[Yuri!!! On Ice Fic][VictorYuuri] in the season we met, the flowers were already in bloom (1)

 
 
 
in the season we met, the flowers were already in bloom
ユーリ!!! on ICE fanfiction by Tippuri~ii* 
 

 

    
 

 
 
Pairing: Victor Nikiforov x Yuuri Katsuki
 

Fandom: ユーリ!!! on ICE

 

 

 

 * แฟนฟิคชั่นเเรื่องนี้เป็นเพียงจินตนาการของไรเตอร์และแต่งขึ้นเพื่อความบันเทิง ไม่มีความเกี่ยวข้องกับบุคคล สถานที่ หรือเหตุการณ์จริงใดๆ ทั้งสิ้น และแฟนฟิคชั่นเรื่องนี้เป็นแฟนฟิคชั่น BL…ถ้าใครไม่ชอบแนะนำให้ปิดค่ะ *

 

 

****************************
 
 
 
(1 — the reason I’m a bit lonely, is because your sky is too bright)
 
 
 
 
 
 
 
 
 

 

 

ยูริมั่นใจราวๆ 64% ว่าบ้านหลังข้างๆ เขาเป็นบ้านร้าง

 

 

 

 

ชายหนุ่มย้ายเข้ามาที่โตเกียวตั้งแต่ตอนเริ่มต้นเรียนมหาวิทยาลัย เป็นเรื่องปกติของเมืองใหญ่ที่จะหาที่พักดีๆ ราคาถูกได้ยาก แต่นั่นไม่ใช่ปัญหาที่ยูริต้องเจอเพราะแม่ของเขามีเพื่อนอยู่ที่นี่ และก็บังเอิญเหมาะเจาะพอดีที่เจ้าตัวกำลังปล่อยบ้านให้เช่าอยู่

 

 

 

 

“ถึงมันจะห่างจากในตัวเมืองเกือบครึ่งชั่วโมงเลยก็เถอะนะ” คัตสึกิ ฮิโรโกะบอกตั้งแต่แรก แต่แม่ว่ามันดีกว่าไปเช่าห้องเล็กๆ อยู่นะ ยูริว่ายังไงล่ะ?”

 

 

 

 

แน่นอนว่ายูริตอบไปว่าตนไม่มีปัญหาเลยสักนิด…คำตอบที่ยังคงเป็นความจริงเสมอมา และเพิ่มขึ้นเรื่อยๆ ด้วยเมื่ออยู่ที่นี่มาจนเป็นปีที่ห้าแล้ว เขาคุยกับแม่แล้วว่าอยากจะค่อยๆ หางานหลังเรียนจบ แต่ก็ยังไม่ได้คิดอะไรจริงจังนัก นั่นจึงทำให้ยูริยังคงไม่ลาออกจากตำแหน่งพนักงานร้านขายดอกไม้แถวนั้นแล้วไปตะลอนๆ สัมภาษณ์งานอย่างเต็มตัว

 

 

 

 

เวลาห้าปีในย่านนี้ทำให้ชายหนุ่มได้เห็นความเปลี่ยนแปลงหลายๆ อย่าง และที่ใกล้ชิดที่สุดก็คือบ้านหลังข้างๆ…แตกต่างจากบ้านของยูริที่เหมือนเดิมอย่างไรก็ยังคงเดิมอย่างนั้น บ้านหลังข้างๆ เขากลับเปลี่ยนเจ้าของหลายต่อหลายครั้งอย่างเห็นได้ชัด บางทีเจ้าของก็อยู่เองหรือบางทีก็ปล่อยเช่า ยูริไม่ได้จดจำนักว่าสีทาบ้านหรือสวนถูกเปลี่ยนแปลงไปกี่ครั้งเพราะไม่ใช่เรื่องที่เขาสนใจ 

 

 

 

 

แต่การปรับปรุงบ้านครั้งสุดท้ายนี่แหละที่ทำให้ยูริเปลี่ยนความคิด

 

 

 

 

บ้านที่เขาอาศัยอยู่นั้นถูกสร้างตามรูปแบบบ้านญี่ปุ่นทั่วไป แต่บ้านหลังข้างๆ เขานั้นเป็นบ้านทรงผสมความโมเดิร์นสไตล์ตะวันตกเข้ามาด้วย ทำให้มีผนังและหลังคาของห้องที่เขาเดาว่าเป็นห้องรับแขกด้านหนึ่งเป็นกระจก แค่ที่ผ่านมา มันเป็นกระจกสีดำทึบ…ไม่ได้ใสกระจ่างอย่างที่เหล่านายช่างกำลังตั้งหน้าตั้งตาเปลี่ยนอยู่แบบนี้เลย

 

 

 

 

ยูริจำได้ว่าตนกะพริบตาปริบๆ มองเหล่าผู้คนที่ทำงานน่าหวาดเสียวนี่ ก่อนจะกวาดตาต่อไปยังเหล่าพนักงานจากบริษัทจัดสวนที่กำลังลงต้นไม้ดอกไม้กันอย่างคร่ำเคร่ง แล้วก็หวังในใจว่าคนเหล่านี้จะไม่ทำงานกันเสียงดังจนดึกดื่น

 

 

 

 

ความหวังของเขาเป็นจริง และนั่นเองที่ทำให้ยูริไม่ได้ใส่ใจเรื่องบ้านข้างๆ อีก

 

 

 

 

 

 

******************************************************

 

 

หากประเด็นเรื่องนี้ก็หวนกลับมาให้ยูริต้องขบคิดอยู่ดีในเวลาสี่วันถัดมา

 

 

 

 

ปกติแล้วเมื่อปรับปรุงบ้านเสร็จ เจ้าของใหม่ก็จะย้ายเข้ามาทันที แต่นี่กลับไม่มีวี่แววของเจ้าของบ้านคนใหม่เลยแม้ว่ากระจกกับตัวสวนจะถูกตกแต่งใหม่จนเรียบร้อยแล้ว 

 

 

 

 

ยูริไม่ได้ห่วงอะไรกระจกหรอก…แต่ต้นไม้ในสวนนี่สิ

 

 

 

 

เขาทนมองพวกมันเฉาลงเรื่อยๆ ต่อได้อีกสองวันเท่านั้น ในตอนเย็นของวันที่หก…ยูริก็ตัดสินใจฉีดน้ำจากสายยางข้ามรั้วเตี้ยๆ ระหว่างตัวบ้านเข้าไปรดต้นไม้ในเขตบ้านข้างๆ นี่ เขาขยับเข้าไปใกล้ได้มากที่สุดก็ตามแนวรั้ว ทำให้ในบางจุด ชายหนุ่มก็ต้องไปเร่งน้ำให้แรงขึ้นเพื่อให้มีแรงส่งไปถึงต้นไม้ตรงจุดไกลหน่อย และก็สติแตกเบาๆ อย่างกลัวกระจกแตกตอนที่กระแสน้ำแรงๆ นั่นสาดกราวไปโดนกำแพงใสวิ้งวับนั่น

 

 

 

 

มันจบลงที่แขนเสื้อและขากางเกงที่เปียดชุ่ม…แต่ภาพต้นไม้ที่กลับมาหยัดตรงกับดอกไม้ที่เริ่มผลิบานก็ทำให้ยูริไม่เสียใจกับการกระทำของตัวเองเลยสักนิดเดียว     

         

 

 

 

 

******************************************************

 

 

รู้ตัวอีกที เขาก็รดน้ำต้นไม้ให้บุคคลปริศนาผู้เป็นเจ้าของใหม่ของบ้านหลังข้างๆ มาได้จะสามเดือนแล้ว

 

 

 

 

ยูริเริ่มคิดๆ แล้วว่านี่มันไม่ค่อยจะยุติธรรมกับบิลค่าน้ำของตนเลย แต่ก็ตั้งใจไว้ว่าถ้าอีกฝ่ายยังไม่โผล่หน้ามาภายในเดือนหน้า เขาจะลองเสี่ยงตายไปร่วมวงซุบซิบของเหล่าป้าๆ แม่บ้านแถวนี้แล้วเพื่อหาข้อมูลว่าใครคือเจ้าของใหม่ของบ้านหลังนี้

 

 

 

 

แต่ถึงอย่างนั้นก็เถอะ ยังกับว่าเขาจะตัดใจเลิกรดน้ำได้น่ะ ยูริถอนหายใจกับตัวเอง …แถมนี่มันฤดูใบไม้ผลิด้วย

 

 

 

 

สมชื่อฤดูกาล…เดือนเมษายนมาเยือนพร้อมสีสันอันสดใสของเหล่าพืชพันธุ์ และก็ทำให้ยูริได้รู้ว่าในสวนของบ้านข้างๆ นั้นเต็มไปด้วยไม้ดอกหลังจากที่ตื่นเช้ามาแล้วพบว่าพื้นที่ตรงนั้นถูกห้อมล้อมไปด้วยสีสันอันมากมาย และนั่นเองที่ทำให้เขาคิดว่าตัวเองคงใจร้ายไม่รดน้ำให้พวกมันได้ชูช่อต่อไปได้นานๆ ไม่ได้หรอก

 

 

 

 

ยูริถอนหายใจกับจุดอ่อนของตัวเองอีกครั้ง หากก็กระชับสายยางในมือให้ถนัดกว่าเดิม…เขามักจะรดน้ำต้นไม้ในตอนเย็น แต่วันนี้มีเหตุให้ต้องเข้าเมือง เลยกว่าจะหลุดมาจากวงจรการเดินทางก็เป็นเวลาจะสองทุ่มแล้ว เขาเลยกะว่าคงจะรีบๆ รดไปก่อนแล้วค่อยมารดชดเชยตอนอื่น

 

 

 

 

ตามความเคยชิน ชายหนุ่มเร่งความแรงของน้ำเพื่อรดต้นไม้ของบ้านข้างๆ ก่อน ไม่ตกใจแล้วตอนที่เสียงน้ำสาดดังกราวๆ ใส่กระจก ยูริเริ่มเตรียมจะเปลี่ยนไปรดตรงมุมอื่นแล้วตอนที่สิ่งที่ไม่เคยเกิดขึ้นได้เกิดขึ้น

 

 

 

 

อย่างที่บอกไป…ยูริมั่นใจราวๆ 64% มาตลอดว่าบ้านข้างๆ เขาเป็นบ้านร้าง แต่ภาพที่ได้เห็นนั้นทำให้ชายหนุ่มพลิกมามั่นใจเกินร้อยทันทีว่าบ้านหลังข้างๆ นี้เป็นบ้านผีสิง เพราะเขาคิดหาคำอื่นมาอธิบายเงาร่างขาวซีดไปหมดแม้กระทั่งเส้นผมที่จู่ๆ ก็โผล่มาตรงหลังกระจกนั่นไม่ได้เลย

 

 

 

 

“หวาาาาา!!!!”

 

 

 

 

ชายหนุ่มส่งเสียงลั่น ตกใจจนทำสายยางหลุดมือ ส่งผลให้กระแสน้ำเปลี่ยนมาพุ่งใส่หน้าเขาเต็มๆ แทน…ยูริส่งเสียงอีกรอบ ตะครุบแว่นไว้พร้อมๆ กับพยายามหันไปปิดน้ำและเมื่อหมุนก็อกได้สำเร็จ เขาก็วิ่งอ้าวอย่างไม่เหลียวหลังเข้าบ้านไปทันที

 

 

 

 

คืนนั้นยูริเข้านอนโดยเปิดไฟดวงเล็กๆ ทิ้งไว้ และเก็บปลายเท้าเข้าใต้ผ้าห่มอย่างมิดชิดแม้ว่าจะรู้สึกอบอ้าวแค่ไหนก็ตาม

 

 

 

 

         

******************************************************

 

 

ชายหนุ่มตื่นแต่เช้าในวันต่อมาแล้วค่อยๆ แอบจรดปลายเท้าออกมาตรงสวน รอยน้ำจากเมื่อวานแห้งเหือดไปหมดแล้ว แต่สายยางยังคงกองอยู่ตรงที่เดิมที่เขาทิ้งไว้

 

 

 

 

ดวงตาสีน้ำตาลมองข้ามรั้วไป…ผนังกระจกใสนั่นยังคงถูกปิดไว้ด้วยม่านสีเทาอ่อนดังเดิม เหมือนกับไม่ได้มีใครมาเปิดมันเลยเมื่อคืน

 

 

 

 

ยูริมัวแต่ง่วนกับการคิดถามตัวเองว่าหรือตนจะแค่มองอะไรเบลอๆ ไปเอง…จึงไม่ได้สังเกตเลยว่าผ้าม่านนั้นขยับไหวเล็กน้อย แต่ชายหนุ่มเห็นและเตรียมตัวจะวิ่งแล้วเมื่อเห็นว่าประตูบ้านถูกเปิดออก เพียงแค่ได้ถ้อยคำภาษาอังกฤษจากคนตรงอีกด้านรั้วเท่านั้นที่รั้งฝีเท้าเขาไว้

 

 

 

 

“เฮ้! เดี๋ยวสิ!” ร่างสูงโปร่งนั่นรีบรุดเข้ามา “รอก่อนสิ…!”

 

 

 

 

ยูริผงะถอยห่างเล็กน้อยทั้งๆ ที่มีรั้วกั้นกลางระหว่างพวกเขาอยู่ แต่ก็เริ่มปะติดปะต่อเรื่องราวได้…คนตรงหน้าสวมเสื้อยืดสีดำกับกางเกงวอล์มอยู่ แต่ผิวขาวสะอาดแบบคนต่างชาติกับเรือนผมสีสว่างก็เป็นคำอธิบายให้ยูริทีละนิดแล้ว     

 

 

 

 

“หวัดดี” คนตัวสูงไม่มีกระแสเสียงเร่งรีบแล้วเมื่อเห็นว่ายูริไม่ได้วิ่งหนี “เอ่อ…นาย…”

 

 

 

 

พอมองใกล้ๆ แบบนี้แล้ว…สีผมเขาเหมือนแสงจันทร์เลย

 

 

 

 

คนแปลกหน้าข้างบ้านนิ่งไปนิดหน่อยราวกับจะคิดหาคำพูด ดวงตาสีฟ้าเหมือนอัญมณีมองยูริเงียบๆ ก่อนจะเอ่ยออกมาในที่สุด

 

 

 

 

 

“โทษทีนะ เมื่อคืนฉันทำนายตกใจใช่มั้ย” เสียงทุ้มนุ่มกล่าวถาม แต่ก็ให้ความรู้สึกของประโยคสรุปมากกว่าจะเป็นการถามจริงๆ “แล้วก็…นายคือคนที่คอยรดน้ำต้นไม้ให้ฉันมาตลอดใช่มั้ย?”

 

 

 

 

รอบตัวของพวกเขานั้นรายล้อมด้วยเหล่าดอกไม้ที่กำลังผลิบานรับยามเช้า…แต่แปลกดีเหมือนกันที่ยูริไม่รับรู้ถึงสีสันอื่นใดนอกเหนือไปจากรอยยิ้มของคนตรงหน้าตนเลย

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

tbc.

 

 

Advertisements

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s