[Yuri!!! On Ice Fic][OtabekYurio] Russian Roulette is not the same without a gun (And baby when it’s love if it’s not rough it isn’t fun)

 

ユーリ!!! on ICE fanfiction by Tippuri~ii* 

 

Pairing: Otabek Altin x Yuri Plisetsky 

 * แฟนฟิคชั่นเเรื่องนี้เป็นเพียงจินตนาการของไรเตอร์และแต่งขึ้นเพื่อความบันเทิง ไม่มีความเกี่ยวข้องกับบุคคล สถานที่ หรือเหตุการณ์จริงใดๆ ทั้งสิ้น และแฟนฟิคชั่นเรื่องนี้เป็นแฟนฟิคชั่น BL…ถ้าใครไม่ชอบแนะนำให้ปิดค่ะ *

 
**********************************
note:
It has to be done, take it or leave it.
(No, I have no excuse. And no, I am not sorry)
 
 
 
**********************************




ประตูห้องพักโรงแรมถูกผลักเปิดจนสุดด้วยน้ำหนักของร่างที่โถมใส่…แว่วเสียงสร้อยโลหะกระทบบานประตูเมื่อร่างผอมบางโดนดันไปจนแผ่นหลังชิดแนบกับประตู เสียงอุทานขาดหายเพราะริมฝีปากที่ถูกบดเบียดเข้าหา ลมหายใจอุ่นจนร้อนในระยะห่างอันน้อยนิดระหว่างกัน มือของแต่ละคนต่างก็รั้งเสื้อแจ็คเก็ตของอีกฝ่าย…โอตาเบคปล่อยให้เสื้อนอกสีม่วงของยูริหล่นผ่านมือตัวเองลงไปกองบนพื้น แต่แจ็คเก็ตหนังของเขานั้นถูกเด็กหนุ่มผมทองกึ่งดึงกึ่งกระชากแล้วโยนไปทางอีกมุมของห้องอย่างไม่ไยดี

 

 

 

 

โรงแรมนี้ถูกตกแต่งในสไตล์โมเดิร์น นั่นจึงทำให้เตียงในห้องเป็นเฟอร์นิเจอร์แบบมินิมัลลิสต์ที่เหมือนแผ่นเบาะเรียบๆ ไร้แผงหัวเตียงใด ความนุ่มนวลที่ยวบยาบเล็กน้อยเมื่อน้ำหนักของร่างของพวกเขาทาบทับลงไป แผ่นหลังของโอตาเบคแนบไปกับผนังส่วนหัวเตียง คนตัวเล็กกว่าขยับตามมาในเสี้ยววินาที…ร่างบางที่ก่ายเกยลงมาบนตัก สองมือที่โอบคล้องรอบคอราวกับจูบจากเขาเป็นสิ่งเดียวที่เจ้าตัวโหยหา

 

 

 

 

ที่น่าหัวเราะก็คือ…นั่นเองก็เป็นสิ่งที่โอตาเบคกำลังรู้สึกอยู่เช่นกัน

 

 

 

 

เขาโอบแขนรอบเอวของยูริ ดึงให้เจ้าตัวเข้ามาใกล้อีกนิด…เรียวปากเลื่อนมายังผิวอ่อนบางตรงช่วงลำคอ หัวใจเต้นแรงเมื่อได้ยินเสียงลมหายใจอันติดขัดของอีกฝ่ายตอนที่เขาเม้มริมฝีปากลงบนผิวขาวสะอาดนั้น

 

 

 

 

“โอ…โอตาเบค…”

 

 

 

 

ยูริเผลอยกหลังมือขึ้นปิดปากตัวเองเล็กน้อยตามนิสัยไม่ชอบแสดงด้านอ่อนแอของตัวเองให้ใครเห็น ไม่มีสีของเครื่องสำอางใดๆ จากการแสดงที่เพิ่งจบไปติดมาเพราะลิเลียจัดการเช็ดมันจนสะอาดแล้วพร้อมกับบ่นเขาไปยกใหญ่ คำบ่นที่ยูริไม่ได้ฟังเลยเพราะในหัวของเขามีเพียงคำคำเดียว…ชื่อของบุคคลที่ช่วยเลือกเพลงตามคำขอและให้ความร่วมมือเป็นอย่างดีในการแสดง

 

 

 

 

ความทรงจำถึงสัมผัสและสายตาของอีกฝ่ายที่มองมาจากเงามืดอันสะท้อนประกายกากเพชรจากถุงมือของเขานั้นทำให้ยูริรู้สึกร้อนไปทั้งตัว

 

 

 

 

เด็กหนุ่มยอมผละออกจากความใกล้ชิดนี้เพื่อดึงจนเสื้อตัวสุดท้ายที่โอตาเบคสวมอยู่หลุดออกไป แล้วค่อยเอี้ยวตัวไปค้นลิ้นชักข้างหัวเตียง เสียงข้าวของจิปาถะที่เขายัดไว้ในนั้นกระทบกันดังเกรียวกราวตามฝ่ามือที่ป่ายปะอย่างเร่งเร้า ก่อนที่ซองทรงจัตุรัสขนาดเล็กกับขวดพลาสติกจะถูกค้นจนเจอในที่สุด

 

 

 

 

ขวดถูกโยนไว้ให้ข้างตัวอีกฝ่าย แต่ความใจร้อนทำให้การขยับอันละเอียดยิบย่อยไม่เป็นไปตามใจสักที คำสบถของยูริดังจากเสียงพึมพำขึ้นเรื่อยๆ ตามความล้มเหลวของการฉีกซองพลาสติกทรงจัตุรัส…และที่น่าหงุดหงิดยิ่งกว่าก็คือชายหนุ่มผมดำที่นอกจากจะไม่ช่วยแล้ว ยังขยับเข้ามาทำลายความพยายามของเขาด้วยสัมผัสร้อนๆ ของเรียวปากเจ้าตัวเป็นระยะๆ เสียด้วย

 

 

 

 

“เวรเอ๊ย!”

 

 

 

 

ยูริสบถเสียงลั่นออกมาในที่สุด ซองพลาสติกนั้นยังคงปิดสนิท ความรู้สึกกรุ่นๆ ในใจยิ่งเพิ่มขึ้นเมื่อเห็นยิ้มขันๆ ตรงมุมปากของอีกฝ่าย…อีกด้านของโอตาเบค อัลตินที่ยูริไม่ต้องการให้ใครได้รู้จักทั้งนั้นนอกจากตัวเขาเอง

 

 

 

 

“รีบจังนะเรา”

 

 

 

 

ยูริยิ่งหน้าร้อนกับเสียงทุ้มต่ำที่เจือกระแสเย้าๆ ไว้บางแสนบาง…นี่ไม่ใช่ครั้งแรกที่พวกเขาทำอะไรแบบนี้กัน แต่นี่เป็นครั้งแรกที่ทุกอย่างรุ่มร้อนและเร่งเร้าแบบนี้

 

 

 

 

หากก็ปฏิเสธไม่ได้เลยว่าเขาชอบมัน

 

 

 

 

เขาลบรอยยิ้มนั้นออกไปด้วยริมฝีปากของตัวเอง รอยจูบที่ลึกล้ำขึ้นด้วยปลายลิ้น…ยูริรอจนรู้สึกได้ว่าท่อนแขนแข็งแรงนั้นเริ่มพยายามรั้งเขาเข้าไปชิดแล้วจึงขืนตัวออก…ขบเม้มริมฝีปากล่างของอีกฝ่ายทิ้งท้าย ก่อนจะยกสองแขนของตัวเองขึ้นนิดๆ…สองมือจับลงที่ชายเสื้อกล้ามตัวหลวมที่สวมอยู่ ลาดไหล่ขยับเหมือนปีกเทวทูต…ดึงรั้งเชื่องช้าเพื่อให้มั่นใจได้ว่าดวงตาของอีกฝ่ายจะจับจ้องทุกวินาทีที่เนื้อผ้าสีดำเลื่อนผ่านผิวของเขา

 

 

 

 

แล้วเสื้อกล้ามที่ลิเลียเรียกมันว่าเศษผ้าก็เลื่อนไหลผ่านปลายนิ้วของยูริไปกองบนเตียง ทิ้งให้เขาได้ลิ้มรสของชัยชนะกับภาพแววตาของโอตาเบค…สีดำที่ตอนนี้วาววาบไปด้วยความต้องการ แล้วก็เอ่ยถามด้วยเสียงที่บังคับให้ฟังดูท้าทายและไม่ยี่หระ

 

 

 

 

“หรือนายอยากจะให้ฉันช้าลงล่ะ?”

 

 

 

 

โอตาเบครั้งเขาเข้าไปจูบอีกครั้ง…และก็ไม่ล้อเล่นแล้วตอนที่ยูริโยนซองพลาสติกนั่นให้เจ้าตัวไปจัดการฉีกมันให้เปิดออกซะที

 

 

 

 

หากความสะใจจากชัยชนะนี้และทุกความคิดก็หายไปตอนที่ยูริรู้สึกได้ถึงเรียวนิ้วที่แทรกเข้ามาในร่างกาย ลมหายใจหอบถี่และหัวใจก็เต้นแรงเสียจนเขาต้องเอนตัวเข้าไป สองแขนโอบกอดและแนบวงหน้าเข้าหาอีกฝ่าย

 

 

 

 

“ยูร่า…” รู้สึกได้ริมฝีปากที่แตะตรงขมับ เสียงกระซิบนั้นหอบพร่าหากก็มีความเรียบนิ่งที่เขาคุ้นเคย “นายโอเคใช่ไหม?”

 

 

 

 

“ฉัน…ฉันโอเค…” ยูริตอบ ตวัดเสียงเล็กน้อยในทีหลัง “อย่าหยุดเชียวนะ…”

 

 

 

 

แว่วเสียงหัวเราะแผ่วเบา คำตอบนั้นมีกระแสร้ายกาจนิสัยไม่ดีปะปน “ฉันก็ไม่ได้คิดจะหยุดหรอก”

 

 

 

 

ยูริอยากจะเอาคืน อยากจะทำอะไรก็ได้ให้ตนไม่ใช่ฝ่ายที่เป็นรองเช่นนี้…แต่สิ่งเดียวที่เขาทำได้ก็มีแค่กอดโอตาเบคแน่นขึ้นตอนที่เรียวนิ้วถูกเพิ่มขึ้น เสียงครางสั่นระริกเหมือนปลายเล็บที่จิกลงบนแผ่นหลังของชายหนุ่มผมดำ…ก่อนจะแปรเปลี่ยนเป็นคำเรียกชื่อและการร้องขอในที่สุดเมื่ออีกฝ่ายค่อยๆ ขยับปลายนิ้วของตัวเอง

 

 

 

 

“ได้โปรด…” คำคำนี้กลายเป็นเสียงอันไร้ความหมายบนปลายลิ้นของเขาไปแล้ว…ในหัวของยูริมีเพียงความต้องการอันร้อนรุ่ม และทุกวินาทีที่เลยผ่านโดยที่ไม่มีอะไรเกิดขึ้นนั้นก็ทำให้ชวนงุ่นง่านจนน้ำตาเอ่อ “โอตาเบค…ได้โปรด

 

 

 

 

ทั้งสองรู้ดีพอๆ กันว่ายังเร็วเกินไป แต่ยูริก็ใจร้อนเกินกว่าจะฟัง…เขารั้งคนตรงหน้าเข้ามาหา ประทับริมฝีปากลงบนริมฝีปากของอีกฝ่ายก่อนจะไล้เรื่อยลงมา…แทรกเสียงคำขอของตัวเองไว้ในรอยจูบสีแดงบนผิวตรงต้นคอ ก่อนจะผละถอยไปจนสบตากันได้ กระซิบเสียงพร่า

 

 

 

 

“…โอตาเบค”

 

 

 

 

ชายหนุ่มผมดำสบถในใจ…แต่ก็ทำอะไรอื่นไม่ได้นอกจากเคลื่อนมือของตัวเองออก เจลเนื้อเหลวสีใสถูกเทเพิ่มจากขวดพลาสติกใบเล็ก…และทุกวินาทีที่ล่วงเลย เขาก็ได้ยินเพียงเสียงลมหายใจอันหอบพร่าของยูริ

 

 

 

 

หากตอนที่ร่างบางขยับลงมา…ก็เป็นโอตาเบคเสียเองที่ลมหายใจติดขัด

 

 

 

 

“ยูร่า…” เขากระซิบผ่านฟันที่ขบหากันแน่น เอื้อมมือออกไปโอบประคองตัวของอีกฝ่ายเอาไว้ ถามประโยคเดิมอีกครั้ง “นายโอเคใช่ไหม?”

 

 

 

 

“ยังเจ็บนิดหน่อยเท่านั้นเองน่า เลิกถามได้แล้ว” เสียงนั้นตวัดห้วน แต่โอตาเบครู้ดีแล้วว่ามันไม่ได้มีความงุ่นง่านใจใดๆ ผสมอยู่…ยูริ พลีเซตสกี้แค่ไม่ชอบเลยเวลามีใครมาเป็นห่วงตน เจ้าตัวดูจะมองว่าความห่วงใยเหล่านั้นแปลความได้ว่าตนดูอ่อนแอในสายตาผู้ที่มอบให้ และโอตาเบคก็คิดว่าตนจะรอสักวันในการอธิบายให้ยูริเข้าใจว่าความห่วงใยของเขานั้นไม่ได้มีที่มาจากอะไรเช่นนั้นเลย

 

 

 

 

เสียงหอบหายใจของพวกเขาเติมเต็มความเงียบของห้องเมื่อยูริเริ่มขยับตัว…มือเรียวขาวนั้นเลื่อนลงมาตรงหน้าท้องของเจ้าตัว แต่โอตาเบคกันมันออกไปด้วยมือของตัวเอง…ปลายนิ้วโอบรอบแล้วขยับ

 

 

 

 

ยูริเอนตัวมาเล็กน้อยเพื่อแนบวงหน้าลงบนบ่าของเขา…ฟันขาวสะอาดกัดลงบนผิวเนื้อตอนที่โอตาเบคขยับอุ้งมือเร็วขึ้น ลมหายใจร้อนซ่านและถี่รัว

 

 

 

 

โอตาเบคใช้มือข้างที่ว่างอยู่ของตัวเองในการโอบรั้งรอบเอวผอมบางนั่น การขยับที่ทำให้แผ่นหลังของยูริแอ่นโค้งขึ้นนิดๆ…มากพอที่เขาจะสามารถแนบริมฝีปากของตัวเองลงบนผิวสีน้ำนมของแผ่นอกของอีกฝ่ายได้

 

 

 

 

“ให้ตาย—” คำสบถดังแทรกแผ่วเบา ก่อนจะถูกแทนที่ด้วยเสียงครางอันระริกไม่ปะติดปะต่อ มือเรียวพยายามผลักไสตามสัญชาตญาณ ก่อนจะเหลือเพียงปลายเล็บที่กรีดลากไปบนลาดไหล่ด้านหลังของเขาเมื่อผิวขาวสะอาดนั้นถูกขบเม้ม

 

 

 

 

“โอ-โอตาเบค…” ยูริพยายามจะต่อรอง “ฉัน…”

 

 

 

 

ร่างกายทำงานไวกว่าคำพูดโดยเฉพาะอย่างยิ่งในเวลาที่สมองเป็นสีขาวโพลนเช่นนี้…ทุกสิ่งเหลือเพียงลมหายใจอันหนักหน่วงกับสัมผัสร้อนผ่าวตรงหน้าท้อง ยูริถูกช้อนตัวเอาไว้…ก่อนที่แผ่นหลังแนบชิดกับพื้นเตียง เรือนผมสีทองแผ่รอบวงหน้า…เปียกชื้นไปด้วยหยาดเหงื่อ

 

 

 

 

และด้วยความที่ตอนนี้มือของเขาว่างแล้ว…ยูริจึงเผลอยกมันขึ้นมาปิดปากตัวเองใหม่เมื่อโอตาเบคเริ่มต้นขยับตัวอีกครั้ง เสียงครางกลายเป็นความอู้อี้ใต้สัมผัสนั้น ก่อนที่คำอุทานแย้งจะดังให้ได้ยินชัดเจนเมื่ออีกฝ่ายใช้มือข้างหนึ่งของตัวเองมาดึงข้อมือของเขาแล้วกดมันลงบนฟูก

 

 

 

 

“อย่า…ยูร่า” เสียงทุ้มต่ำนั้นแหบพร่าผิดจากปกติก็จริง แต่ไม่ได้สูญเสียความเยือกเย็นพื้นฐานไปเลยจนน่าเจ็บใจ “ฉันอยากได้ยินเสียงนาย”

 

 

 

 

“ถ้างั้น…” ยูริพยายามจะตวัดเสียง แต่ก็เป็นได้ยากเหลือเกินเมื่อโอตาเบคโน้มตัวลงมาจูบเขาแบบนี้ “นายก็ควร…หยุดทำแบบนี้…ซะทีสิ…”

 

 

 

 

ราวกับจะกวน โอตาเบคจูบเขาอีกครั้งหลังจากนั้น

 

 

 

 

จากนิสัยและอาชีพ…ยูริไม่ได้มีเพื่อนมากเท่าที่ตัวเองอยาก การปรากฏตัวของชายหนุ่มบนรถมอเตอร์ไซค์และคำชวนของเจ้าตัวจึงเป็นสิ่งที่เขาลังเลแต่ก็ตัดสินใจตอบรับเพราะความหวังนี้ในใจ…หากโอตาเบค อัลตินก็ได้พิสูจน์ให้ได้รู้ในเวลาต่อมาว่าเจ้าตัวเป็นทุกสิ่งทุกอย่างที่ยูริต้องการและมากมายกว่านั้นเสียอีก หลายคนท้วงติงว่ามันไวเกินไป…แต่ยูริไม่สนใจ ทุกการตัดสินใจในชีวิตของเขาตั้งแต่วันที่ย้ายจากบ้านในมอสโควคือการเดิมพันทั้งสิ้น และถึงจะผิดพลาดหรือเจ็บปวดจากพวกมัน…แต่ยูริก็คิดว่าเขาต้องการจะได้บทเรียนจากความผิดพลาดมากกว่าไม่ลงมือทำอะไร

 

 

 

 

และนี่คือสิ่งที่เขาต้องการ เด็กหนุ่มคิด เสี้ยววินาทีหนึ่งระหว่างความร้อนรุ่ม น้ำเสียง…อุ้งมือ…ริมฝีปาก…รอยจูบ…เขาต้องการทุกสิ่งทุกอย่างของโอตาเบค อัลติน

 

 

 

 

ความร้อนซ่านสีขาวสะอาดถ่าโถมใส่อีกครั้ง ยูริหลับตาลง…เอียงวงหน้าเล็กน้อยจนผิวแก้มแนบไปกับปลายผมชื้นเหงื่อของตัวเอง รับรู้ถึงสัมผัสที่แปลกไปเมื่อโอตาเบคผละออก…เสียงของพลาสติกดังแผ่วมาให้ได้ยินเล็กน้อย ก่อนที่ร่างสูงจะกลับมานอนข้างๆ เขา

 

 

 

 

ยูริสบตากับอีกฝ่าย อิ่มเอมในความเงียบชั่วครู่ ก่อนจะพึมพำออกมาในที่สุด

 

 

 

 

“ฉันว่า…นานๆ ที ทำแบบนี้อีกก็ไม่เลวนะ”

 

 

 

 

โอตาเบคยิ้มขำแบบไม่ปิดบัง เสียงยังนิ่ง…แต่ถ้อยคำนั้นล้อๆ ชัดเจน “นายว่างั้นเหรอ?”

 

 

 

 

โทษทีนะอัลติน” ยูริเน้นเสียงอย่างเสียดสี “แต่ถ้านายไม่รู้…ฉันชนะเหรียญทองกรังปรีซ์ แล้วโชว์ของฉันก็เจ๋งกว่าเจ้าหมูกับตาแก่นั่น เพราะงั้นตอนนี้ ฉันจะทำอะไรก็ได้ที่ฉันอยากทำ โอเคไหม?”

 

 

 

 

“โอเค…โอเค” โอตาเบคพูดเสียงอ่อนเหมือนทุกครั้ง ก่อนจะเสริมนิ่งๆ “ฉันก็ชอบนะ…แบบนี้น่ะ”

 

 

 

 

“นายก็ต้องชอบอยู่แล้วสิ!—” ยูริโต้อย่างลืมตัวเมื่อนึกถึงสิ่งที่เพิ่งเกิดขึ้นไป ก่อนจะหน้าร้อนขึ้นมาซะเองเพราะภาพที่นึกในหัวนั่นแหละ

 

 

 

 

โอตาเบคแค่มองมานิ่งๆ และไม่พูดอะไร แต่ทำไมก็ไม่รู้…เขารู้สึกเหมือนเห็นรอยยิ้มมุมปากอันร้ายกาจของเจ้าตัวอยู่จางๆ

 

 

 

 

“ให้ตายเถอะ” ยูริสบถอย่างหงุดหงิด หยัดตัวขึ้นนิดหน่อย รั้งวงหน้าของอีกฝ่ายเข้ามาเพื่อประทับจูบแบบไม่นุ่มนวลเลย…หากจูบที่ตั้งใจจะให้นานแค่ผิวเผินกลับถูกสานต่อด้วยมือแข็งแรงที่ยึดตัวยูริเอาไว้ ปลายลิ้นถูกแทรกเข้ามา…ทำได้เพียงหอบหายใจเมื่อเจ้าตัวเม้มริมฝีปากล่างของเขาทิ้งท้ายก่อนจะปล่อยตัว

 

 

 

 

น่าจะพอคิดได้ว่านี่คือการเอาคืนจากตั้งแต่ตอนแรกสุด

 

 

 

 

และนั่นเองที่ทำให้ยูริส่งเสียงเฮอะอย่างทั้งเขินและงุ่นง่านออกมา แต่ก็ไม่ขืนตัวแต่อย่างใดเมื่อโอตาเบคกดร่างของเขาอย่างไม่นุ่มนวลเท่าไหร่เลยเหมือนกันจนแผ่นหลังบดเบียดกับพื้นเตียงอีกครั้ง

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

fin.

 

**********************************

 

-เป็นฟิคเพื่อการแก้บนค่ะ

 

-รู้สึกบาปมาก แต่อยากเขียนค่ะ เลยเขียน (…………..)

 

-WttM คือบั่บ…ไม่ไหวแล้ว ไม่ไหวมากๆ

 

-ไม่ได้เขียนอะไรแบบนี้นานมากมากมากแล้วจริงๆ…ภาษาแปลกหรืออะไรไม่ดีตรงไหน มองข้ามไปนะคะ พลีส

 

-บอกไปรึยังคะว่า WttM นี่ไม่ไหวแล้ว ไม่ไหวมากๆ (…………………….)

 

 

ขอบคุณมากค่ะ ฟฟฟฟฟ

 

 

ทิพย์เอง

Advertisements

5 responses to “[Yuri!!! On Ice Fic][OtabekYurio] Russian Roulette is not the same without a gun (And baby when it’s love if it’s not rough it isn’t fun)

  1. เคยอ่านฟิคของพี่ทิพย์มาหลายแฟนด้อม แต่เราเหมือนเพิ่งเคยเจอพี่แต่งฟิคแนวนี้
    เลยเขินหนักเลยค่ะ ฮือๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆ T/////////T

    ปาดน้ำตาซาบซึ้ง หนูเป็นฝั่งเป็นฝาแล้วนะน้องยูริ /ผิด
    พี่เบ็คดูใส่ใจน้องดีจังเลยทั้งๆที่น้องก็เร่งเร้าขนาดนั้นแท้ๆ น่ารักมาก แงงง

    Like

  2. ทิพย์คะะะะะะะะะะะะะะะะะะะะะะ
    //ขดตัวกรีดร้องอยู่มุมห้อง

    มันอื้อหือมากค่ะ ฮือออออออ
    ฮอทมากมาย ฮอทลืมโลก
    ทั้งคุณหมีเบก้า ทั้งคุณแมวยูราเลย
    ฮือออออ เด็กสมัยนี้!!! //จับตีก้น

    ทั้งๆที่คู่นี้ดูสานสัมพันธ์กันรวดเร็ววูบวาบเหมือนไฟ
    แต่บางจังหวะกลับดูมั่นคงดียังไงก็ไม่รู้ค่ะ
    ชอบจัง

    Like

  3. ฟฟฟฟฟฟฟฟ มาบอกด้วยข่ะว่าไม่ไหวมากๆๆๆๆๆ พี่ทิพย์เขียนทุกอย่างที่เราจินตนาการต่อหลังจากแสดงจบเลยค่ะ มันต้องเป็นแบบนี้ๆ แฮ่กๆๆๆ
    น้องดีมากก เซ็กซี่บาดจัย ช่วงที่ถอดเสื้อก็นึกภาพตาม เป็นหมีก็จะไม่ทนคระๆๆ แอรร 🤤🤤🤤
    ชอบเวลาที่ทั้งสองคนจูบกันบ่อยๆ ;////; รู้สึกความสัมพันธ์แนบแน่นมานานแล้ว ละน้องบอกว่าเลือกแล้วคือโฮรรรร

    ขอบคุณที่แต่งฟิคเรื่องนี้นะคะ แง้

    Like

  4. กรี๊ดแตกให้ความหมาป่าของพี่เบค ฮือออ คนบ้าๆๆ! ใต้ใบหน้านิ่งๆ นั่นทำไมแอบร้ายกาจขนาดนี้!!
    ส่วนยูริยังคงเป็นควีนคนเอาแต่ใจตัวน้อยที่น่าเอ็นดูชะมัดเลยค่ะ แต่พี่เบคก็เอาอยู่นะ อร๊อยย
    ชอบคู่นี้ตรงความสัมพันธ์ที่ถึงจะเพิ่งถักทอกันมาไม่นานแต่ลงล็อกไปซะแทบทุกตรงล่ะค่ะ รู้สึกว่ามันจะต้องยั่งยืนแน่ๆ โอย รักจังเลย ///7///

    Like

  5. ขอพักซับกำเดาก่อนแปปนึงค่ะ….

    กรี๊ดดดดดมาค่ะะะะะ เห็นด้วยว่า wttm มันไม่ไหวแล้วจริงๆ คือออกมาเพื่อทำให้แฟนด้อมคลั่งตายชัดๆ แล้วเราก็ขอบคุณทิพย์มากค่ะที่เขินฟิคฮอตๆแบบนี้ออกมาาาาา ฮือออออออออ่านไปเขินไป (เขินทำไมมมม) แบบบบบ โฮกกกกกก ตาเบคนางร้ายยย แต่หนูยูริก็แสบ นี่อาจจะไปสิงผ้าปูเตียง—

    สำหรับเรื่องภาษาที่ทิพย์กังวลว่าภาษาแปลกๆไหม เราว่าไม่แปลกค่ะ ราบรื่นสวยงามเหมือนเคย อ่านแล้วไม่สะดุดเลยค่ะ

    ขอบคุณอีกครั้งนะคะสำหรับฟิคฮอตๆแบบนี้ >_<

    Like

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s