิเมาแล้วน่ารักมากกๆๆๆๆ ราชสีย์โดนกวางน้อยล้มสุดๆ คนอะไรน่ารักกกก โหยๆๆๆๆ ชอบที่บอกว่า “ฉันเคยชนะตอนนายยิ้มแบบนั้นที่ไหน” กับ “ไม่สิไม่ใช่แค่ยิ้มแต่เป็นนาย นาย นายหมดเลย ทุกอย่างเลย” นี่น้องที่นั่งอ่านอยู่ในห้องเรียน(ความแย่นี้)ต้องยกมือมาปิดปากที่ฉีกยิ้มถึงหูแล้วค่ะ แงงง จนเพื่อนนึกว่าจามแล้วบอกว่า blessed you ให้เลย อยากบอกเพื่อนไปมากๆแล้วบอกว่าป่าวแกฉันไม่ได้จาม ฉันยิ้มเพราะมีอีเดียทสองคนมุ้งมิ้งกันอยู้ ฮืออออออออ แล้วแล้วแล้วพอถึง“…ฉันไม่บอกนายหรอก…ว่าฉันไม่ชนะเพราะ…ฉันชอบนาย” นี่ฟุบเลยค่ะ ฟุบไปแทะโทรศัพท์ น่ารักกกกกกก เงยขึ้นมาเจอหน้าครูนี่ยิ้มให้ครูอย่างสดใสเลยค่ะ ครูคะ เค้ารักกัน เค้ารักกันค่ะครูฟฟฟฟฟฟฟฟฟ ไดจิข่นบ้ะ ยังจะถามอีกว่าจูบได้ไหม สึกะนางฟ้าและมารร้ายในคราบเดียวกันแบบนี้น่ารักมากกกกกกก สาดน้ำใส่เพราะอยากให้สร่างเมานิดนึงเพราะอยากให้ไดจิจำได้ บ้าบออออ!!!!!! สารภาพรักแล้วก็แต่งงานพรุ่งนี้เลยนะ!!! ฮือออออ แล้วนอกจากพี่ทิพย์จะฆ่าน้องด้วยความฟลัฟของไดสึกะแล้ว พี่ทิพย์ยังฆ่าน้องด้วยความน่ารักของอาซาโนยะอีก????????? โนยะนี่โนยะจริงๆเลยค่ะ ดวดไปคนแรกเลย ก้ากกกก สมกับเป็นโนยะจริงๆ โง้ยยย บ้าๆๆๆ แกล้งเมาแล้วจุ้บนี่โค-รต น่ารักเลยยยยยยย แต่เอสดันรู้ทันซะงั้นโหห่วววว “แต่ถ้าไม่บอกแบบนั้น ชาตินี้ก็ไม่รู้นี่นาว่าจะมีโอกาสได้ทำแบบนี้กับอาซาฮิซังเมื่อไหร่!” ประโยคนี้มันโนยะซังจริงๆค่ะ เห็นภาพมาก เหมือนได้ยินเสียงโวยวายๆของโนยะซังขึ้นมาเลย เอสนี่ฮึ่มๆๆๆ ต้องให้รุ่นน้องที่ตัวเล็กกว่า 25.4 เซนแกล้งเมาแล้วรุกแบบนี้มันอะไรกันคะ???ฟฟฟฟฟฟฟฟฟฟฟฟ แต่ถามว่าอิจฉาเอสไหม มากค่ะ!!! อยากให้โนยะซังมานั่งตักแบบนั้นมั่งงง แงงงง น่ารักมาก ฮื้อออออ
    อยากไปก๊งเหล้าอย่างผิดกฏหมายด้วยมากๆเลยค่ะ ฮื่ออ ถึงปกติไม่ดื่มแต่เจอยิ้มแบบสึกะแบบนั้นก็แพ้ทางพอๆกับกัปตันคาราสึโนะเลยค่ะ แง่งๆๆๆ ขอบคุณพี่ทิพย์ที่รับรีเควสน้องนะคะ *THIS MADE MY DAY IN SO MANY WAY* คือมันไม่มีส่วนไหนของฟิคนี้ที่ไม่น่ารักเลยค่ะ ทำหนูยิ้มเป็นอีเดียทโง่ๆในห้องเลยฟฟฟฟฟฟฟ (แต่คุ้มค่ามั่กๆ) ทุกอย่างมันลงตัวเลยจริงๆค่ะ บรรยาย จังหวะเล่นมุกแบบ แอร้ยยยย ตั้ลลั้คๆๆๆๆๆๆๆ ขอบคุณจริงๆนะคะ น้องมีความสุขมากเลยค่ะตอนนี้ จากที่เครียดๆในห้องเรียนตอนนี้หายเลยค่ะ /กลายเป็นบ้าแทน /เพื่อนบอก you need to chill แหกปากกลับไป How can i?? How am i supposed calm down when this fic is so cute???????????
    ปลที่หนึ่งถ้าเผลอหยาบคาย/พิมพ์ผิด/สติแตกเกินไปใส่/พูดไม่รู้เรื่องยังไงน้องขอโทษที่ทิพย์ด้วยค่ะ อ่านเสร็จแล้วพิมพ์ใส่โทรศัพท์ด้วยความก๊าวรัวๆเลยค่ะ
    ปลที่สองลั้ฟยูนะคะเพ่ทิพย์ <3<3<3
    ปลที่สาม เผื่อพี่ทิพย์ยังไม่รู้ว่าเด็กไม่มีสติคนนี้คือใคร หนูหน่องนางเองนะก้ะ UvU)

    Like

  2. หน้าร้อนมากค่ะ ไม่ไหวแล้ววว หมอนอากาศขาดไปเป็นสิบ ทำไมพ่อบ้านทั้งคู่ต้องให้กวางน้อยเป็นฝ่ายรุกคะ(??)555555
    น่ารักมากๆๆๆค่ะ อ่านแล้วยิ้มหน้าบานต้องหยุดเป็นช่วงๆ กลัววิญญาณจะแตกโอ้ยยย////////////
    ขำที่สึกะซังหลอกถามไดจิซังไม่สำเร็จ คิดว่าเมาแล้วจะบอกทุกอย่างเหรออ ม่ายยยย ฟีลราชสีห์ที่เหมือนจะรู้ไต๋กวางน้อยแต่ก็พ่ายไปในตอนสุดท้ายนี่มันอะไร(…) หลุดปากออกมาเองซะงั้น ฮาฮาาา
    ป๊าน่ารักมากค่ะตอนพูดว่า’นายจูบฉัน’ ให้ความรู้สึกน่าเอ็นดูแบบเบลอๆมากๆ(อะไร) Y Y
    อ่านถึงตอนโบนัสแล้วแทบนอนตายอยู่หน้าคอม ฟหดกหเดเเหฟฟห ทำไมน่ารักขนาดนี้คะ ฆ่านี่ทางอ้อมมากๆ อ่านทีละเสี้ยวทีละเสี้ยว จิตใจรับไม่ไหว ตอนไปนั่งตักเอสนี่ปิดปากกรีดร้อง(ในใจ)แบบทนไม่ได้ค่ะ กรี๊ดดด U/////U ชอบ’จูบแบบใจร้อนปุบปับ’จังเลยค่ะ มันฟังดูโนยะสุดสุดสุด T////T
    ตอนโดนลุงรู้ทันน่ารักมากๆๆๆ นึกเสียงออกเลยค่ะ55555 เสียงอ้อมแอ้มว่าจริงๆกินไปสามแก้ว เอ็นดูแรงงงงง อิจฉาลุงงงงงง เรื่องผิดกฏหมายไม่ใช่แค่วอดก้า แต่เป็นกินเด็กด้วยนะคะ ลุงโดนไปเลยสองกระทง(ม่ายยยยย5555555)
    ตอนจบน่ารักมากๆค่ะ ชอบมากก โนยะซังต้องมีความสุขมากแน่ๆเลย ดูแลให้ดีๆ ฝากเด็กของเราด้วยนะคะอาซาฮิซัง(….) ถามหลังไมค์ได้มั้ยคะว่าทำอะไรกันต่อ /ไม่5555555555 ขอบคุณที่เขียนนะคะ เมคมีแฮปปี้มากค่ะ กราบบบบบบบ////

    Like

  3. น่ารักไปแล้วค่ะแงงงงงงงงงงงงงงงงงง ฟหกดฟหกดฟหกดฟหกดฟหกดฟหกดฟหกดฟหกดฟหกดฟหกดฟหกดฟหกดฟกกดฟหดกกฟกหหห น้องสแครชทุกพื้นผิวที่อยู่ใกล้ๆรัวๆเลยค่ะ โอ๊ยเขินฟฟฟฟฟฟฟฟฟฟฟฟฟฟฟฟฟฟฟฟฟฟฟฟฟฟฟฟฟฟฟฟฟฟฟฟฟฟฟฟฟฟฟฟฟฟฟฟฟฟฟฟ #ไดสึกะเกิดมาฆ่าคนโสด สินะคะ ไม่เคยอ่านไดจิเมามาก่อนเลย(เคยเห็นแต่ทุกคนเมาแล้วไดจิอยู่เก็บศพ)ก๊าวเหลือเกินค่ะแงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงง ยิ่งไปกว่านั้นน้องดีใจที่พี่ชิปอาซาโนยะมากค่ะ น้องเหงา555555555 โนยะซังที่พยายามหาสถานการณ์มาจูบอาซาฮินี่น่ารักที่สุดเลยฮือออออออออออออออออออออออออออออ
    /กอดพี่แรงๆหมุนๆ/
    ก่อนหน้านี้ไม่ได้ตามฟิคพี่ทิพย์เลย ตอนนี้เอนท์ติดแล้วจะตามให้ครบทุกเลยค่ะ!

    /ขอบคุณพี่ทิพย์(และเทพทุกองค์ที่ดลบันดาลให้พี่ดูไฮคิว)มากๆนะคะรักสสสสสสสสสสส์/

    Like

  4. Long story short for this fiction is “Offensive Nekos”
    บอทท่อมสายรุกของเราาาาา ❤ 5555555 คุณทิพย์ค้าาาาา นี่มันโซทิปซี่เวรี่เลิฟลี่เนโกตาจิ lol ชอบความรู้ทั้งรู้ว่าไม่ดีแต่ก็ต้องตามน้ำสึกะไปของไดจิ รู้ทั้งรู้ว่าจริงๆ แล้วจะไม่ดื่มเลยก็ได้ แต่ก็ยอมทำตามเพราะไม่อยากขัดใจ ฮึ่ยยยย สมาคมพ่อบ้านใจกล้าแท้ๆ แค่รอยยิ้มน่ะเหรอจะทำให้ต้านทานไม่ไหว "รัก" ต่างหากที่ทำให้ไม่อยากจะต้านทาน ฮึ่ยยยยยยยยยยย เสี่ยวสุดจรัยยยย อ่านไปก็เขินไป ป๊าเกือบจะรักษาความลับที่ไม่เคยลับได้แล้วเชียว จะไม่บอกไม่บอกก็บอกเองซะงั้น น่ารักน่าเอ็นดูจริงเลย ! คุณสึกะบิ๊กบอสเนี่ย…ถึงขั้นต้องเทน้ำใส่ป๊าเลยเหรอออออ แต่เหตุผลฟังขึ้น (นี่ก็คนที่ไม่อยากขัดใจม๊าอีกคน) น่ารักเหลือเกิน ❤ ❤ ❤ *heart eyes*
    ส่วนอาซาโนยะ ฮือออออออ ทำไมทำไมทำไมมมม ทำไมต้องเป็นอาซาฮีด้วยที่ได้โนยะไป โนยะโนยะผู้น่ารัก เจ้าถั่วงอกเหี่ยวชนิดงอตัวร้อยสามสิบองศาเนี่ยน่ะเหรอออออ ฮึ เห็นแก่โนยะที่ลงทุนโกหกว่าดื่มไปหลายชอตหรอกนะ ยอมก็ได้ ! 😦
    (นึกภาพอาซาฮีนั่งยิ้มกริ่มมองโนยะเล่นไปเล่นมาในคอร์ทแล้วเหมือนเห็นภาพลุงเลี้ยงต้อยหนักมาก… /แฟนคลับเอสต้องเกลียดเรา 55555 บ้า ก็ลุงจริงๆ 5555

    ขอบคุณนะค้าคุณทิพย์ น่ารักมากจนอยากเปิดขวดตาม ❤

    Like

  5. ก่อนจะกรีดร้องกับฟิคและสี่ลูกกา
    พลอยขอขำตัวงอให้อาซาฮีซังก่อนนะคะ 5555555555555555555555555555555555555555555555555555555

    โอเค เข้าเรื่อง

    ไดจิซัง…อ่อนสุดๆไปเลยค่ะ//ตบบ่า
    แค่ยิ้มหวานๆของสึกะซังลอยมาก็แพ้แล้วเหรอคะ!!!
    แพ้มาตั้งแต่ปีหนึ่งเลยสินะคะ!!!
    คุณพ่อแพ้ทางคุณแม่เต็มรูปแบบเลย

    สึกะซังเนี่ย พึ่งได้ตลอดจริงๆเลย ประทับใจการเอาน้ำสาดมากค่ะ
    น่ารักที่สุดก็เหตุผลที่ว่าสาดน้ำใส่เพราะไม่อยากให้เมาจนจำไม่ได้นี่ล่ะค่ะ
    แล้วก็ชอบตอนที่ตอบรับไดซังได้ด้วยถึงอีกฝ่ายจะมึนนี่ล่ะค่ะ
    อ่านเกมขาดจริงๆ!!!

    ส่วนอาซาฮีกับโนยะ ถ้าคู่นั้นเขาเป็นพาร์ทความหวานของวอดก้า คู่นี้คงเป็นพาร์ทอิทธิฤทธิ์แห่งวอดก้าสินะคะ 55555555
    โนยะซังน่ารักน่ารัดเสมอคะ เอ็นดูในความแกล้งเมา 5555555
    อาซาฮีซังก็เลิกเขินแล้วรุกเขาไปบ้านสิคะ สู้เค้าค่ะะะะะะะ

    Like

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s