[Yuri!!! On Ice Fic][LeoGuanghong] but my heart is as warm as honey in the sun for you (1)

 
 
 
but my heart is as warm as honey in the sun for you
ユーリ!!! on ICE fanfiction by Tippuri~ii* 
 

 

    
 

 
 
Pairing: Leo x Guang-Hong
 

Fandom: ユーリ!!! on ICE

 

 

 

 * แฟนฟิคชั่นเเรื่องนี้เป็นเพียงจินตนาการของไรเตอร์และแต่งขึ้นเพื่อความบันเทิง ไม่มีความเกี่ยวข้องกับบุคคล สถานที่ หรือเหตุการณ์จริงใดๆ ทั้งสิ้น และแฟนฟิคชั่นเรื่องนี้เป็นแฟนฟิคชั่น BL…ถ้าใครไม่ชอบแนะนำให้ปิดค่ะ *

 

 

 
****************************
 
note: เป็นหนึ่งในฟิคของจักรวาล yuri on ice coffeeshop AU ของเราค่ะ พิชิตบาริสต้านั่นแหละ
 
****************************

 

 

 

Chapter 1

 

 

 

 

 

 

 

 

กวงหงไม่เคยเป็นคนคุยเก่ง เขาจำได้ดีว่าตัวเองเป็นคนขี้อายแค่ไหนตอนเด็ก แล้วพอโตขึ้นมา นิสัยชอบทำอะไรคนเดียวเพราะมันง่ายและไวก็เข้ามาแทนที่…ทำให้แม้ว่าจะเข้าระดับชั้นจูเนียร์ไฮแล้ว กวงหงก็ยังคงเป็นคนเพื่อนน้อยเหมือนเดิมอยู่ดี และการที่ครอบครัวย้ายบ้านจากเมืองเดิมมายังดีทรอยต์แบบปุบปับจนทำให้กวงหงต้องเปลี่ยนโรงเรียนกลางชั้นปีสุดท้ายของไฮสคูลก็ไม่ช่วยให้อะไรดีขึ้นเลย เขาค่อยๆ ขาดการติดต่อกับเพื่อนเก่าไปพร้อมๆ กับที่ไม่ค่อยจะเหลือเวลาในการทำความรู้จักกับเพื่อนใหม่ ส่งผลให้เมื่อรู้ตัวอีกที กวงหงก็พบว่าตัวเองไม่มีใครที่ตัวเองต้องการจะติดต่อไปบอกเลยเพื่อบอกถึงเรื่องมหาวิทยาลัยที่ตนกำลังจะเข้าศึกษาต่อ

 

 

 

 

หลายๆ คนที่อยู่ในสถานการณ์นี้คงหวังว่าตัวเองจะได้มีเพื่อนใหม่ตอนที่เริ่มเรียนในมหาวิทยาลัยแล้ว หากกวงหงก็เดาถูกว่าชีวิตของตนคงไม่มีอะไรเปลี่ยนแปลงไปนัก…ซึ่งถ้าให้บอกตามตรง หนุ่มน้อยก็ไม่ได้รู้สึกแย่อะไร มันติดเป็นนิสัยของเขาไปแล้วที่ไม่มีปัญหาอะไรในการอยู่หรือทำอะไรคนเดียว

 

 

 

 

และในคลื่นของการปรับตัวใหม่ไปจนถึงบทเรียนที่มากขึ้นกว่าตอนไฮสคูล…กวงหงก็พบว่าชั้นปีหนึ่งผ่านไปแล้วโดยที่ตนยังไม่ได้มีเพื่อนสนิทเหมือนเดิม

 

 

 

 

แต่ทุกอย่างก็ไม่ได้เหมือนเดิมสักทีเดียวหรอกนะ…

 

 

 

 

อย่างแรกที่ไม่เหมือนเดิมก็คือกวงหงตัดสินใจออกไปทำงานพิเศษ…ที่บ้านของเขาไม่ได้มีแรงกดดันอะไรในเรื่องนี้ แต่เป็นตัวเด็กหนุ่มเองที่รู้สึกอยากลองทำอะไรใหม่ๆ ที่มีประโยชน์ และก็อยากจะหาเงินมาซื้อจักรยานคันใหม่เองด้วย นั่นจึงทำให้เขาตัดสินใจสมัครเข้าไปที่สตาร์บัคส์แถวๆ มหาวิทยาลัยหลังถามเรื่องเวลาเข้างานของทางร้านแล้ว

 

 

 

 

สิ่งที่เปลี่ยนไปอย่างที่สองก็คือ…กวงหงได้รู้จักกับเลโอ

 

 

 

 

หรือถ้าพูดให้ถูกคือ…กวงหงรู้จักเลโอ เดอ ลา อิกลาเซีย เพราะอีกฝ่ายนั้นเรียนแค่วิชากฎหมายระหว่างประเทศกับเขา และเห็นได้ชัดว่าไม่เคยรับรู้ถึงการมีอยู่ของกวงหงในห้องเรียนเลยสักนิด…เพราะถึงจะไม่ได้พูดเก่งแพรวพราวระดับเจเจ แต่เลโอก็เป็นคนที่คุยสนุกและมีอารมณ์ขันอันเป็นมิตร แถมยังเล่นดนตรีเป็นด้วย นั่นจึงทำให้เจ้าตัวเป็นที่รู้จักระดับที่ไปทางไหนก็ต้องถูกทักอย่างน้อยๆ สักที จึงไม่น่าแปลกใจว่าด้วยสถานะทางสังคมที่แตกต่างกับกวงหงโดยสิ้นเชิงแบบนี้ เขาเลยเป็นฝ่ายเดียวที่รู้จักเลโอ

 

 

 

 

ซึ่งมันก็คงไม่เป็นปัญหาอะไรหรอก ถ้าทุกอย่างมันหยุดอยู่แค่ตรงนั้นน่ะนะ

 

 

 

 

ถ้าให้ใครต่อใครโหวตกัน ทุกคนคงลงความเห็นว่าหนุ่มหล่อหมายเลขหนึ่งนั้นควรจะเป็นเจเจ(ไม่นับโปรเฟสเซอร์นิกิโฟรอฟ เพราะถ้านับ ก็ไม่มีทางจะมีใครอื่นชนะได้) แต่กวงหงกลับรู้สึกว่าเขาชอบรอยยิ้มของเลโอมากกว่า เขาชอบความอ่อนโยนที่เลโอเท่านั้นที่มี…ความอ่อนโยนที่แสดงมาในรูปการยอมสอนบทเรียนให้เพื่อนที่ยังงงอยู่อย่างใจเย็น มุกตลกที่ไม่เคยเป็นคำล้อเลียน และความถ่อมตัวที่เจ้าตัวไม่จำเป็นต้องมีก็ได้ แต่ก็ยังคงรักษามันไว้อยู่เสมอ

 

 

 

 

และตอนที่จบปีหนึ่ง กวงหงก็รู้ตัวชัดเจนว่าตนมองตามเลโอในฐานะที่มากกว่าแค่เพื่อนคนนึงจะชื่นชมกัน และรู้ชัดเจนพอๆ กันด้วยว่าปลายทางของความรู้สึกนี้นั้นมีแต่คำว่าไม่มีทางเป็นจริงได้รออยู่

 

 

 

 

นั่นจึงทำให้เขาเลือกทำสิ่งที่มีเหตุผลที่สุด…ซึ่งก็คือการยิ่งหลบหน้าเลโอและหลีกเลี่ยงโอกาสการต้องเสวนากับอีกฝ่ายไม่ว่าจะเล็กน้อยแค่ไหนทุกครั้ง ซึ่งก็ไม่ใช่เรื่องยากอะไร เพราะแต่ไหนแต่ไรมา เลโอก็ไม่เคยต้องมามีวงโคจรร่วมกับกวงหงอยู่แล้วนอกจากคาบเรียนวิชาเดียว

 

 

 

 

ถ้าได้รู้ถึงความรู้สึกของกวงหง เป็นใครก็คงมองว่านี่เป็นเรื่องของคนแอบรักแสนเศร้า แต่กวงหงบอกได้เลยว่าไม่ใช่…เขาชอบเลโอก็จริง แต่ก็ไม่ได้คาดหวังอะไรอยู่แล้วเพราะรู้ว่าเป็นไปได้ยาก แถมนิสัยชอบอยู่คนเดียว เนื้อหาของการเรียน ไปจนถึงตารางเวลาของงานพิเศษก็ช่วยทำให้เขามีอย่างอื่นให้คิดถึงและรู้กับตัวเองเสมอว่ายังมีอะไรอื่นที่สำคัญรออยู่ให้ทำ

 

 

 

 

เพียงแต่ว่าหนุ่มน้อยไม่ได้คิดเลยเท่านั้นเอง…ว่าอะไรๆ ก็เปลี่ยนแปลงได้เสมอ

 

 

 

 

 

 

 

**

 

 

 

ถ้าให้มาย้อนคิดดู กวงหงคงต้องขอลงความเห็นว่าทุกอย่างเริ่มต้นตอนวันที่เขาสลับมาทำงานกะเช้า

 

 

 

 

ปกติแล้ว ตารางงานของเขาที่ร้านสตาบัคส์ค่อนข้างคงที่ กวงหงจะเข้างานตอนบ่ายเสมอ แต่เพราะอีกฝ่ายนั้นสลับกะเป็นว่าเล่น…เขาจึงได้คุ้นเคยกับพิชิตที่จริงๆ แล้วควรจะถูกนับเป็นพนักงานกะเช้า ทำให้เมื่อถูกเจ้าตัวขอร้องมาว่าช่วยสลับมาทำงานตอนเช้าแทนเพื่อนร่วมงานคนหนึ่งได้ไหม กวงหงก็แค่เช็คให้แน่ใจว่าวันนั้นตนว่างแล้วก็ตอบตกลงอย่างง่ายดาย

 

 

 

 

เพียงแต่เขาลืมไปว่าเหตุผลที่เขาเลือกทำงานแต่กะบ่ายนั้นก็คือเพื่อที่จะได้ไม่พบกับเพื่อนร่วมชั้นของตัวเองในตอนเช้านี่แหละ เพราะถึงจะรู้ดีว่าไม่มีใครมาล้ออะไรตนหรอก แต่กวงหงก็รู้สึกไม่ค่อยสะดวกใจนักอยู่ดีในการจะบอกคนที่ตนไม่คุ้นเคยถึงงานพิเศษนี้ เพราะเขามองว่ามันค่อนข้างจะเป็นเรื่องส่วนตัวอย่างอธิบายไม่ได้

 

 

 

 

แถมโชคชะตาก็เล่นตลกในระดับที่ไม่น่ารักที่สุดในโลกด้วย…เพราะทั้งๆ ที่ชั้นเรียนของเขาก็มีคนตั้งเยอะตั้งแยะ แต่มนุษย์ที่เดินเข้าร้านมาในตอนเช้าวันนี้ก็ดันต้องเป็นชายหนุ่มผมน้ำตาลแดงที่ชื่อเลโอ เดอ ลา อิกลาเซียคนนั้นเสียอย่างนั้น

 

 

 

 

กวงหงจึงทำสิ่งที่แนบเนียนที่สุดเท่าที่เวลาจะอำนวย ก็คือมุดออกจากตำแหน่งพนักงานรับออเดอร์แล้วปราดไปหาพิชิตที่กำลังล้างเครื่องปั่นอยู่ทันที

 

 

 

 

“พิชิต!” หนุ่มน้อยชาวจีนคุมเสียงตัวเองให้ไม่ดังเกิน “ไปรับออเดอร์แทนฉันที”

 

 

 

 

“โอ โอเค…” อีกฝ่ายกะพริบตานิดๆ อย่างไม่เข้าใจ “มีอะไรรึเปล่าน่ะ?”

 

 

 

 

ดวงตาโตสีดำคู่นั้นมองไปที่แถวลูกค้าที่ตอนนี้เริ่มมองและส่งเสียงเร่งมาแล้ว ถามเสียงค่อยอย่างระวัดระวัง “ลูกค้ามีปัญหาอะไรหรือเปล่ากวงหง?”

 

 

 

 

“ไม่มีหรอก” กวงหงส่ายหน้า แต่ก็ยังพูดจาไม่ค่อยรู้เรื่องอยู่ดี “ฉันแค่…เอ่อ คนผมน้ำตาลแดงๆ คนนั้นน่ะ”

 

 

 

 

พิชิตเริ่มคลายสีหน้าเครียดขึง โบกๆ มือเรียกให้เพื่อนบาริสต้าเข้าไปทำหน้าที่คนรับออเดอร์แทนก่อนที่ลูกค้าจะเริ่มอารมณ์เสีย แล้วก็คุยกับเขาต่อ “คนผมแดงทำไมเหรอกวงหง?”

 

 

 

 

“เขาคือเลโอไง” กวงหงกระซิบเร็วปรื๋อ ลืมไปสนิทว่าพิชิตที่ชั้นปีสูงกว่าเขาไม่มีทางรู้จักลูกค้าที่ยืนรอกาแฟห่างออกไปคนนั้นได้ “คนที่เรียนคลาสกฎหมายการค้าระหว่างประเทศกับฉันน่ะ”

 

 

 

 

พิชิตมองบาริสต้ารุ่นน้องของตนด้วยสายตาขันๆ “แล้ว?”

 

 

 

 

แล้วไงน่ะเหรอ? กวงหงทวนคำถามนั้นในใจ ก็ไม่แล้วไงหรอก…แค่เขาเป็นคนที่น่ารักที่สุดที่ฉันเคยเห็นมาและฉันก็ไม่มีปัญหาอะไรเลยสักนิดถ้าเราจะลองไปเดทกันแต่เขาไม่แม้แต่จะรู้ถึงการมีอยู่ของตัวฉันไงล่ะ…

 

 

 

 

ซึ่งแน่นอน ตามประสามนุษย์ปกติในยุคนี้ที่ตายดีกว่าจะพูดความจริงของหัวใจ กวงหงก็ตอบพิชิตไปแค่นี้ “ก็ไม่มีอะไร เราไม่ได้รู้จักอะไรกันหรอก แต่ฉันก็ไม่ชอบเจอเพื่อนในคลาสตอนทำงานอยู่ดี”

 

 

 

 

พิชิตพยักหน้าอย่างเข้าใจ ก่อนจะแนะนำ “งั้นนายก็ไม่ต้องออกไปรับออเดอร์แล้วก็แล้วกัน ไปชงกาแฟแทนนะ ชงเสร็จแล้วก็ให้คนอื่นเอาไปให้เขาแทนก็ได้”

 

 

 

 

นั่นเป็นแผนของกวงหงอยู่แล้ว เขาจึงพยักหน้าตอบทันที ก่อนจะเริ่มต้นชงคาปูชิโนร้อนถ้วยกลางตามออเดอร์ มีตัวอักษรย่อของเมนูและชื่อของเลโอเขียนอยู่แล้วบนถ้วยสีขาว แต่ก็เป็นตอนที่กวงหงใส่แจ็คเก็ตกระดาษเพื่อกันความร้อนให้ถ้วยกาแฟนั่นเองที่เขาได้ไอเดียขึ้นมา

 

 

 

 

ไม่ได้หรอก หนุ่มน้อยชาวจีนหน้าแดงกับตัวเองทันที ทำแบบนั้นไม่ได้หรอก

 

 

 

 

ช่วงเวลาของความลังเลนั้นเหมือนมีเสียงเข็มวินาทีนับถอยหลังติ๊กๆ อย่างกดดันในหัว และก็เพิ่มเติมมาด้วยเสียงของบาริสต้าคนอื่นถามหาออเดอร์หมายเลขสิบเจ็ดของคุณเลโอ

 

 

 

 

ไม่มีเวลาแล้วนะ จะทำอะไรก็รีบทำ กวงหงบอกตัวเอง ถ้าไม่ใช่ตอนนี้ก็ไม่มีโอกาสอีกแล้วนี่นา แล้วยังไงอีกฝ่ายก็ไม่มีทางรู้หรอกว่าเป็นใคร

 

 

 

 

ก่อนที่จะยอมให้ตัวเองหนีได้ กวงหงก็รีบดึงปลอกปากกามาร์คเกอร์ออก ตวัดมือเขียนประโยคสั้นๆ ที่อยู่ในหัวเขาทุกครั้งเวลาได้เห็นหน้าเลโอลงบนแจ็คเก็ตกระดาษ หมุนมันให้แน่ใจว่าบาริสต้าคนที่เอาไปเสิร์ฟจะไม่ทันเห็น แล้วก็แอบวางถ้วยทิ้งไว้ตรงเคาเตอร์โซนสำหรับวางกาแฟที่ชงเสร็จแล้ว

 

 

 

 

กวงหงเริ่มต้นชงกาแฟถ้วยใหม่ไปแล้วตอนที่เลโอรับถ้วยไป เขาอ้อยอิ่งกับการตวงส่วนผสมตรงปลายเคาเตอร์เพื่อลอบมองอีกฝ่าย ลมหายใจถูกกลั้นอย่างตื่นเต้นและรอคอย…ใจหนึ่งก็ภาวนาให้เลโอไม่เห็น แต่อีกใจก็หวังอย่างเขินๆ ว่าข้อความของตนจะถูกอ่าน

 

 

 

 

ชายหนุ่มผมน้ำตาลแดงเดินไปทางจุดบริการน้ำตาลเพิ่มเติม ฝาถ้วยกาแฟถูกเปิดเพื่อที่จะโรยผงซินนามอนลงไป หากก็ผงกหัวขวับขึ้นมาทันที ผิวแก้มขึ้นสีและดวงตาเบิกกว้าง มองกลับมาทางเคาเตอร์ชงกาแฟ

 

 

 

 

หัวใจของกวงหงโลดขึ้น นึกขอบคุณที่เครื่องชงกาแฟเครื่องยักษ์บังร่างของตนเอาไว้ได้มิด

 

 

 

 

ส่วนเลโอนั้นก็ก้มลงไปอ่านข้อความบนแจ็คเก็ตกระดาษนั่นใหม่ ก่อนจะรู้สึกได้ถึงความร้อนอีกระลอกที่วาบขึ้นมาบนแก้ม

 

 

 

 

ลายมืออาจจะหวัดๆ…แต่ข้อความสั้นๆ นี้ก็อ่านออกได้ชัดเจน

 

 

 

 

นายน่ารักมากๆ เลย

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

tbc.

 

*******************************

 

หลังจากที่เราลงแบบสั้นๆไปในทวิต…ในที่สุดเลโอกวงหงก็ได้มาอยู่ในบล็อกแบบเต็มๆ บทแล้วค่าาาาา ❤

 

 

เราไม่ได้คิดเลยว่าจบจาก ยรออ แล้ว เราจะได้แพร์นี้ติดกลับมาด้วย มาแบบงงๆ ชิปแบบงงๆ ตั้งแต่แว่บแรกที่สองคนนี้มีบทเลยค่ะ คนนึงหนีออกมากินหนม อีกคนเป็นห่วงเลยออกมาตาม น่าาาาาาาาารักกกกกกกกกกกกกกก

 

 

น่ารักแล้วไงล่ะ…ก็ต่อเรือสิคะ ฮาาาา

 

 

อปป้าพยายามจีบบาริสต้า เรื่องนี้มา บาริสต้าจะจีบลูกค้าบ้างแล้วค่ะ อิอิอิอิ มาลุ้นกันต่อไปว่าน้องจะจีบสำเร็จมั้ย

 

 

แล้วเจอกันบทหน้าค่ะ

 

 

 

ทิพย์เอง

 

ปอลอ ตอนนี้เปิดรอบไปรฯ ขยายเดดไลน์ถึงวันที่ 5/03 แล้วนะคะ รายละเอียดตามนี้เลยค่ะ >> รายละเอียดฟิครอบไปรษณีย์ 15/02 – 05/03

Advertisements

4 responses to “[Yuri!!! On Ice Fic][LeoGuanghong] but my heart is as warm as honey in the sun for you (1)

  1. แง้ ทิพย์คะ
    น่ารักกกกกกกกกกกกก ♡
    กวงกวงลูก สู้เขาลูก//ลูบหัว
    เวลาแอบชอบใครเรามักจะรู้สึกว่าเราเหลือตัวนิดเดียวเนอะคะ กวงกวงเอ๋ย รุกเลยลูก😂

    Like

  2. น้องกวงหงน่ารักจังเลยค่ะ ลูกกก โอ้ยย อย่ามัวเขินอาย เราต้องพุ่งชนเลยนะคะ จีบเข้าๆ คนอ่านคอยเป็นกองเชียร์อยู่นะจ้ะะะ อิอิอิ

    Like

  3. Pingback: [Yuri!!! On Ice Fic][LeoGuanghong] but my heart is as warm as honey in the sun for you (2) | (Note: I was possessed when I wrote this)·

  4. Pingback: [Yuri!!! On Ice Fic][LeoGuanghong] but my heart is as warm as honey in the sun for you (2) | (Note: I was possessed when I wrote this)·

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s