[Captain America 2 Fic][SteveBucky] The Winter Mechanic (4)

The Winter Mechanic 
Captain America 2 fanfiction by Tippuri~ii *
 

 

 

   
 

 
 
Pairing:  Steve Rogers x James a.k.a Bucky Barnes
Fandom: Captain America 2 — The Winter Soldier
Type: AU fanfiction
 
 
 

 * แฟนฟิคชั่นเรื่องนี้เป็นเพียงจินตนาการของไรเตอร์และแต่งขึ้นเพื่อความบันเทิง ไม่มีความเกี่ยวข้องกับบุคคล สถานที่ หรือเหตุการณ์จริงใดๆ ทั้งสิ้น และแฟนฟิคชั่นเรื่องนี้มีแฟนฟิคชั่น BL..ถ้าใครไม่ชอบแนะนำให้ปิดค่ะ *

*********************************
สารบัญทุกบท:[INDEX] THE WINTER MECHANIC
*********************************

Chapter 4

 

 

 

 

 

 

บัคกี้ บาร์นส์ต้องขยับให้แผ่นติดล้อเลื่อนที่ตัวเองใช้เป็นที่สำหรับนอนหงายในการซ่อมเครื่องยนต์เคลื่อนออกมาจากใต้ท้องรถเป็นครั้งที่สามของเที่ยงวันนี้…เขาค่อยๆ ขยับลงมานั่งแปะบนพื้นเมื่อเคลื่อนตัวออกมาพ้นเรียบร้อย พิงหลังเข้าหาโครงใหญ่ยักษ์ของรถบรรทุกที่ซ่อมค้างอยู่ ถึงบริเวณที่จอดรถของตัวอู่ตรงนี้จะเปิดประตูเหล็กม้วนไว้จนสูงสุด แต่วันไร้ลมแบบนี้ก็ทำให้ตรงนี้ไม่ต่างอะไรจากหม้ออบไอน้ำที่เก็บความร้อนไว้ได้ทุกองศาจนน่าหงุดหงิดชะมัด

 

 

 

 

 

ชายหนุ่มวางขวดน้ำที่ดื่มอึกๆ ลงในที่สุด ก่อนจะเช็ดหน้าเช็ดตาด้วยผ้าขนหนูผืนเล็ก…ความสบายตัวที่ได้รับและกลิ่นสะอาดของผ้าทำให้บัคกี้ยังไม่ยอมเลิกฝังหน้าลงในสัมผัสนุ่มๆ หอมๆ สีขาวนี่อยู่ดีต่อให้ไม่เหลือเหงื่อบนวงหน้าแล้ว

 

 

 

 

 

ร้อนแบบนี้นี่มันแย่ชะมัด…ซ่อมไม่ได้ถึงไหนเลย…

 

 

 

 

 

ความคิดงุ่นง่านฮึ่มฮั่มของเขาถูกหยุดลงได้ด้วยเสียงที่ดังขึ้นเหนือศีรษะ…และเหตุผลเดียวที่ชายหนุ่มยอมเงยหน้าขึ้นมาก็คือข้อเท็จจริงที่ว่ามันเป็นเสียงอันคุ้นเคยและกำลังเรียกชื่อตัวเขาเองอยู่

 

 

 

 

 

สายตาและรอยยิ้มของสตีฟ โรเจอร์สที่กำลังยืนก้มลงมามองนั้นให้ความรู้สึกที่เหมือนแสงแดดอย่างประหลาด…บัคกี้พบว่าตัวเองกำลังคิดแบบนี้อยู่จนเกือบไม่ได้ตอบคำถามของอีกฝ่ายว่าเขาโอเคดีรึเปล่า

 

 

 

 

 

“ไม่มีอะไรหรอก แค่ร้อนเฉยๆ” บัคกี้ส่ายหน้า ก่อนจะบอกก่อนที่สตีฟจะถามถึงเพราะพอจะเดาได้ว่าเจ้าตัวมาทำไม “วันนี้ยางรถนายยังไม่มาส่งเลย เลยยังซ่อมไม่ได้นะ”

 

 

 

 

 

“อ๋อ…โอเค” สตีฟพยักหน้า ก่อนจะหัวเราะเบาๆ ออกมา “อันที่จริงฉันไม่ได้จะมาทวงอะไรหรอก…นี่ฉันกะจะไปชีลด์สแควร์เฉยๆ น่ะ แต่ไหนๆ ก็ผ่านแล้วเลยคิดว่าแวะเข้ามาถามหน่อยก็ดี”

 

 

 

 

 

ชีลด์สแควร์คือจัตุรัสที่มักจะไว้ใช้เป็นที่จัดกิจกรรมต่างๆ ของย่านไปจนถึงเป็นที่ตั้งของตลาดนัดประจำสัปดาห์ แถมพื้นที่ข้างๆ ก็ถูกยึดครองด้วยเหล่าร้านรวงกับคาเฟ่มากมายไปจนถึงห้างสรรพสินค้า จึงไม่น่าแปลกใจที่ชีลด์สแควร์จะเป็นที่หมายในการนัดพบหรือออกมาข้างนอกแบบนี้

 

 

 

 

 

แต่ถึงจะเป็นแบบนั้นก็เถอะ…

 

 

 

 

 

“นายยังจะออกไปตรงนั้นอีกเหรอ?” บัคกี้ถามแบบไม่อยากเชื่อ ขนาดแถบนี้ที่มีต้นไม้เป็นทิวยังร้อนขนาดนี้ ไม่ต้องสงสัยเลยว่าอาณาบริเวณที่มีแต่ตึกอย่างชีลด์สแควร์จะร้อนขนาดไหน “ร้อนขนาดนี้เนี่ยนะ??”

 

 

 

 

 

บัคกี้ไม่รู้ตัวว่าในสายตาของอีกฝ่ายนั้น…ตนคือคุณช่างเครื่องที่กำลังนั่งแหมะอยู่บนพื้นพร้อมกับผมยุ่งๆ และหน้ามุ่ยๆ แบบไม่เข้าใจติดจะยี้ๆ ชอบกล เขาจึงเห็นแค่เพียงว่าสตีฟกำลังกลั้นขำอยู่อย่างสุภาพที่สุดตอนเอ่ยตอบตนเท่านั้น

 

 

 

 

 

“มีธุระนิดหน่อยน่ะ” ซึ่งธุระนี่ก็คงเร่งพอตัว เพราะชายหนุ่มผมทองไม่ได้ชวนคุยอะไรต่อ…สตีฟแค่บอกขอบคุณตามมารยาทเรื่องยางรถแล้วก็กล่าวลา

 

 

 

 

 

บัคกี้บอกตัวเองว่าความรู้สึกเล็กๆ ในใจว่าอู่วินเทอร์เมคานิคช่างเงียบจนชวนให้เหงาอย่างน่าประหลาดขึ้นมาทันทีหลังจากหลังสตีฟเดินลับไปนั้นไม่ใช่เรื่องจริง

 

 

 

 

 

 

**

 

 

 

การทุ่มเทสมาธิในการโกหกตัวเองนั้นก็มีประโยชน์อยู่เหมือนกัน เพราะในเวลาอีกเกือบสองชั่วโมงถัดมา…บัคกี้ก็ไถลแผ่นล้อเลื่อนออกมาจากใต้ท้องรถได้แบบถาวรเพราะงานเสร็จเรียบร้อยแล้ว

 

 

 

 

 

คุณช่างเครื่องขยับมานั่งท่าเดิมแบบทีแรกเป๊ะ ก่อนจะถอนหายใจเฮ้อใหญ่ออกมาเมื่อควานมือไปแล้วพบแค่ขวดน้ำที่ดื่มหมดไปนานแล้ว แถมผ้าขนหนูผืนเดิมตอนนี้ก็เปียกเหงื่อจนไม่นุ่มไม่หอมอีกแล้วด้วย

 

 

 

 

 

บัคกี้ถอนหายใจอีกที แต่ก็ไม่อยากลุกไปไหนเลย…ชายหนุ่มจึงนั่งมองภาพถนนและทิวไม้กับสนามหญ้าตรงด้านนอกแทน ขอบคุณสายลมยามบ่ายที่เริ่มพัดโชยเข้ามาในตัวอู่บ้างแล้ว

 

 

 

 

 

และก็เพราะได้นั่งเฉยๆ นี่เอง…ที่ความพยายามในการโกหกตัวเองพร้อมๆ กับไม่สนใจความเป็นจริงก็ได้จังหวะที่จะเริ่มสั่นคลอน

 

 

 

 

 

บัคกี้รู้ว่าตนไม่ควรแม้แต่จะสงสัยถึงความเป็นไปได้นี้ด้วยซ้ำ…เพราะถึงสตีฟจะยิ้มให้ ชวนคุย หรือชวนเขาไปเที่ยวด้วย ยังไงมันก็ยังอยู่ในขอบเขตของคนแปลกหน้าที่เผอิญรู้จักกันด้วยสถานการณ์จำเป็น แม้จะมีบางทีที่ชวนให้สงสัยได้…แต่โดยรวมแล้ว ชายหนุ่มผมทองก็ไม่ได้ดูจะพยายามขยับให้จังหวะความสัมพันธ์ของพวกเขาเป็นอะไรที่มากกว่านั้น เจ้าตัวยังคงทิ้งให้มีช่องว่างระหว่างกัน…ช่องว่างที่เพียงพอให้พวกเขาสามารถถอยกลับไปเป็นคนแปลกหน้าที่ไม่รู้จักกันอีกแล้วได้เมื่อสถานการณ์จำเป็นนี้จบลง

 

 

 

 

 

แค่เพียงปัญหาเดียวก็คือ…ความไม่เร่งเร้านี้นี่เองที่ทำให้บัคกี้กลับยิ่งรู้สึกดี

 

 

 

 

 

สิ่งที่น่าจะได้เป็นความสัมพันธ์ทุกครั้งในชีวิตของเขาไม่เคยได้กลายเป็นความสัมพันธ์จริงๆ สักทีก็เพราะบัคกี้จะรู้สึกขึ้นมาก่อนเสมอ…ความรู้สึกลำบากใจปนอึดอัดเพราะไม่อาจตอบสิ่งที่คนอื่นต้องการฟังได้ ความรู้สึกของเขาเป็นอะไรที่เติบโตได้เชื่องช้า…ชายหนุ่มไม่รู้ว่ามันเป็นเพราะเขาไม่เชื่อใจใครง่ายๆ หรือเพราะเขาไม่เชื่อใจตัวเอง หรืออาจจะเป็นเพราะทั้งสองเหตุผลรวมกัน แต่สิ่งที่เกิดขึ้นเสมอก็คือตัวเขาที่รู้สึกได้ว่าเวลาของการต้องให้คำตอบอันชัดเจนนั้นกำลังจะมาถึง หากตนกลับไม่มีแม้แต่คำพูดแรกเริ่มใดๆ…แล้วความรู้สึกผิดกับความอึดอัดใจนี้ก็จะผสมรวมกัน ได้เป็นจุดจบของสิ่งที่ยังไม่ได้แม้แต่จะเริ่มต้นด้วยซ้ำ

 

 

 

 

 

แต่กับสตีฟกลับไม่ใช่แบบนั้น…

 

 

 

 

 

บัคกี้มีชีวิตอยู่กับสัญชาตญาณของตัวเองมานานพอที่จะรู้แล้วว่าตนเชื่อมันได้ต่อให้จะไม่มีเหตุผลมาอธิบายก็ตาม เขารู้สึกได้ว่าความรู้สึกตอนนี้ไม่เหมือนกับที่ผ่านๆ มา…มันเรียบเรื่อยและอ่อนโยน ให้ความรู้สึกเหมือนการเดินทางที่จุดหมายไม่ใช่เรื่องสำคัญ เพราะอย่างไรภาพทิวทัศน์ที่ได้เห็นระหว่างทางก็สวยงามเพียงพอแล้วที่จะทำให้เริ่มต้นก้าวเดิน

 

 

 

 

 

เขารู้สึกอย่างไม่มีเหตุผลว่าไม่ว่าจะในฐานะอะไร…ตนก็จะดีใจอยู่ดีที่ได้เป็นคนไม่แปลกหน้าของสตีฟไปนานๆ

 

 

 

 

 

บัคกี้ถอนหายใจก่อนก้มหน้าลง สิ่งที่กำลังรู้สึกอยู่ตอนนี้คือรสชาติของความไม่เข้าใจแบบที่แย่ที่สุด…ความไม่เข้าใจด้วยซ้ำว่าอะไรคือสิ่งที่ตนกำลังไม่เข้าใจอยู่

 

 

 

 

 

“บัคกี้?”

 

 

 

 

 

เหมือนความทรงจำเล่นซ้ำใหม่…ภาพสตีฟ โรเจอร์สที่ยืนก้มตัวมานิดๆ นี้เป็นอะไรที่ทาบกับภาพเมื่อก่อนบ่ายได้สนิท จะต่างกันก็คงแค่ตรงที่สตีฟในตอนนี้กำลังถือถ้วยพลาสติกใสบรรจุเครื่องดื่มสีเหลืองอมส้มอยู่

 

 

 

 

 

เจ้าตัวยิ้มกว้างเมื่อได้สบตากับเขา รอยยิ้มที่ก็ยังให้รสชาติเหมือนแสงแดดในความรู้สึกเสมอทุกครั้งที่ได้เห็น ก่อนที่จะพูดง่ายๆ ออกมา

 

 

 

 

 

“ซื้อมาฝาก”

 

 

 

 

 

บัคกี้เพิ่งได้สังเกตว่าตรงหน้าตนนั้นคือถ้วยแบบเดียวกันที่ถูกยื่นมาให้ สีสดใสกับน้ำแข็งในถ้วยและไอเย็นที่เกาะพราวทำให้เขาไม่ปฏิเสธตามมารยาทอย่างที่ควรเลย…ชายหนุ่มผมสีเข้มรับถ้วยมา พูดขอบคุณก่อนจะดูดน้ำผลไม้ผ่านหลอดที่ถูกเสียบมาให้แล้ว รสหวานอมเปรี้ยวชื่นใจของน้ำเกรปฟรุตทำให้รู้สึกเย็นลงไปหลายองศา

 

 

 

 

 

“อร่อยเนอะ” สตีฟที่นั่งลงข้างๆ เขาพูดขึ้นในที่สุดหลังความเงียบทิ้งตัวลงชั่วครู่ “เป็นร้านเปิดใหม่น่ะ ฉันชิมแล้วอร่อยดีเลยซื้อมาฝาก…เห็นนายบ่นว่าร้อน”

 

 

 

 

 

คนข้างตัวพูดต่อว่าตนไม่แน่ใจไหมว่าน้ำแข็งละลายไปเยอะแค่ไหน…ซึ่งบัคกี้ก็ยืนยันสั้นๆ แต่ชัดเจนว่าน้ำเกรปฟรุตนี่อร่อยมาก ก่อนที่บทสนทนาจะค่อยๆ มอบพื้นที่คืนให้กับความเงียบ…บรรยากาศที่ก็ยังทำให้รู้สึกสบายใจอยู่ดีระหว่างกัน

 

 

 

 

 

บัคกี้รู้สึกได้ว่าสตีฟแอบลอบมองเขาทางหางตาเป็นครั้งคราว และถ้าเขาทันสบตาด้วย…เจ้าตัวก็จะยิ้มบางๆ มาให้ก่อนจะเบนสายตาจากไปเท่านั้นเอง

 

 

 

 

 

เขาก้มลงมองถ้วยพลาสติกใส่น้ำผลไม้ของตัวเอง…แล้วจู่ๆ ในนาทีนั้น บัคกี้ก็หวนคิดถึงคำพูดที่เคยได้ฟังขึ้นมา

 

 

 

 

 

“ราคาเท่ากาแฟถ้วยนึงเลยนะ…เปลี่ยนเป็นจ่ายด้วยกาแฟแทนได้มั้ย?”

 

 

 

 

 

มันเป็นคำพูดที่ไม่เคยมีใครพูดด้วย…และต่อให้ถ้าจะเคยมี บัคกี้ก็ค่อนข้างมั่นใจได้เกินร้อยว่าตนคงมีแค่คำปฏิเสธให้กับทุกคนที่เข้ามาถามอย่างแน่นอน

 

 

 

 

 

แต่ถ้าเป็นตอนนี้…

 

 

 

 

 

ความพยายามที่สะสมมาสั่นระริกมากขึ้นอีกนิด…เพียงพอที่จะทำให้บัคกี้รู้สึกสงสัยขึ้นมาแล้วว่าถ้าเป็นในตอนนี้ ตนจะยังปฏิเสธเหมือนเดิมไหม

 

 

 

 

 

ซึ่งแน่นอนว่าข้อสงสัยนี้ถูกสมองสั่งให้เลิกคิดทันที…แต่เมื่อจิบเครื่องดื่มจากถ้วยในมืออีกครั้ง บัคกี้ก็ยังรู้สึกได้อยู่ดีว่ามีรสชาติหวานซ่านมากกว่าแค่รสของน้ำผลไม้หลงเหลือไว้อยู่ในความรู้สึก

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

tbc.

 

*********************************

 

อาาาาา กลับมาพบกันอีกครั้งในฟิคที่หนังออก1ภาคถึงอัพ1บทนะคะ ฟฟฟฟฟฟ

 

 

ตอนแรกเราคิดว่าเรื่องนี้คงไม่ยาวค่ะ แต่เพิ่งตัดสินใจวางพล็อตเพิ่มเติมเข้าไปค่ะ เพราะอยากเขียนให้เรื่องมันยาวขึ้น ให้เวลากับความ slow burn เข้ามาอีกนิดอะไรงี้ และจะพยายามไม่ดองแล้วค่ะ #อาจจะยาก

 

น้ำเกรปฟรุตเย็นๆนี่กินแล้วชื่นใจมากค่ะ เหมือนน้ำส้มแต่จะหวานๆหอมๆกว่า ผสมวอดก้าก็ได้– #อุ๊ย

 

 

ช่วงนี้มีแต่สตัคกี้รัวๆค่ะ //โป้งชี้ก้อย

 

 

เจอกันเอนทรีหน้านะคะ

 

 

 

ทิพย์เอง

 

 

ปูลู สำรวจยอดค่ะ~ ใครสนใจฟิคเราเล่มรีปริ้นรบกวนทำแบบสอบถามด้วยนะคะ(ทั้งซื้อในงาน&ไปร) แบบสำรวจความสนใจเพื่อการรีปริ้นท์แฟนฟิค #moviescnv4

Advertisements

22 responses to “[Captain America 2 Fic][SteveBucky] The Winter Mechanic (4)

  1. ชอบความรู้สึกของคนดีย์จังค่ะ u///////u

    /ชอบ คสพ แบบนี้มากค่ะ อบอุุ่นเล็กๆน่ารักๆค่อยเป็นค่อยไป เป็นอะไรที่ฮือออ น่ารักมาก ;//////;

    Like

  2. บัคกี้เริ่มหวั่นไหวแล้วววววววว ^0^
    สู้ต่อไปนะสตีฟ เราเชื่อว่านายทำได้

    Like

  3. แงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงง
    ได้เห็นมุมมองของบัคกี้บ้างแล้วววว ดีใจสุดๆไปเลยข่าาาาา ;//////;
    ชอบคสพแบบนี้จังง จุดหมายปลายทางไม่ใช่เรื่องสำคัญ แค่ทิวทัศน์ระหว่างเดินทางสวยงามก็มีค่าแล้ว โอ๊ยยยย อบอุ่นวาบๆกับค.slow burn นี้จัง U v U//
    ขอบคุณที่แต่งฟิคนี้นะคะะะะะ ฮืออ ชอบมากก ชอบฟิคพี่เรื่องนี้และเรื่องหน้าๆจริงๆค่ะ–*บีบนวดพี่ทิพย์*

    Like

  4. คนดีย์เริ่มรู้ใจตัวเองขึ้นมาบ้างแล้ว มันมีบ้างที่สับสนนะ ดีใจที่คนดีทำตามใจตัวเอง ฮือออ ;w; น่ารักมากๆ ค่ะ ดูเป็นความสัมพันธ์เรื่อยๆแต่อบอุ่น ฟฟฟฟฟ //หวีดร้องไม่เป็นภาษา

    เอาใจช่วยสตีฟจีบนะคะ 55555 คิดว่าคงติดได้ไม่ยากเท่าไหร่ อ่านในมุมของบัคกี้คนดีย์แล้ว ดูจะชอบสตีฟอยู่ เคลิ้มเลยตอนเขายิ้มให้แบบนี้ อิ___อิ

    น้ำเกรปฟรุตที่ว่าหวาน คงเทียบไม่ได้กับรอยยิ้มของสตีฟให้มั้ยคนดี ;/////;

    Like

  5. นานๆมาที แต่ก็ดีกับใจเหลือเกินค่ะ
    ฟิคเรื่องนี้ก็ยังให้ความรู้สึกที่อบอุ่น น่ารักเหมือนเดิม
    ไม่หวือหวาแต่ความเรื่อยๆแบบนี่แหละค่ะที่ทำให้ชอบ
    จะรอตอนต่อไป(ถ้ามี)นะคะ555
    ติดตามเสมอค่ะ

    Like

  6. อ๋อยยย คนดีน่ารักน่าเอ็นดูจังเลยค่ะฮืออ พี่ฉะตี้ฟสู้ๆนะคะ เอาชนะใจคนดีให้ได้ ฟฟฟ /พี่ทิพย์ก็สู้ๆนะคะ จะคอยตอนต่อๆไปค่าา \\-\\

    Like

  7. หนูบัคกี้คนดีย์ โอยยยยยยยยยยยยยย น่าเอ็นดูเหลือเกินลูก น่าร้อค อ่านไปแล้วเริ่มรู้สึกว่า นี่มันฟ้านี่นา 55555555 เป็นคนอึนๆซึนๆเหมือนกันเลยอ้ะ อิอิ

    ขอบคุณสำหรับตอนใหม่นะคะพี่ทิพพย์ รอ รอ รอ รอ รอ นะคะ /ส่งสายตาปิ๊งๆๆๆ

    Like

  8. กรี๊ดดดดดดคนดียยยยยยยยยยยย์
    ตายกับช็อตซุกหน้ากะผ้าขนหนูมากค่ะ หนูชอบนุ่มๆหอมๆใช่มั้ยลูก5555555
    บัคกี้ต้องเริ่มรู้สึกอะไรบ้างแล้วแน่ๆ งั้นสตีฟสู้นะอย่าเพิ่งท้อออออ
    โอ้ยการที่ได้เห็นคนใจแข็งยอมเปิดใจนี่มันดีกับใจมากเลยค่ะพี่ทิพย์ ฮรือออออออ
    รักฟิคนี้มากค่ะแงงงงงง อยากจะบอกว่าต่อไปอีกกี่ปีก็ยอมอ่านค่ะไม่ต้องห่วง5555555555

    Like

  9. โอยยยย นี่มาเป็นฝั่งบัคกี้บ้าง หลังจากให้คุณสตีฟโชว์กากเป็นแรมปี 😂😂😂😂😂😂 น่ารักมากเลยค่ะะะ ที่ให้บัคกี้แอบมีคิดบ้างว่าเอ้ะอีนี่มันเข้ามาวนเวียนทำไม แต่มุกซ่อมยางนี่ใช้ได้ผลนะคะะะะ เขามีหวั่นไหว หรือเป็นเพราะแค่สตีฟยิ้มหวานก็ไม่รู้เนอะ กิ๊วๆ #โดนประแจกระแทกหน้า ยีงไงขอให้สตีฟขยันขายขนมจีบต่อไปค่ะ สักวันจะต้องสำเร็จจจจ ❤️ ขอบคุณมากนะคะะะ อุตส่าห์เอามาหย่อนให้ด้วย แงงงง

    Like

  10. ใกล้แล้วๆๆ อีกนิดนึง บัคกี้ใกล้จะใจอ่อนแล้ว ฮือน่ารักมากมาย ขอบคุณค่า ^^

    Like

  11. ขอยังไม่ตามอ่านนะ กลัวค้างคา รอให้จบก่อนเดี๋ยวตามอ่าน (ไม่รู้จะทำได้มั้ย)

    แถมยิ่งรู้ว่าตอนต่อไป จะเป็นภาคหน้าของตัวหนังยิ่งต้องห้ามใจอ่าน

    เป็นคนสมาธิสั้น รออะไรนานๆ ไม่ได้

    เข้ามาให้กำลังใจ เพื่อต่อตอนต่อไปนะ

    Like

  12. ต้องบอกว่าดีใจที่มาต่อนะคะ คิดถึงเรื่องนี้ม้ากกกก 5555 สตีฟรู้ตัวมั้ยว่าบัคกี้เริ่มมีความรู้สึกดีๆแล้วน้าาา 5555 ติดตามรอตอนต่อไปค่า หวังว่าสตีฟจะสมหวังได้แล้ว ก่อนที่จะต้องถอดน๊อตตัวไหนออกจากมอไซค์อีก

    Like

  13. แงงงงงงงงงงง ;/////;
    ชอบมากกกกกก ชอบความรู้สึกช้าๆแบบนี้
    ถึงจะช้าแต่มั่นใจ ค่อยๆซึม
    ฮือออออออออออ คือดีย์ /เสียสติ
    ขอบคุณที่อัพนะคะ /ตายไปแล้ว

    Like

  14. เรื่องนี้น่ารักยังไงก็ยังงั้นเลยค่ะ
    บัคเกกกกกกกกกก้ น่ารักจังเลยฮืออ
    คุณสตีฟก็ช่างน่ารักเหลือเกิน เอาน้ำมาให้แก้ร้อนด้วย นี่มีความรู้สึกว่าฟิคพี่ทิพย์เข้ากับสภาพอากาศตอนนี้มากค่ะถถถถถ

    Like

  15. น่ารักขึ้นเรื่อยๆเลยค่ะ ฟิคเรื่องนี้
    บัคกี้เองก็แอบมีใจให้เขา แต่ยังวางมาดอยู่สินะ แหม น่ารักจริงๆ ^^

    เป็นกำลังใจให้ทั้งคู่ ขอให้สมหวังกันเร็วๆนะคะ อิอิ

    ปล.อ่านฟิคนี้แล้วหิวน้ำหวานเลย อากาศร้อนมาก55
    ปล2. ฟิคน้องทิพย์สนุกมากๆค่ะ ขอบคุณสำหรับฟิคน่ารักๆ นะคะ

    Like

  16. ฟิคเรื่องนี้นานมาก ตั้งแต่เรายังไม่ได้สมัคร wordpress เลยค่ะ ตอนนี้สมัครแล้วเลยเข้ามาเม้นเป็นกำลังใจให้ นึกว่าจะไม่มาต่อแล้ว ตอนนี้ดีใจมากค่ะ T^T เรื่องนี้สนุกมากค่ะ ชอบบุคกี้ลุคแบบนี้ ดูน่ารักน่าเอ็ดดู สตีฟก็แลดูอบอุ่นด้วย เขียนต่อไปนะคะ เป็นกำลังใจให้ค่ะ

    Like

  17. พี่ทิพย์ง่าาา นี่ตั้งตารอเลยว่าฟิคนี้จะอัพวันไหน ดูหนังเสร็จก็มาจ้องเวิร์ดเพรสรัวๆ ในที่สุดก็มาาาา 55 สตัคกี้คือที่สุด ณ จุดนี้คือฟินมากกก แอร๊ยยยย เกรงใจแต่อยากจะขอว่า อย่าให้กับหนึ่งภาคหนึ่งบทเลยนะคะ เดี๋ยวจะนานไปนี๊ดดด อิอิ ซุ่มอ่านอยู่นะค้าาา เป็นกำลังให้ใจเสมอค่าา ><

    Like

  18. คนดีย์น่ารักน่าเอ็นดูจังเลยค่ะพี่ทิพย์
    อ่านแล้วรู้สึกอุ่น (ไม่ใช่เพราะอุณหภูมิบ้านเรานะคะ555) แบบอุ่นๆในใจ
    สู้ๆนะคะพี่ทิพย์ ><

    Like

  19. ชอบชื่อ บั๊คกี้ จัง น่ารักดีแต่รู้สึกว่าไม่เข้ากับหน้าตาเท่าไหร่นะ 555

    Like

  20. เพิ่งได้มาอ่านค่ะ ฟิคอ่านแล้วเขิน ปนอบอุ่นจังเลยค่ะ

    Like

  21. คิดตรงกันกับบัคกี้เลยค่ะ ชอบคงามค่อยเป็นค่อยไป ไม่รุกจนเกินหรือแสดงออกชัดเกินว่ามาเพื่อจุดประสงค์อะไร เพราะถ้าปฏิเสธไปมันก็อึดอัดแถมกลับไปเป็นฐานะเดิมที่ดีต่อกันยากอีก… บัคกี้น่าถะนุถนอมเกลือเกิน ฉะตี๊ฟดูแลดี๊ย์ดีย์ฮอลลลลลลลลลลลล ชอลความอบอุ่นของสองคนนี้เหลือเกิน น่ารักแรวงงงง ;////;

    Like

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s