[XMFC Fic][ErikCharles] Adagio Sostenuto (1)

 
 
 
Adagio Sostenuto
X-Men: First Class Fanfiction by Tippuri~ii* 
 

 

    
 

 
 
Pairing:  Erik Lehnsherr x Charles Xavier
Fandom: X-Men First Class
 
 

Type: AU fanfiction

 
 
 
 
 

 * แฟนฟิคชั่นเเรื่องนี้เป็นเพียงจินตนาการของไรเตอร์และแต่งขึ้นเพื่อความบันเทิง ไม่มีความเกี่ยวข้องกับบุคคล สถานที่ หรือเหตุการณ์จริงใดๆ ทั้งสิ้น และแฟนฟิคชั่นเรื่องนี้เป็นแฟนฟิคชั่น BL…ถ้าใครไม่ชอบแนะนำให้ปิดค่ะ *

 

 

 
************************************
 

 

 

 

— I —

 

obbligato

to indicate that an instrument has a special role and is essential

 

 

 

              

 

 

“ขอร้องล่ะชาร์ลส์ แค่เจ็ดวันเท่านั้นเอง”

 

 

 

เจ้าของชื่อหรือชาร์ลส์ เซเวียร์ถอนหายใจ แต่เขาก็รู้ตัวดีว่าตนไม่เคยบอกปฏิเสธคำขอร้องของคนที่ต้องการความช่วยเหลือเร่งด่วนได้…โดยเฉพาะอย่างยิ่งรุ่นน้องจากสมัยไฮสคูลที่ปกติแสนจะเกรงอกเกรงใจเขาอย่างแฮงค์ แมคคอย

 

 

 

แค่เพียงแต่ว่าครั้งนี้…คำขอร้องมันค่อนข้างจะใหญ่เอาการเท่านั้นเอง

 

 

 

ตอนแรกที่ทุกคนได้ฟังข่าวนั้น ไม่ว่าใครก็ต้องทำหน้าประหลาดใจหรือคิดไปว่าตัวเองโดนล้อเล่น…เพราะไม่ค่อยมีใครรู้นักว่าแฮงค์มีความสามารถในการเล่นไวโอลิน งานอดิเรกที่สุดท้ายก็กลับกลายมาเป็นทางเลือกหลักที่หนุ่มน้อยตัดสินใจเดินแทนการศึกษาในคณะสายวิทยาศาสตร์อย่างที่หลายๆ คนมั่นใจว่าแฮงค์ต้องเลือก

 

 

 

แน่นอนว่ามีคนติงอยู่ไม่ใช่น้อย แต่กาลเวลาก็พิสูจน์ให้เห็นถึงความสามารถของแฮงค์…เพราะในช่วงเวลาไม่กี่ปี ชายหนุ่มก็ค่อยๆ สร้างชื่อเสียงให้ตัวเอง ซึ่งพอเสริมมาด้วยตำแหน่งผู้เล่นอายุน้อยที่สุดของวงนิวยอร์กฟิลฮาโมนิกออเคสตร้าแล้ว…ก็ไม่มีใครเถียงได้อีกต่อไปว่าแฮงค์ แมคคอยควรเลือกทำงานวิจัยในห้องแล็บมากกว่า

 

 

 

แต่นั่นไม่ใช่ทางเลือกของชาร์ลส์เลย…เขารู้ตัวมาตลอดว่าไม่มีอะไรที่ตนจะทำได้ดีมากไปกว่าการศึกษาทางด้านวิทยาศาสตร์อีกแล้ว และการตระหนักรู้นี้ก็พาให้ชายหนุ่มผ่านชั้นเรียนในระดับมหาวิทยาลัยออกซ์ฟอร์ด การเขียนธีสิส การทำงานวิจัย และจำนวนชั่วโมงมากมายของการอ่านหนังสือจนดึกดื่น…ความทุ่มเทที่มอบผลตอบแทนมาในรูปของชื่อตำแหน่งปัจจุบัน ศาสตราจารย์ผู้สอนวิชาประสาทวิทยาประจำมหาวิทยาลัยโคลัมเบียกลางกรุงนิวยอร์กแห่งนี้

 

 

 

และด้วยหน้าที่การงานนี่เอง ที่ทำให้ชาร์ลส์ตัดสินใจเช่าอพาร์ตเมนต์ขนาดสำหรับสองคนอยู่เพื่อให้ตัวเองมีพื้นที่ในการเก็บเหล่าตำราและเอกสารที่มากขึ้น

 

 

 

พื้นที่ที่ตอนนี้…แฮงค์กำลังขอร้องให้เขาใช้ประโยชน์มันในทางอื่นด้วย

 

 

 

“แค่เจ็ดวันจริงๆ…สาบานเลย” เพราะชาร์ลส์ยังไม่ตอบอะไร หนุ่มรุ่นน้องจึงยังไม่หยุดขอร้อง พยายามบอกเพิ่มเติมให้เขาสบายใจ “ฉันเป็นคนจัดการตั๋วเครื่องบินขากลับของเขาเอง แล้วฉันก็เห็นตารางงานเขาแล้วด้วย…เขาต้องเตรียมไปซ้อมงานแสดงต่อที่เวียนนา เพราะงั้นอยู่นิวยอร์กนานเกินเจ็ดวันไม่ได้แน่ๆ”

 

 

 

ชาร์ลส์ถอนหายใจ…มันคงเป็นเรื่องที่ตัดสินใจได้ง่ายมากกว่านี้ถ้า ‘เขา’ ที่แฮงค์พูดถึงเป็นคนที่ชาร์ลส์คุ้นเคยด้วย แต่โชคไม่ดีนักที่ ‘เขา’ ในที่นี้คืออีริค เลนเชอร์ บุคคลที่ชาร์ลส์เพิ่งเคยได้ยินชื่อเอาก็วันนี้นี่เองตามประสาคนไม่ค่อยฟังเพลงคลาสสิค…ตามที่แฮงค์เล่ามา อีริค เลนเชอร์คือวาทยกรผู้มีฝีมือเฉียบขาดสวนทางกับอายุเพียงยี่สิบเก้าปี และโดยปกติแล้ว เลนเชอร์จะแสดงอยู่แค่ในแถบยุโรปเท่านั้น จึงนับว่าเป็นเรื่องที่โชคดีมากที่นิวยอร์กฟิลฮาโมนิกออเคสตร้าติดต่อจนอีกฝ่ายยอมตกลงมาร่วมงานด้วย เพียงแค่ปัญหาก็คือ…เลนเชอร์เปลี่ยนใจมาตกลงเอาตอนนาทีสุดท้าย ทำให้การหาที่พักกลางเมืองให้อีกฝ่ายเป็นเรื่องที่ไม่มีทางเกิดขึ้นได้เลย

 

 

 

ไม่มีทางเกิดขึ้นได้…จนกระทั่งสมาชิกอายุน้อยที่สุดของวงนึกขึ้นมาได้ว่าตนมีรุ่นพี่ผู้อาศัยตามลำพังอยู่ในอพาร์ตเมนต์สำหรับสองคน

 

 

 

“สรุปก็คือ…นายกำลังคิดจะให้ฉันเอาใครก็ไม่รู้มาอยู่ด้วยเจ็ดวันเต็มๆ” ชาร์ลส์ถอนหายใจตอนสรุปความ หรี่ตามองแฮงค์นิดๆ อย่างอดหงุดหงิดไม่ได้ “ถ้านายไม่ได้สังเกตนะแฮงค์…อพาร์ตเมนต์นี้มันอพาร์ตเมนต์ของฉันนะ นายไม่คิดหน่อยเหรอว่าฉันควรจะเป็นคนเสนอเองมากกว่า…ถ้าฉันอยากเสนอน่ะนะ”

 

 

 

ชาร์ลส์ยังใจดีพอที่จะไม่พูดต่อว่า ซึ่งในกรณีนี้ ฉันไม่ได้อยากไง เพราะสีหน้าหงอยๆ ปนรู้สึกผิดของแฮงค์ทำให้เขาใจอ่อนยวบขึ้นมาเบาๆ

 

 

 

“ฉันขอโทษจริงๆ ชาร์ลส์…ฉันรู้ว่านี่มันไม่โอเคเลย” หนุ่มแว่นก้มหน้าพึมพำ “แต่ฉันไม่รู้จะขอร้องใครแล้ว…แล้วทุกคนในวงก็อยากจะร่วมงานกับเลนเชอร์มาก และมันก็งี่เง่ามากจริงๆ ถ้าเราจะไม่ได้ทำงานกับเขาแค่เพราะเราหาที่พักให้เขามาคุยงานไม่ได้”

 

 

 

ชาร์ลส์ถอนหายใจ แฮงค์บอกแล้วว่าอีริค เลนเชอร์คงไม่ได้ทำอะไรในอพาร์ตเมนต์ของชาร์ลส์มากกว่ากลับมานอนพักตอนกลางคืน จึงไม่มีความจำเป็นด้วยซ้ำในการจะต้องทำความรู้จักหรือพูดคุยกัน แต่นั่นก็ไม่ได้ทำให้เขาสบายใจขึ้นเลย…เพราะตอนที่รู้ว่าตนกำลังอาจจะต้องมีคนมาอยู่ด้วยนี่เองที่ทำให้ชาร์ลส์ตระหนักขึ้นมาได้ว่าตนหวงความเป็นส่วนตัวและมีรายละเอียดจุกจิกในการใช้ชีวิตคนเดียวมากแค่ไหน

 

 

 

“สมมุตินะ ต่อให้ฉันยอมให้เลนเชอร์มาอยู่ด้วย…สมมุติ” ชาร์ลส์เน้นเสียงซ้ำเมื่อเห็นว่าแฮงค์ตาเป็นประกาย “เขาอาจจะย้ายออกตั้งแต่วันแรกๆ เลยก็ได้ เพราะนายก็รู้…อพาร์ตเมนต์ฉันเป็นไง” เขายกมือขึ้นมานับนิ้ว “มีกระดาษทุกที่ มีหนังสือทุกที่ ห้ามขยับอะไรทั้งนั้น ฉันอาจลืมถ้วยกาแฟถ้วยชาไว้ได้ทุกมุมหรือลืมล้างพวกมัน ฉันชอบพูดคนเดียวเวลาทำงาน เขาจะได้กินแค่อาหารกล่อง แล้วก็—”

 

 

 

“ง่า…ฉันรู้…” แฮงค์ทำหน้าลำบากใจ “แล้วฉันก็จะบอกมิสเตอร์เลนเชอร์ทุกอย่างเลยว่านายโอเคและไม่โอเคกับอะไร ถ้านาย…เอ่อ…ถ้าสมมุติว่านายยอมตกลงให้เขาอยู่ด้วยน่ะนะ…”

 

 

 

ชาร์ลส์ถอนหายใจออกมาดังๆ พร้อมกลอกตา รู้สึกขึ้นมาชอบกลว่าตนกำลังกุมชะตาของสัมพันธภาพทางด้านดนตรีระหว่างประเทศอเมริกาและเยอรมนีไว้ในมือ

 

 

 

ให้ตายเถอะ บางครั้งเขาก็ไม่ควรสนับสนุนไอเดียของสันติภาพโลกขนาดนี้เลย

 

 

 

 

 

**

 

 

ถึงชาร์ลส์จะไม่ได้อยากตกปากรับคำกับแฮงค์มากนัก แต่เมื่อเอ่ยตกลงออกไปเองแล้ว…เขาก็ไม่ใช่คนไม่มีมารยาทหรือไม่รักษาคำพูดของตัวเอง นั่นจึงทำให้วันที่หนุ่มแว่นบอกไว้ว่าเป็นวันที่เลนเชอร์จะมาถึงนิวยอร์ก…ชาร์ลส์ก็เก็บอพาร์ตเมนต์ให้ไม่รกไปด้วยกองกระดาษกับตำราและต้มชาไว้แล้วตอนที่แฮงค์โทรมาบอกว่าอีกสักพักคงจะถึงแล้ว

 

 

 

เมื่อสิ่งเดียวที่เหลือให้ทำคือการรอ…ชาร์ลส์จึงนั่งลงตรงโซฟา เพิ่งมาตระหนักได้ตอนนั้นเองว่าตนไม่เคยคิดถึงหรือแม้แต่หารูปในกูเกิ้ลเลยว่าอีริค เลนเชอร์จะมีมาดอย่างไร คำว่าวาทยกรทำให้ชาร์ลส์บอกตัวเองไว้ก่อนเลยว่ามีสิทธิ์ที่อีกฝ่ายจะมีอีโก้สูงทะลุเพดาน และรสนิยมสไตล์ชาวยุโรปก็อาจจะเข้ากันไม่ได้เลยกับชาวนิวยอร์กผู้ใช้เวลาส่วนใหญ่ในชีวิตที่อังกฤษอย่างชาร์ลส์…ความคิดที่ทำให้เขารีบบอกตัวเองให้หยุดคิด

 

 

 

กังวลไปก็เท่านั้น เพราะยังไงอีริค เลนเชอร์ก็จะมาอยู่ที่นี่แน่ๆ แล้ว…

 

 

 

เสียงออดตรงหน้าประตูดังขึ้น ชาร์ลส์คุยกับแฮงค์ผ่านลำโพงเล็กน้อยก่อนจะกดเปิดประตูหน้าด้านล่าง แล้วเมื่อช่วงเวลาที่นานพอสำหรับให้ลิฟต์เดินทางขึ้นมาถึงชั้นห้าจบลง…กริ่งหน้าห้องก็ถูกกด

 

 

 

ชาร์ลส์สูดลมหายใจลึกๆ…จัดๆ คาดิแกนสีน้ำเงินของตัวเองเล็กน้อยขณะที่เดินไปเปิดประตู

 

 

 

แฮงค์ทักทายกับเขาสั้นๆ ก่อนจะขยับออกไปจากทางสายตาเล็กน้อยเพื่อแนะนำ “ชาร์ลส์…นี่อีริคนะ อีริค เลนเชอร์”

 

 

 

คงเพราะภาพปกติของวาทยกรในหัวชาร์ลส์มีแค่บุคคลผู้ใส่แต่ทักซิโด เขาจึงรู้สึกปรับความคิดไม่ค่อยทันชอบกลตอนได้เห็นอีกฝ่าย…อีริค เลนเชอร์อยู่ในชุดสบายๆ ติดจะลำลอง แจ็คเก็ตหนังทับเสื้อคอเต่าสีดำสนิท และแทนที่จะมีกระเป๋าลากราคาแพงใดๆ…เจ้าตัวกลับมีแค่ดัฟเฟิลแบ็คสีเข้มใบเดียวพาดมาบนไหล่ ดวงตาสีเทาสงบนิ่งเหมือนน้ำเสียงตอนเอ่ยทัก

 

 

 

“หวัดดี” มือเรียวยาวจับกับมือที่ยื่นออกไปของเขาตามมารยาท ส่ายหน้าเล็กน้อยตอนที่ชาร์ลส์ทักเจ้าตัวด้วยนามสกุล “เรียกผมว่าอีริคก็พอ”

 

 

 

แค่แว่บแรกที่ได้พบกัน ชาร์ลส์ก็รู้สึกได้แล้วว่าอีริค เลนเชอร์กับความเงียบคงเป็นของคู่กัน แต่สำหรับเขาแล้ว…ความเงียบนี้ไม่ได้ทำให้รู้สึกอึดอัดใดๆ อย่างที่น่าจะเป็น และนั่นก็ทำให้ชายหนุ่มผมดำรู้สึกโล่งใจขึ้นมาเล็กน้อย…เพราะอย่างน้อยก็เป็นสัญญาณอันดีว่าในอีกเจ็ดวันข้างหน้า เขาจะไม่ต้องสรรหาบทสนทนามาทำลายความเงียบอันหนักอึ้งใดๆ

 

 

 

ชาร์ลส์บอกออกไปว่าถ้าอย่างนั้นก็ให้อีกฝ่ายเรียกตนด้วยชื่อต้นเช่นเดียวกัน ก่อนจะเชิญให้ทั้งสองเข้ามาในอพาร์ตเมนต์ กลิ่นสดชื่นของเอิร์ลเกรย์อวลขึ้นเมื่อชาร์ลส์เทชาใส่ถ้วย แฮงค์ยังคงประหม่าอยู่ในช่วงแรกๆ ของบทสนทนา เพราะเห็นได้ชัดว่าเจ้าตัวยังคงกังวลอยู่ว่าชาร์ลส์กับอีริคจะโอเคกับกันและกันไหม แต่เมื่อบรรยากาศไม่ได้เลวร้ายหรือส่อไปทางมาคุ หนุ่มแว่นก็ดูสบายใจและเริ่มต้นพูดคุยได้อย่างเป็นธรรมชาติมากขึ้น

 

 

 

เนื่องจากว่าอพาร์ตเมนต์ของชาร์ลส์มีรูปแบบของห้องรับแขกที่อยู่ตรงกลางแล้วห้องย่อยๆ อื่นๆ แยกไปจากตรงนี้ เขาจึงแค่สามารถจะชี้ประตูบานต่างๆ ที่กั้นแต่ละห้องแล้วบอกอีริคได้เลย เว้นไว้ก็แต่ครัวที่อยู่ในพื้นที่เดียวกันกับห้องรับแขกแต่แค่แยกตัวออกไปเล็กน้อย

 

 

 

“ก็ประมาณนี้แหละ…อ๋อใช่ ห้องนั้นคือห้องทำงานของผมนะ” ชาร์ลส์ไปทางห้องตรงมุมที่ปิดประตูไว้ ก่อนจะยิ้มเกร็งๆ เล็กน้อยตอนเอ่ยคำ “ถ้าเป็นไปได้ ช่วย…เอ่อ…อย่าเข้าไปขยับอะไรในนั้นเลยทีนะ หรือถ้าจะทำอะไร ยังไงก็ช่วยบอกผมก่อนนะ”

 

 

 

“ได้เลย” อีริคพยักหน้า ไม่มีร่องรอยเคืองใจอะไร “แฮงค์บอกผมแล้วล่ะ คุณสบายใจได้”

 

 

 

ชาร์ลส์ไม่ต้องต้มชากาที่สองเพราะหนุ่มแว่นบอกขึ้นมาว่าตนกับอีริคมีนัดต่อ ชาร์ลส์แอบนับถือความสามารถในการเอาชนะเจ็ตแล็กของชายหนุ่มผมน้ำตาลอยู่ในใจตอนกล่าวลา แล้วก็วางถ้วยและกาชาทั้งชุดไว้ในอ่างล้างจาน…ก่อนจะลืมมันไปเสียสนิทตอนที่ปิดประตูห้องทำงานแล้วเริ่มลงมือตรวจรายงานของเหล่านักศึกษาที่ตนสอนอยู่

 

 

 

เป็นเวลาราวๆ สามทุ่มนั่นเองที่ชาร์ลส์ได้ยินเสียงประตูหน้าห้องเปิดออกและลงกลอนเบาๆ…หัวใจโลดขึ้นอย่างแตกตื่นในแว่บแรก ก่อนจะสงบลงมาเมื่อนึกได้ว่าตอนนี้ตนไม่ได้อาศัยอยู่คนเดียวแล้ว

 

 

 

ชาร์ลส์ออกมาที่ห้องครัวอีกครั้งตอนห้าทุ่มเศษๆ…ประตูห้องนอนสำหรับรับแขกปิดสนิทและไม่มีแสงไฟลอดออกมาจากใต้บานไม้ไปแล้ว ซึ่งก็เป็นเรื่องที่คาดเดาได้…เพราะเสียงกุกกักนอกห้องทำงานของเขาเงียบหายไปตั้งแต่สี่สิบห้านาทีแรกหลังจากที่อีริคกลับมาถึงอพาร์ตเมนต์ ชาร์ลส์เดินไปตรงครัว ชั่งใจว่าตนจะดื่มอะไรร้อนๆ ก่อนนอนดีไหม…ก่อนจะยืนนิ่งกับที่เมื่อเห็นอ่างล้างจานของตัวเอง

 

 

 

กาชาและถ้วยเซรามิกสามใบที่อยู่ในนั้นหายไปแล้ว…พวกมันถูกล้างจนสะอาดและผึ่งจนแห้งสนิทแล้วอยู่บนตะแกรงข้างอ่าง

 

 

 

และแว่บนั้นเอง…เสียงทุ้มๆ เรียบนิ่งก็ดังขึ้นใหม่ในหัว

 

 

 

“แฮงค์บอกผมแล้วล่ะ คุณสบายใจได้”

 

 

 

ชาร์ลส์ยกมือขึ้นมาปิดหน้าทันทีเพื่อปิดเสียงครางอย่างอับอายของตัวเอง สบถในใจพร้อมอยากเขกหัวแฮงค์ขึ้นมาทันควันกับความละเอียดลออในการเล่าถึงตัวเขาให้อีริค เลนเชอร์ฟัง

               

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

tbc.

 

************************************************

 

 

หลังจากไม่ได้ลงฟิคมาชาติเศษ เราก็กลับมาแล้วค่ะ ฟฟฟฟฟ

 

ทุกอย่างที่ทุกคนได้อ่านไป เราขอโทษว่าเป็นความผิดของมิสเตอร์เลโอนาร์ด เบิร์นสไตน์ทั้งหมดค่ะฟฟฟฟฟฟ คนอะไรคอนดักต์ซิมโฟนีออกมาได้เท่ทุกเพลงเลย ไม่ไหวค่ะ เราฟังแล้วอยากโดดตึกมาก ถ้าใครตามในทวิตจะเห็นเราติ่งแตกมาได้สักพักแล้ว แต่วันที่ระเบิดบรึ้มจริงๆคือวันที่เราไปตามเจอหน้าลุงบนปกอัลบั้มค่ะฟฟฟฟฟฟฟฟฟฟฟฟฟฟฟฟฟ หน้าตาเหมือนอีริคเลยแงแงแงแงแงแง ทำให้เติมเต็มมโนออเคสตร้าเอยูขึ้นมาได้อย่างน่ากลัวมากค่ะ #อย่าลบหลู่พลังติ่ง 

 

แล้วพอได้วันว่างปุ๊บ…ก็เรียบร้อยค่ะ เป็นฟิคออกมาแล้ว แงแงแง

 

งาน comic avenue ใกล้เข้ามาสุดๆแล้ว ไว้เราจะมาลงรายละเอียดของฟิคที่จะไปลงบูธอีกทีนะคะ

 

 

 

แล้วเจอกันเอนทรีถัดไปค่ะ เรื่องนี้มีบทต่อแน่นอน ฟหกด

 

 

ทิพย์เอง

 

 

 

 

Advertisements

33 responses to “[XMFC Fic][ErikCharles] Adagio Sostenuto (1)

  1. โอยยยยยยย หวีดค่ะ แง
    พอคุณทิพย์พูดเรื่องหน้าตาคุณเบิร์นสไตน์แล้วรู้สึกว่า เออ เหมือนอีริคจริงๆด้วย ฟฟฟฟฟฟฟฟ
    สัมผัสได้ว่าต้องกร๊าวแน่ๆ รอบทต่อไปนะคะ ชอบงานของคุณทิพย์มากๆเลยค่ะ /กราบ

    Like

  2. น้องกลัวรูปโปรยในทวิตมากค่ะ กลัวจะเป็น clickbait แล้วกดเข้ามามีข้อสอบนิวโรย้อนหลังพันปี 5555555555555 /เผาบล็อคทิ้ง

    แต่พอเข้ามาอ่านแล้ว ถ้าอาจารย์สอนนิวโรเป็นแบบนี้น้องยอมติดเอฟละลงเรียนอีกทีก็ได้ค่ะ (ล้อเล่นนะคะ ไม่เอาแล้ว ไม่)

    แอบขำตรงการสนับสนุนสันติภาพะหว่างประเทศของชาร์ลส์ to pacnic will not bring you peace นะคะ 555555 ไหนบอกว่าชอบสันติไงคะ

    คำพูดที่บอกว่า “นึกขึ้นได้ว่าไม่ได้อยู่คนเดียวแล้ว” มันชวนไปได้แบบ หื้มม ไมาได้อยู่คนเดียวยังไงหลอคะ หื้ม พูดยังกะคนแต่งงานแล้วพาสามีเข้บ้า—-

    จะว่าไปแฮงค์นี่เก่งจังเลยค่ะ ไปถึงระดับประเทศได้เร็วค่อด (ಥ_ಥ) สะท้อนใจเรื่องการทำตามความฝันยังไงไม่รู้ อ่านแล้วสะเทือนใจตัวเองเบาๆ

    ขอบคุณสำหรับฟิคต้อนรับกินเจไม่ให้น้องเครียดจนเทมิดเทอมนะคะ /เบญจางค์

    Like

  3. สับสนกับคำว่าชากากับกาชาค่ะ ฟฟฟฟฟ ดีใจจังเลย พี่ทิพย์อัพฟิคแล้ว รอติดตามตอนต่อไปนะค้า X)

    Like

  4. โฮรวววววววว คิดถึงฟิคเชริคของพี่ทิพย์มากๆเลยค่ะ เหมือนจิตใจได้รับการเยียวยา แงแงแงแงงงงง คืออะไรอะ!! ล้างแก้วให้ด้วยอะ!! ขนาดมาแค่น้ำจิ้มเรายังรู้สึกฟฟๆๆกดดฟๆๆเลยค่ะ อีริคน่ารักฟฟฟฟฟฟฟฟฟฟฟฟฟฟฟฟ *พ่นรุ้ง*
    รอบทต่อไปนะคะ ❤️❤️❤️❤️ /แจกหัวใจให้พี่ทิพย์รัวๆ

    Like

  5. ///// อ่านแล้วก็เขินนน คุณเลนเชอร์ กลับมาจากทำงานเหนื่อยยังอุส่าล้างจานให้ด้วยยยยย น่ารักมากเลยค่ะ

    Like

  6. โอยน่ารักมากค่ะแงงงงงงงงงงงงงง อีริคมีความพ่อบ้านสูงมากอยู่าง่ายใช้งานคล่องสุดๆ—– #มรั่ย แบรบบบบบ โอ๊ย ลางมาแต่ไกลมานี่แหละคนที่ตะดูแลชาร์ลส์ไปตลอดชีวิตตตฟฟาาหกาฟาฟฟ มาครั้งแรกก็ล้างแก้วให้อ่ะ น่ารักมากฮือออ อีกหน่อยคงมี “ฉันทำอาหารให้ อาหรแบบที่-ไม่ใช่อาหารกล่อง-ให้นายกิน หัดดูแลตัวเองบ้าง” มรั่ยยยยยยแงงงงงง คิดไปไกลแล้ว หรืออาจจะมีเล่นดนตรีให้ชาร์ลส์ฟังฟฟฟฟฟฟฟ ยอมแล้วอีริค เรายอมแล๊วววว (;///////; ชาร์ลส์ เจ็ดวันไม่ได้แล้ว แบบนี้ต้อง entire life แล้วแววววว;/////;

    Like

  7. ทำไมแค่ล้างแก้วให้ต้องดาเมจรุนแรงขนาดนี้คะคุณเลนเชอร์!!!? ฟฟฟฟฟฟฟฟ คถ.คู่นี้มากจิงๆ เปนกำลังใจให้ค่า คงต้องไปลองฟังเพลงคนนี้บ้างแล้ว อิ

    Like

  8. ฟหกด่าสวฟหก่กสหวก
    อ้ากกกก!! น่ารัก!! รู้สึกได้เลยว่าน่ารักค่ะฮืออ
    ชอบฟิคauพี่ทิพย์มากจริงๆ คีพคาแรกเตอร์แถมยังสนุกมากโฮฮ ตอนนี้นึกภาพอีริคประมาณฉลามเท่ ต้องเท่แน่ๆถถถ จะคอยติดตามนะคะะ ;;////;;

    Like

  9. อยากจะบอกว่าแอบเห็นพี่ทิพย์สู้กับตัวเองในทวิตอยู่เงียบๆ แต่พอตื่นเช้ามาเห็นเอยูเรื่องนี้รินถึงกับกรีดร้อง ฟฟฟฟฟฟฟฟฟฟฟฟฟ
    ;///////; มาแค่นี้ยังดีต่อใจมากจริงๆค่ะ แงงงง
    เชริคที่น่าคิดถึงมากมากมากมากกกก
    และคิดถึงเชริคของพี่ทิพย์มากมากมากมากมากกก เช่นกัน
    ศาสตราจารย์คาดิแกนยุ่งเหยิงที่แม้แต่ถ้วยชายังลืมล้าง กับคุณคอนดักเตอร์ที่เงียบๆแต่แอบใส่ใจ
    รู้สึกอบอุ่นเล็กๆทั้งๆที่แค่เจอกันไม่นานเลยค่ะ
    ฮึกกก /ปิดปากร้องไห้

    ง..งานคอมมิค อยากเจอพี่ทิพย์จังเลยค่ะ
    ไว้จะไปอุดหนุนฟิคนะคะ
    รักรักรักรักรัก
    รินโชวี่♡

    Like

  10. อหหหหหหห งานดีจริงๆค่ะ
    แอบเห็นพี่ทิพย์หวีดอยู่ในทวิต แต่ไม่คิดว่าจะออกมาเป็นฟิคจริงๆ ฮรือออออ
    อิริคนี่ค่อดเท่ห์ค่ะ นึกภาพตามเลยตอนใส่เสื้อคอเต่า อหหล่ออะไรเบอร์นั้นนนน
    ละบั่บมีล้างกงล้างแก้ว วอทททท ทำไมต้องน่ารักอะแงงงง คือแบบมั่นใจค่ะว่านางไม่ได้อยู่แค่เจ็ดวันแน่ๆ55555555

    Like

  11. หลับตานึกภาพอีริคคอนดักต์//ตายอย่างสงบ

    น่าร๊ากกกก น่ารักจังงือ มาเงียบๆ อยู่เงียบๆ แล้วก็เอาใจเขาเงียบๆ งืออ
    ชาร์ลส์อายตาย แขกมาไม่ถึงวันแขกก็ล้างแก้วชา(ที่ตัวไม่ล้างดีๆแต่แรก)ให้ซะล่ะ เพราะงั้นนะคะอีริค รีบๆพัฒนาคสพให้เป็นมากกว่าแขกแล้วเอาใจเขาอีกนะนะนะ
    (อีริคดูนิสัยดีผิดคาดนะคะว่าไป5555555)
    7วันจงกลายเป็นตลอดชีพ คอเต่าดำแจ็คเก็ตหนังกับคาดิแกนจงคู่กันตลอดไป เพี้ยง

    Like

  12. พี่ทิ๊พพพพพพอ้ากกกกกกกกกกกกกกกก
    โอ้ยๆๆๆๆๆๆ คุณเลนเช่อ คุณพ่อบ้าน เเงง อะไรจะช่างเอาใจใส่ได้เป็นธรรมชาติขนาดนี้คะ ฮื้ออออ เป็นเจ็ดวันอันตรายต่อหัวใจศจมากๆเเน่เลย

    Like

  13. เดี๋ยว น้องลืมคอมเม้นท์ในนี้ คุณคอนดักเคอร์คูลมากค่ะ ฟฟฟฟฟฟฟฟฟฟ
    รอตอนต่อไปค่า////v\\\\ ❤

    Like

  14. คิดถึง cherik ของคุณทิพย์มากๆๆๆ
    แต่อ่านเรื่องนี้แล้วแอบแปลกใจนะคะ ทำไมคุณเลนเชอร์เธอดูเรียบร้อย ไม่มีอัตลักษณ์ใดๆที่แสดงให้เห็นถึงความเย็นชา ปากร้าย นิสัยไม่ดีเลย (หรือเพราะว่ายังต้นเรื่องคะ 😂😂😂😂)
    แต่ชาร์ลก็ยังน่ารักเหมือนเดิมค่ะ

    ดีใจที่คุณทิพย์กลับมาเขียน cherik อีก
    จะรอตอนต่อไปนะคะ 😊😊😊

    Like

  15. ตายละ… ประทับใจความเป็นพ่อบ้านพ่อเรือนของเอริคมากเลยค่ะ ไม่นึกว่าจะมีมุมแบบนี้ 55555555555 แต่คุณเขาก็ดูมีอะไรให้คาดไม่ถึงอยู่หลายๆ อย่าง ไม่แปลกใจเท่าไหร่ (ตั้งแต่แจ๊คเกตหนังเสื้อคอเต่าแล้ว 55)

    เราชอบฟังพวกคลาสสิคเหมือนกันแต่ไม่เคยนึกไปถึงคอนดักเตอร์เลย ส่วนใหญ่จะโฟกัสที่เสียงเครื่องดนตรีที่ชอบมากกว่า หลังจากนี้คงต้องสนใจหน่อยแล้ว เพื่อการอ่านฟิคที่ได้อรรถรส 55

    ส่วนทางชาร์ลส์นี่.. แอบเอ็นดูหนักมากกับการคีปสันติระหว่างประเทศ 555555 โถ พ่อคุณ สู้ๆ นะ ยังไงก็ไม่ได้แย่นา มีคนมาแอบล้างแก้วให้เชียวนะ นั่นขนาดเพิ่งเดินทางแถมทำงานกลับมาดหนื่อยๆ เลยนะนั่นน่ะ 555

    คุณทิพย์ยังบรรยายดีเหมือนเดิมเลย >< จะรอติดตามตอนต่อไปนะคะ อยากรู้สถานการณ์ระหว่างทั้งคู่เบาๆ ว่าจะเป็นยังไงต่อไป 555

    Like

  16. ง่าพี่ทิพพพพพย์ คิดถึงมากกกก ><

    นี่มันอีริคชาร์ลในรอบหลายปี(?) 555 ได้กลิ่นความเขินม่วนต้วนมาไกลๆ งื้ดๆๆๆๆๆ รอตอนต่ออยากใจจดใจจ่อ ว่าแล้วก็กลับไปอ่านฟิคแด๊ดต่อ กร๊ากกกก

    Like

  17. คิดถึงฟิคคู่นี้ของพี่ทิพย์ค่ะ โอ๊ยยยย ดีใจ เห็นพี่ทิพย์อัพ นี่แบบรอจนว่าง และมีสติในการอ่านกดเข้ามาจนได้55555
    ชอบตอนที่ชาร์ลส์คิดประโยค “แฮงค์บอกผมแล้วล่ะ คุณสบายใจได้” แล้วก็ปิดหน้าครางอ่ะค่ะ โอย มันน่ารักมากเลยยยยยย
    อีริคทำไมหล่อ แค่อ่านก็หล่อแล้ว ฮือฟฟฟฟฟฟฟฟ หลงแล้วค่ะ ยอมแล้วค่ะคุณเลนเชอร์ ~

    Like

  18. โอยยฟิคพี่ทิพยังสนุกมากเหมือนเดิมเลยค่ะ อะไรมันจะหล่อปานนั้นคะพ่อฉลามมมม แค่ล้างแก้วให้ยังหล่อเลยยยยยยย จะรอติดตามตอนต่อไปค่ะ

    Like

  19. กรี๊ดดดดดดดดดฟดฟดฟดดดดฟดฟดฟดดดดทิพย์คะะะ!!!
    //นั่งพับเพียบพนมมือน้ำตาไหลพราก
    อีริคคอนดักเตอร์ ขึ่นพร๊ะช่วย อกอีแป้นจะแตก หมอนี่ทำอาชีพอะไรก็ดูดีไปหมดยกเว้นอาชีพแมกนีโตจริงๆ ฮือออออออออออ

    สงบสติอารมณ์กลับมาที่ฟิค อะแฮ่ม อ่านแล้วใจเต้นตึกตักๆๆๆเลยค่ะ แบบว่าาาา
    มันต้องเกิดอะไรขึ้นแน่ๆ หนุ่มๆสองคนอยู่ชายคาเดียวกันแบบนี้ มันต้องมีอะไรแน่ๆๆๆๆ
    อ่านแล้วอยากไปกุมมือหนูแฮงค์เขย่าๆขอบคุณสักร้อยที กู๊ดจ๊อบมากค่ะลูก
    คือเราอ่านไปบิดไป ฟินตัวแตกอีกแล้วค่ะ คือมันมุมิมาก ละมุนมาก อ๊ากกก อยากอ่านต่อเร็วๆแล้ววว

    ขอบคุณทิพย์มากนะคะที่แต่งเรื่องฟินๆออกมาอีกแล้ว ฮือออ อ่านแล้วเหมือนวิญญาณได้รับการฮีลเลยค่ะ TvT รอตอนต่อไปนะค้าาาาา

    //แว่บไปเสิจรูปพ่อคอนดักเตอร์สุดหล่อแปป

    Like

  20. Pingback: [XMFC Fic][ErikCharles] Adagio Sostenuto (2) | tippuri's blog✱·

  21. หายไปราวชาติเศษ…..(=_=)

    โฮรกกกกกกกกกกกก มัมค่ะเดี๋ยวนี้หัดเป็นคนซกมกแล้วเหรอ//โดนตรบ แต่ไม่เป็นไรค่ะสมัยนี้คนเค้ามีพ่อบ้านกันทั้งเมืองแล้ว(-.,-)

    Like

  22. Pingback: [XMFC Fic][ErikCharles] Adagio Sostenuto (3) | (Note: I was possessed when I wrote this)·

  23. แงงงง เพิ่งมีโอกาสได้อ่านจริงๆจังๆก็วันนี้ รู้สึกเขินและอายแทนชาร์ลส์จังค่ะที่คนแปลกหน้าอย่างอีริคมาล้างถ้วยชามให้ฟฟฟฟฟฟฟฟฟ ;-; อีริคเรื่องนี้คนดีเหลือเกินค่ะพี่ทิพย์55555555

    Like

  24. Pingback: [XMFC Fic][ErikCharles] Adagio Sostenuto (4) | (Note: I was possessed when I wrote this)·

  25. Pingback: [XMFC Fic][ErikCharles] Adagio Sostenuto (5) | (Note: I was possessed when I wrote this)·

  26. Pingback: [XMFC Fic][ErikCharles] Adagio Sostenuto (6) | (Note: I was possessed when I wrote this)·

  27. Pingback: [XMFC Fic][ErikCharles] Adagio Sostenuto (7) | (Note: I was possessed when I wrote this)·

  28. Pingback: [XMFC Fic][ErikCharles] Adagio Sostenuto (8) | (Note: I was possessed when I wrote this)·

  29. Pingback: [XMFC Fic][ErikCharles] Adagio Sostenuto (9) | (Note: I was possessed when I wrote this)·

  30. ก่อนอื่นต้องบอกเลยว่าคิดถึงพี่ทิพย์มากกกอิอิ สารภาพว่าทิ้งเรือนี้ไปสักพักเลยแล้วมัวแต่ติ่งหนุ่มเบสบอลอยู่ฮืออออ

    ชาร์ลส์น่ารักมากกกก ความกังวลเพราะอยู่คนเดียวมาตลอดนี่มันพาให้อยากปลอบมากๆ สีหน้าเครียดๆคิ้วขมวดน้อยๆตอนแฮงค์มาขอร้องนี่คงน่าแกล้งมาก5555 ตอนแรกก็คาดหวังเหมือนกันว่าอีริคคงมาแบบมาดหรูๆ สวมสูทและถือตัว แต่เปล่าเลยยยมาแบบนิ่งมากเงียบมาก นี่อีริคหรือเดวิดกันแน่55

    ตอนลืมล้างชาแล้วอีริคมาจัดการให้นี่ถ้าเป็นชาร์ลส์ก็คงอายมากเหมือนกันค่ะแง บอกตัวเองไว้ซะอย่างดีดันลืมเสียได้เฮ้ออเจ้าหนูน้อย

    ขอบคุณฟิคสนุกๆนะค้าาา❤

    Like

  31. ปฎิเสธไม้ได้เลยว่าเราชอบการบรรยายทุกเรื่องที่เราอ่านของ—คุณผู้แต่ง 55555 ชอบแทรกความขบขันของตัวละครไว้ในมุมที่ไม่ได้ใหญ่มากแต่เราก็ชอบ ไม่รู้จะเม้นต์ว่าอะไรนอกจากชอบแล้วก็มากๆ ค่ะ >_<

    Like

  32. Pingback: [XMFC Fic][ErikCharles] Adagio Sostenuto (11) | (Note: I was possessed when I wrote this)·

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s