[Yuri!!! On Ice Fic][seungchuchu] oh darling you look like christmas morning (3)

 
 
 
oh darling you look like christmas morning
ユーリ!!! on ICE fanfiction by Tippuri~ii* 
 

 

    
 

 
 
Pairing: Seung-gil Lee x Phichit Chulanont
 

Fandom: ユーリ!!! on ICE

 

 

 

 * แฟนฟิคชั่นเเรื่องนี้เป็นเพียงจินตนาการของไรเตอร์และแต่งขึ้นเพื่อความบันเทิง ไม่มีความเกี่ยวข้องกับบุคคล สถานที่ หรือเหตุการณ์จริงใดๆ ทั้งสิ้น และแฟนฟิคชั่นเรื่องนี้เป็นแฟนฟิคชั่น BL…ถ้าใครไม่ชอบแนะนำให้ปิดค่ะ *

 

 

****************************
 
 
 
chapter 3
 
 
 
 
 
 
 
 
 

ในสถานการณ์ที่พอจะรู้รำไรว่าชีวิตตนกำลังจะถลำลงสู่ความสับสนอันชวนให้เป็นบ้าตาย…อีซึงกิลก็เลือกจะทำสิ่งที่ผู้ใหญ่อายุยี่สิบปีทุกคนจะพึงทำ ซึ่งนั่นก็คือการปฏิเสธความจริงอย่างเต็มรูปแบบทุกวิถีทาง

 

 

 

 

 

นั่นจึงทำให้เขาไม่ได้ย่างกรายเข้าไปในร้านสตาร์บัคส์เลยตั้งแต่วันเปปเปอร์มิ้นต์มอคค่าวันนั้น และชายหนุ่มก็ตั้งใจไว้ด้วยว่าจะไม่เข้าไปอีกแล้วตราบใตที่ยังไม่เลิกรู้สึกตลกๆ ไร้สาระแบบนี้ หากความตั้งใจนี้ก็มีอันได้พังครืนในวันเสาร์นั้นนั่นเอง…เพราะหลังจากชั่วโมงของการติวหนังสือด้วยกันที่ห้องสมุด เพื่อนคนหนึ่งในกลุ่มก็เสนอขึ้นมาตอนเดินออกจากมหาวิทยาลัย

 

 

 

 

 

“แวะสตาร์บัคส์กันเถอะ!”

 

 

 

 

 

ซึงกิลคิดจะถอนตัว แต่เพื่อนทุกคนก็ส่งเสียงตกลงกันหมด นั่นจึงทำให้ชายหนุ่มได้แต่ปล่อยเลยตามเลยแล้วพยักหน้าเงียบๆ ตามไปด้วย

 

 

 

 

 

เพราะยังไงนี่มันก็คือตอนบ่ายวันเสาร์นี่นา เขาคิด ไม่ใช่ช่วงเช้าของวันธรรมดาสักหน่อย

 

 

 

 

 

บอกตัวเองต่อด้วยว่าเสียงแผ่วเบาของความคาดหวังไม่ได้ดังจางๆ ขึ้นมาในใจเลยสักนิด

 

 

 

 

 

เสียงพูดคุยพึมๆ กับกลิ่นกาแฟอุ่นอวลเป็นสองสิ่งที่ทักทายมาเมื่อก้าวเข้าไปในร้าน วันเสาร์เช่นนี้มีคนนั่งกันอยู่จนเต็มทุกโต๊ะ แต่ก็ไม่ได้มีบรรยากาศกระชั้นชิดจนชวนให้สติแตกแบบในชั่วโมงเร่งด่วนยามเช้า…นั่นเองจึงทำให้ซึงกิลยืนรั้งท้าย ตั้งใจว่าแค่จะรอให้เพื่อนเลือกกาแฟกันไปเท่านั้น เพราะเขาไม่มีความคิดในการจะสั่งอะไรเลยอยู่แล้วมาตั้งแต่ต้น

 

 

 

 

 

และเพราะกำลังเหม่ออยู่ตามนิสัยนั่นเอง ที่ทำให้ซึงกิลรู้สึกเหมือนมีประกายไฟฟ้าแล่นปราดผ่านร่างไปเลยตอนได้ยินเสียงร้องทัก

 

 

 

 

 

“อ้าว? สวัสดีครับ!”

 

 

 

 

 

ไม่นะไม่นะไม่นะ…

 

 

 

 

 

หากซึงกิลก็รู้ดีว่าความหวังของตนไม่มีวันเป็นจริง…เขารู้ก่อนจะหันไปเห็นจริงๆ เสียอีกว่าตนจะได้พบกับอะไร

 

 

 

 

 

คำทักร่าเริง…ดวงตาคู่โต…หนุ่มน้อยผมสั้นในชุดเครื่องแบบสีดำกับผ้ากันเปื้อนเขียวเข้มธรรมดาหากกลับยิ้มได้สดใสเหลือใจคนนั้นกำลังมองมาจากหลังเคาเตอร์แคชเชียร์

 

 

 

 

 

“วันนี้ก็มาด้วยเหรอครับ?” คำทักทายนั้นบอกชัดเจนว่าเจ้าตัวจำเขาได้แล้ว “สั่งไปรึยังครับเนี่ย?”

 

 

 

 

 

ซึงกิลส่ายหน้า “ไม่ล่ะ…ฉันกินกาแฟแค่ตอนมีเรียนมากกว่า”

 

 

 

 

 

“อ๋อครับ” พิชิตหยักหน้าหงึกๆ…ก่อนจะหลุดหัวเราะออกมาเล็กน้อย “ผมนึกว่าคุณจะลองมัทฉะลาเต้ตัวใหม่น่ะครับ…แบบว่าจะได้ลองเมนูคริสต์มาสจนครบเลยอะไรแบบนี้…”

 

 

 

 

 

“ไม่เอาล่ะ” ซึงกิลส่ายหน้าได้ง่ายในครั้งนี้ เพราะเขาได้ลองอ่านส่วนผสมของมัทฉะลาเต้เมนูใหม่นี้แล้ว และไม่รู้สึกเลยสักนิดเดียวว่ามันจะรสชาติเข้าท่า “ฉันไม่ค่อยอยากลองตัวนั้นเท่าไหร่เลย”

 

 

 

 

 

“ทำไมล่ะครับ เพื่อนๆ ผมเขาก็ชอบกันนะ” พิชิตหัวเราะ “ผมชิมแล้วทีแรกก็ว่าแปลกๆ แหละ แต่ไปๆ ก็ชอบนะ”

 

 

 

 

 

รอยยิ้มครั้งนี้ไม่กว้างขวางอย่างทุกที…เรียวปากถูกเม้มนิดๆ ด้วยซ้ำ ราวกับขบขันปนขัดเขินนิดๆ

 

 

 

 

 

“…เลยคิดว่าเผื่อคุณลองแล้วจะชอบขึ้นมาด้วยไงครับ”

 

 

 

 

 

ตัดสินจากความสามารถในการขายตรงราวกับบ้านติดหนี้สตาร์บัคส์ไว้ของเจ้าตัว…ซึงกิลมั่นใจชอบกลแล้วว่าพิชิตคงเป็นพนักงานระดับมงกุฎแพลตตินั่มของสาขานี้แน่นอน เพราะตอนที่รู้ตัว…เขาก็กำลังยื่นมือออกไปรับถ้วยมัทฉะลาเต้ที่มีไซรัปสีแดงสดวาดเป็นวงอยู่บนวิปครีมอยู่

 

 

 

 

 

“แบบหวานน้อยนะครับ” รอยยิ้มของคนชงนั้นสดใสพอๆ กับน้ำเสียง

 

 

 

 

 

ซึงกิลลองชิมมันตรงนั้นเลย ก่อนจะตวัดตามองอีกฝ่าย…สายตาบู้บี้อย่างคาดโทษนั่นทำให้พิชิตกระพริบตาตอบเล็กน้อย ก่อนจะหลุดหัวเราะพรืดออกมา

 

 

 

 

 

“โอ๊ะ! โทษทีครับ—” มือเรียวรีบยกขึ้นมาปิดปากตัวเอง แต่ก็ยังหลุดหัวเราะใหม่อยู่ดี “โอ๊ย…ไม่ชอบเลยเหรอครับ?”

 

 

 

 

 

ซึงกิลไม่มีคำอื่นให้รสชาติของชาเขียวกับซอสผลไม้ที่ปนกันนอกจากคำนี้ “ไม่อร่อยเลยสักนิดเดียว…”

 

 

 

 

 

“หวา~ ขอโทษษษ~”

 

 

 

 

 

พิชิตโบกไม้โบกมือ ซึงกิลพยายายมจะรู้สึกโมโห แต่ก็ยากมากด้วยภาพของรอยยิ้มที่ได้เห็น…และก็ยากมากขึ้นไปอีกเมื่ออีกฝ่ายเดินไปทางตู้เบเกอรี่แล้วเดินกลับมาพร้อมถุงกระดาษในมือ

 

 

 

 

 

“ให้อันนี้กลับบ้านนะครับ” พิชิตส่งห่อเล็กๆ นั้นมาให้ “ฟรีเลยครับ…ถือว่าผมชดเชยเรื่องลาเต้นะ”

 

 

 

 

 

ซึงกิลไม่ได้มีโอกาสจะปฏิเสธด้วยซ้ำเพราะมีลูกค้าใหม่ร้องเรียกมาจากเคาเตอร์สั่งกาแฟ ทำให้บาริสต้าคนเก่งรีบยัดห่อกระดาษนั่นใส่มือเขาแล้วถลาไปทางตู้แคชเชียร์ ร้องบอกสั้นๆ ทิ้งท้าย

 

 

 

 

 

“แล้วเจอกันใหม่นะครับ!”

 

 

 

 

 

ซึงกิลเปิดห่อกระดาษนั่นดูระหว่างทางหลังจากจัดการมัทฉะลาเต้รสชาติพิลึกกึกกือหมด…สิ่งที่พิชิตให้เขามาคือเรดเวลเว็ทวูปปี้พายชิ้นกลมๆ สีแดงสด

 

 

 

 

 

และหลังจากที่จัดการขนมที่ได้รับมาจนสามารถโยนทั้งห่อกระดาษและถ้วยกาแฟทิ้งขยะได้แล้วนั่นเองที่อีซึงกิลถึงเพิ่งตระหนักได้ถึงอะไรบางอย่าง

 

 

 

 

 

เขาคือมนุษย์ผู้ไม่ชอบกินกาแฟ ข้อเท็จจริงในชีวิตที่จริงๆ ตอนนี้ต้องเติมต่อให้จบแล้วถึงจะครบถ้วน เขาคือมนุษย์ผู้ไม่ชอบกินกาแฟแต่ชิมเมนูคริสต์มาสครบหมดแล้วในเวลาไม่ถึงสัปดาห์เพราะรอยยิ้มของบาริสต้าคนหนึ่งเท่านั้น

 

 

 

 

 

เรียวปากของซึงกิลเม้มเป็นสีหน้าบู้บี้ทันควันอย่างอยากจะบ้าตาย

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

tbc.

 

 

Advertisements

2 responses to “[Yuri!!! On Ice Fic][seungchuchu] oh darling you look like christmas morning (3)

  1. โถๆโดนล่อลวงด้วยรอยยิ้มมาตั้งหลายรอบแล้วเพิ่งรู้สึกตัวเหรอคะคุณซึงกิล(//อ่านไปก็เขินไป) คู่นี้มีความน่ารักน่าเอ็นดูสูงมาก ขอบคุณสำหรับฟิคน่ารักๆนะคะพี่ทิพย์^^

    Like

  2. โธ่ๆ มนุษย์ผู้ไม่ชอบกินกาแฟ แต่โดนล่อลวงด้วยรอยยิ้มสดใสของพนักงานจนชิมเมนูคริสต์มาสครบหมดแล้ว ฮ่าๆๆๆ โดนล่อลวงสามรอบติดแล้วนะพ่อคุณ รู้สึกตัวได้แล้ว 555555 น่ารักมากๆ เลยค่ะ อ่านไปแล้วยิ้มตามไปด้วยเลย งืออออ ซึงกิลจะโดนล่อลวงอะไรอีกน้าาา อิอิ รออ่านต่อนะค่าา~

    Like

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s