[Yuri!!! On Ice Fic][VictorYuuri] Looking Across the Universe, Searching for Neptune (4)

 
 
 
Looking Across the Universe, Searching for Neptune
ユーリ!!! on ICE fanfiction by Tippuri~ii* 
 

 

    
 

 
 
Pairing: Victor Nikiforov x Yuuri Katsuki
 

Fandom: ユーリ!!! on ICE

 

 

 

 * แฟนฟิคชั่นเเรื่องนี้เป็นเพียงจินตนาการของไรเตอร์และแต่งขึ้นเพื่อความบันเทิง ไม่มีความเกี่ยวข้องกับบุคคล สถานที่ หรือเหตุการณ์จริงใดๆ ทั้งสิ้น และแฟนฟิคชั่นเรื่องนี้เป็นแฟนฟิคชั่น BL…ถ้าใครไม่ชอบแนะนำให้ปิดค่ะ *

 

 

****************************
 
note: เป็นหนึ่งในฟิคของจักรวาล yuri on ice coffeeshop AU ของเราค่ะ พิชิตบาริสต้านั่นแหละ
 
**************************
 
 
 
 

Chapter 4

 

 

 

 

 

เขาคิดว่าตัวเองยืนอยู่ในผืนทะเลจนกระทั่งเห็นว่าประกายสีเงินที่โอบล้อมตัวอยู่นั้นคือดวงดาว

 

 

 

 

สีน้ำเงินเข้มเบื้องบนนั้นโค้งสูงและทอดยาว…ขอบเขตอันไม่สิ้นสุดของท้องฟ้าและห้วงฝัน เขายืนนิ่งก่อนจะขยับปลายเท้า…การเคลื่อนไหวอันไม่ได้เป็นไปตามการตัดสินใจใต้ความตระหนักรู้…เพราะจู่ๆ นั้น เขาก็เข้าใจขึ้นมาได้ว่าตัวเองกำลังตามหาอะไรสักอย่างอยู่

 

 

 

 

ร่างกายเบาหวิวเหมือนปุยหิมะ เขาเคลื่อนตัวผ่านดวงดาวดวงแล้วดวงเล่า…ถ้าผืนฟ้าสีน้ำเงินเข้มทำให้เข้าใจผิดเป็นท้องทะเล ประกายแสงเหล่านี้ก็ทำให้นึกถึงฝูงปลา จุดวาบสีเงินล่องลอยผ่านไป…มีทั้งที่ทิ้งไว้แค่สัมผัสของอากาศที่เคลื่อนตัว มีทั้งที่ลอยเข้ามาหา ระริกวนเวียนบนอุ้งมือของเขาที่ยืนออกไปโอบประคอง

 

 

 

 

หากก็เหมือนกับที่จู่ๆ ก็รู้ได้เองอย่างไม่อาจหาคำอธิบายว่าตนกำลังตามหาอะไรสักอย่างอยู่…เขาก็รู้ได้เองว่าดวงดาวเหล่านี้ไม่ใช่สิ่งที่ต้องการจะไขว่คว้าไว้

 

 

 

 

ไม่ใช่…มันไม่ใช่สีเงินแบบนี้

 

 

 

 

เขาจึงปล่อยให้ประกายแสงนั้นเคลื่อนคล้อย แล้วก็ก้าวเดินต่อไปในสีน้ำเงินเข้มอันเงียบงัน

 

 

 

 

 

 

**

 

 

 

“นี่นะครับ ผมซักมาให้แล้ว”

 

 

 

 

ยูริพูดขึ้นหลังจากที่ทักทายเขาแล้ว…วิคเตอร์ได้รับข้อความจากอีกฝ่ายตอนราวๆ เที่ยงเป็นคำถามว่าเจอกันตอนเย็นนี้ได้ไหม ซึ่งเขาก็ตอบไปเป็นคำตกลงพร้อมนัดให้ยูริมาเจอตนที่ห้องพักอาจารย์แห่งนี้

 

 

 

 

“โอ ยูริ…” วิคเตอร์แกล้งถอนหายใจอย่างใหญ่โต และพูดเสียงผิดหวังอย่างใหญ่โตพอๆ กัน “ฉันนึกว่านายตั้งใจจะชวนฉันไปดินเนอร์แบบโรแมนติกม๊ากมากแท้ๆ นะเนี่ย แต่ที่แท้…สิ่งที่สำคัญที่สุดของพวกเราในสายตานายก็คือสเวตเตอร์งั้นเหรอ…”

 

 

 

 

“วะ-วิคเตอร์!!!” คำพูดของเขาได้ผลตามที่ตั้งใจ…ชายหนุ่มชายญี่ปุ่นหน้าเป็นสีชมพูไปหมดในวินาทีเดียว “ไม่ใช่นะครั—เอ่อ แต่ดินเนอร์นั่นก็—เอ่อ…”

 

 

 

 

วิคเตอร์อมยิ้ม การแกล้งยูริเป็นนิสัยไม่ดีที่เขาไม่รู้จริงๆ ว่าจะแก้ยังไงเพราะใจน่ะไม่ให้ความร่วมมือเลย ก่อนจะแสดงความขอโทษในรูปรอยยิ้มป๊องๆ พร้อมคำบอกว่าตนล้อเล่น

 

 

 

 

“แต่ไปกินมื้อเย็นกันจริงๆ ก็ดีนะ” ชายหนุ่มพูด เพราะอย่างไรเสียมันก็พอได้เวลาแล้ว “ถ้านายว่างน่ะ”

 

 

 

 

ยูริยิ้มอย่างอายๆ มาให้ แต่ก็ขอโทษอย่างนุ่มนวล ตอบมาว่าวันนี้ตนมีสอนพิเศษให้นักเรียนญี่ปุ่นที่ครอบครัวเป็นคนรู้จักแถวบ้านกัน

 

 

 

 

“แต่ผม…อืม…เดินไปส่งคุณได้นะ” ยูริเสนอ คำเสนอที่ฟังออกได้ชัดเจนว่าเป็นคำถามด้วยในตัวว่าวิคเตอร์จะตอบรับหรือปฏิเสธ

 

 

 

 

วิคเตอร์ยิ้ม พยายามจะซ่อนสีหน้าของความรู้สึกว่าอีกฝ่ายน่ารักชะมัดไว้ให้มิดชิด แต่แน่นอนว่าไม่สำเร็จ

 

 

 

 

หิมะตกอีกครั้งเมื่อช่วงกลางวันที่ผ่านมา หากวิคเตอร์ก็รู้ว่ามันไม่ใช่เพราะหิมะที่ทำให้ตนเดินด้วยฝีเท้าเอื่อยๆ กว่าปกติ…ยูริดูจะไม่ได้รู้ตัว แต่เขาที่เป็นคนมองนั้นบอกได้เลยว่าบรรยากาศระหว่างกันตอนนี้ต่างจากวันแรก อาจจะไม่มากมายจนถึงขั้นสนิทสนม แต่ยูริก็ไม่ได้มีท่าทีเกรงใจหรือลนลานใดๆ แล้ว คำพูดพร่างพรูอย่างเป็นธรรมชาติพอๆ กับเสียงหัวเราะ มุกตลกเล็กๆ น้อยเริ่มแตะแต้มในบทสนทนา และก็กล้าถามถึงสิ่งต่างๆ จากเขาตรงๆ และเล่าถึงเรื่องราวของตัวเองออกมาโดยไม่มีท่าทางลำบากใจแล้ว

 

 

 

 

นั่นเองที่ทำให้ถึงจะแม้เดินเคียงกันโดยที่แม้แต่ปลายนิ้วก็ไม่ได้แตะต้อง…วิคเตอร์กลับรู้สึกว่าวินาทีนี้เป็นวินาทีที่พวกเขาได้อยู่ใกล้กันมากที่สุดแล้ว

 

 

 

 

ร้านผลไม้ที่มีกันสาดสีเหลืองเหมือนเลมอนเป็นจุดที่เขาใช้เป็นเครื่องจำทางตั้งแต่ย้ายมาที่นี่ และการได้เห็นมันในตอนนี้ก็ทำให้ชายหนุ่มผมเงินแอบอยากถอนหายใจ

 

 

 

 

ถ้าพวกเรามีเวลาด้วยกันนานกว่านี้ก็คงดี…

 

 

 

 

ความหวังลมๆ แล้งๆ นี้ทำให้วิคเตอร์ถามออกไปแม้จะแน่ใจว่าอีกฝ่ายน่าจะปฏิเสธว่ายูริจะขึ้นมาดื่มชาหรือกาแฟที่ห้องตนไหม แล้วก็ใจแป้วเองอยู่ดีเมื่อได้เห็นชายหนุ่มชาวญี่ปุ่นส่ายหน้าพร้อมขอบคุณด้วยน้ำเสียงเสียใจ

 

 

 

 

“ผมต้องไปแล้วน่ะครับ ไม่งั้นเดี๋ยวจะเลิกสอนค่ำไป”

 

 

 

 

“ไม่เป็นไรหรอก…” วิคเตอร์โบกๆ มือ “ฉันก็ลืมนึกไปด้วยแหละ ยูริยังต้องเดินกลับไปอีกนี่นะ”

 

 

 

 

ชายหนุ่มผมดำพยักหน้าก่อนจะคลี่ยิ้ม…สีสันของความสดใสและเขินอายที่อีกฝ่ายเองคงไม่รู้ตัว “ไว้วันหลังนะครับ”

 

 

 

 

วิคเตอร์รู้สึกหน้าร้อนวาบขึ้นมาทันควันเสียเองจนต้องยกหลังมือขึ้นมาเสปิดๆ ปากเพื่อบดบังวงหน้า พูดตอบสั้นๆ “อะ-อื้อ ได้สิ”

 

 

 

 

ยูริดูจะไม่ได้สังเกตและยังไม่รู้ตัว…หันไปสนใจสิ่งของในถุงกระดาษใบใหญ่ที่เจ้าตัวประคับประคองมาอย่างดีตลอดทางแทน และหลังจากความพยายามอันระมัดระวังเกือบนาที ชายหนุ่มชาวญี่ปุ่นก็ทำสิ่งที่ตั้งใจไว้สำเร็จ

 

 

 

 

“นี่นะครับ”

 

 

 

 

เห็นได้ชัดว่าเจ้าตัวคงพยายามแล้วในการจะพูดกับเขาโดยสบตากัน…เพราะดวงตาโตสีช็อกโกแล็ตคู่นั้นมองตรงมา แน่วแน่เหมือนน้ำเสียง

 

 

 

 

วิคเตอร์รู้สึกได้ว่าหัวใจของตนเต้นแรงขึ้นเล็กน้อย ระริกแผ่วเบาอยู่ในอก

 

 

 

 

แต่สุดท้าย…ยูริก็ก้มหน้างุดลง หากผิวแก้มสีแดงนั้นก็ยังเป็นที่เห็นได้รำไร สองมือยื่นสิ่งที่ถือไว้อยู่ออกมา

 

 

 

 

“ให้วิคเตอร์นะครับ…ขอบคุณนะที่ช่วยผมทุกๆ ครั้งเลย”

 

 

 

 

หัวใจยังคงเต้นแรง แต่ในขณะเดียวกัน วิคเตอร์กลับรู้สึกว่าทุกอย่างในความรู้สึกของตนนั้นสงบนิ่งและนุ่มนวล…เขายื่นมือออกไป รับช่อดอกไม้ในห่อกระดาษสีน้ำตาลนั้นมาอย่างระมัดระวัง ดวงตาสีฟ้าจับจ้องแค่เพียงสีสันของกลีบบอบบางและใบสีเขียวสดใสตัดกับฤดูกาลปัจจุบัน จึงไม่ได้สังเกตเลยว่าสิ่งที่อีกฝ่ายมองอยู่นั้นคือวงหน้าของตน…สังเกตและคาดเดาอย่างกังวลว่าผู้รับกำลังรู้สึกอย่างไร

 

 

 

 

“มัน…มันอาจจะดูธรรมดาไปหน่อยน่ะนะครับ แล้วผมเองก็ตัดสินใจสั่งแบบปุบปับเองด้วยนั่นแหละ” ยูริพูดเสียงเบา ความไม่แน่ใจเคลือบชัดในถ้อยคำ ก่อนจะถาม “เอ่อ…คุณไม่ได้แพ้เกสรดอกไม้ใช่ไหมน่ะ?”

 

 

 

 

โอ… วิคเตอร์คิดอย่างเอ็นดู จากทุกสิ่งทุกอย่างที่จะพูดได้ในนาทีนี้…

 

 

 

 

แต่เขาก็รู้แล้วว่าถ้อยคำแบบนี้ไม่ใช่การแก้ตัวของคัตสึกิ ยูริ แต่เป็นคำพูดที่มีขึ้นจากความไม่มั่นใจอันจะเกิดขึ้นกับคนที่เจ้าตัวใส่ใจ…วิคเตอร์ได้ยินมันเป็นครั้งคราวตอนที่อีกฝ่ายคุยกับครอบครัว ทำให้ในนาทีนี้…ชายหนุ่มผมเงินจึงรู้ว่านี่คือคำถามเพื่อมอบระยะห่างให้ถ้าเขาลำบากใจ ถ้าเขารู้สึกว่านี่คือการขยับเข้ามาที่ใกล้เกินไปของความสัมพันธ์

 

 

 

 

วิคเตอร์จึงแค่ยิ้มออกไป ตอบคำถามที่แท้จริงของยูริที่ไม่ได้ถูกเอ่ยออกมาแทน

 

 

 

 

“มันสวยมากๆ เลยล่ะ…ฉันชอบมากเลย ขอบคุณนะยูริ”

 

 

 

 

วิคเตอร์ไม่ได้โกหก…ทุกสีสันของช่อดอกไม้ช่อนี้สวยงามดังว่า แต่เมื่อยูริขยับยิ้มออกมาหลังได้ยินคำพูดของเขา…ทุกสีสันของกลีบและใบก็ดูจะหมองจางลง ถูกทาทาบด้วยความนุ่มนวลและดีใจบนวงหน้าผู้ให้

 

 

 

 

และนั่นก็ทำให้วิคเตอร์เอื้อมมือข้างที่ว่างออกไป รั้งยูริเข้ามาชิดตน แล้วก็ฝังหน้าลงกับบ่าเจ้าตัว พึมพำถามบ้าง

 

 

 

 

“นายต้องไปสอนพิเศษจริงๆ แบบจริงๆ เหรอ?”

 

 

 

 

ร่างกายของยูริสั่นนิดๆ…สัญญาณของเสียงหัวเราะอันไม่ปิดบัง สิ่งที่ทำให้วิคเตอร์แอบถอนหายใจใส่ตัวเอง

 

 

 

 

ให้ตายสิ จากทุกสิ่งทุกอย่างที่จะพูดได้ในนาทีนี้… ทั้งอ่อนใจและขัดเขินนักตอนที่คิด ไม่มีสิทธิ์ล้ออีกฝ่ายได้แล้ว เพราะเขาเองก็ไม่ได้ทำได้ดีไปกว่ายูริเลย

 

 

 

 

แน่นอนว่ายูริยังคงยืนยันว่าตนต้องไปสอนพิเศษ(“ครับ จริงๆ แบบจริงๆ ครับ”) แต่วิคเตอร์ก็คิดว่าวันนี้เป็นวันที่ดีมากๆ แล้ว…ทั้งการเดินมาส่ง ช่อดอกไม้ช่อนี้ ไปจนถึงข้อเท็จจริงที่ว่ายูริกอดเขาตอบแล้วกล่าวลาพร้อมคำนัดในอนาคต สิ่งที่ทำให้วิคเตอร์เปิดประตูอพาร์ตเมนต์ของตัวเองเข้าไปด้วยรอยยิ้ม

 

 

 

 

เสียงฝีเท้าตุ้บๆ ระรัวเข้ามาหา และรอยยิ้มของเขาก็กว้างขึ้นเมื่อมัคคาชินโผตัวเข้ามาหา

 

 

 

 

“มัคคาชินนนน~” วิคเตอร์ทักทาย ก่อนจะหัวเราะเมื่อสัตว์เลี้ยงของตนพยายามจะโดดใส่ “ยังไม่เล่นนะมัคคาชิน ขอฉันเก็บดอกไม้ก่อนนะ…ยูริอุตส่าห์ให้มา”

 

 

 

 

เจ้าพุดเดิ้ลดูตื่นเต้นกว่าเดิมเสียอีกตอนได้ยินชื่อ และนั่นก็ทำให้วิคเตอร์หัวเราะออกมาดังๆ

 

 

 

 

ชายหนุ่มผมเงินจัดการแกะกระดาษห่อสีน้ำตาลออกไปแล้วเอาช่อดอกไม้แช่ในโหลแก้วทรงสูงแทนเพราะไม่มีแจกัน เขาวางมันไว้ตรงโต๊ะหัวเตียง…และก็มองพินิจอย่างละเอียดอีกครั้งตอนก่อนจะนอน นี่ไม่ใช่ครั้งแรกของการได้ช่อดอกไม้ แต่ก็คงต้องยอมรับว่านี่เป็นครั้งแรกที่ช่อดอกไม้ที่ได้ไม่ใช่อะไรหรูหรา…ไม่มีกุหลาบหรือลิลี่ราคาแพงในช่อดอกไม้ของยูริ ในทางกลับกัน มันประกอบรวมกันด้วยดอกไม้ป่าดอกเล็กดอกน้อยอย่างคอสมอสสีม่วงอมชมพูกับคอร์นฟลาวเวอร์สีน้ำเงินเสียมากกว่า แซมๆ มาด้วยเหล่าใบหญ้าที่มีทั้งธัญพืชและสมุนไพร…ทำให้วิคเตอร์คิดถึงช่วงตอนที่ตนไปเที่ยวแบบโฮมสเตย์ที่ชนบทของประเทศอังกฤษอย่างประหลาด

 

 

 

 

ตอนนั้น เขายังผมยาวอยู่เลย

 

 

 

 

วิคเตอร์คิดอย่างขันๆ…คิดต่อจนนึกขึ้นได้ว่าดอกไม้สีขาวแต้มแดงในช่อมีชื่อว่าสวีทวิลเลียม ก่อนจะปิดไฟเมื่อยอมแพ้ในการจะเดาชื่อใบไม้อื่นๆ ในช่อนอกเหนือไปจากใบมิ้นต์

 

 

 

 

 

 

**

 

 

 

เขาพบว่าตัวเองกำลังรออยู่

 

 

 

 

ไม่แน่ใจว่าเป็นสิ่งของหรือใครสักคน…และสีน้ำเงินเข้มสุกใสที่ทอดยาวไปทุกทิศทางก็ไม่ได้ช่วยให้ความกระจ่างเลย มิหนำซ้ำยังจุดแต่ประกายความเคลือบแคลงเสียอีก

 

 

 

 

ในที่ที่ไม่มีอะไรเลยแบบนี้…เขาจะถูกหาเจอได้อย่างไร?

 

 

 

 

ราวกับได้ยินความกังวลของเขา ประกายสีเงินค่อยๆ เริ่มปรากฏให้เห็น…พวกมันพร่างพรูผ่านไป เขาสาบานได้ว่าบางลำแสงนั้นลอยเอื่อยมาแตะลงบนผิวแก้มของตนเล็กน้อยก่อนจะเคลื่อนผ่าน

 

 

 

 

นุ่มนวลดั่งคำปลอบโยน หากก็เนิ่นนานแค่เพียงเสี้ยวนาที

 

 

 

 

เขาไม่รู้ว่าที่ผ่านมาตนนั่งคอยด้วยความรู้สึกแบบไหน อาจจะเป็นการรออย่างไม่คาดหวัง อาจจะเป็นการรอเพราะกลัวว่าถ้าก้าวจากไปแล้วจะไม่ถูกหาเจอ แต่ในตอนนี้ เขากลับพบว่าตนกำลังรู้สึกกังวลจนอยู่ไม่ติดที่…เขายังคงต้องการจะรอ แต่ในทางกลับกัน เขาก็ไม่อยากจะแค่นั่งเฉยๆ อยู่แบบนี้ สองความขัดแย้งที่ดึงรั้งกันจนทำให้ไม่อาจตัดสินใจได้

 

 

 

 

แต่ราวกับในเวลานี้ เขาเติบโตขึ้นจากความลังเลนั้น…แปรเปลี่ยนเป็นการก้าวเดิน หากก็ยังคอยหันกลับไปมองจุดเดิมที่เคยอยู่ ตั้งใจว่าจะออกห่างแค่เพียงสักเล็กน้อยเท่านั้น

 

 

 

 

และนั่นเองที่ทำให้เขาสะดุด

 

 

 

 

แผ่นหลังร่วงลงสู่พื้น—ถ้าสีน้ำเงินเข้มนี้จะถูกนับได้ว่าเป็นพื้น—และเขาก็ทันเห็นในวินาทีแสนสั้น บนพื้นนั้นเกลื่อนกลาดไปด้วยประกายสีเงิน

 

 

 

 

ร่างของเขาล้มลง แรงสั่นสะเทือนอันแปลกปลอมในความสงบนิ่ง

 

 

 

 

วินาทีถัดมาคือความอื้ออึงสีขาว…ราวกับประกายแสงเหล่านี้จะตกใจแล้วโผบิน สีอ่อนจางทั้งหมดเคลื่อนตัวสู่เบื้องบน แล้วเขาก็ไม่แน่ใจอีกแล้วว่านี่คือผืนฟ้ากับดวงดาว…หรือท้องทะเลกับนกนางนวล

 

 

 

 

และนั่นก็ทำให้ยิ่งสงสัยกว่าเดิมว่าตนจะถูกหาเจอได้อย่างไร

 

 

 

 

 

**

 

 

 

วันเกิดของวิคเตอร์ตรงกับวันคริสต์มาส และนั่นก็คือเหตุผลของการจัดงานปาร์ตี้วันเกิดตั้งแต่ต้นๆ เดือนธันวาคม…เพื่อให้งานไม่ไปชนกับตารางเที่ยวช่วงวันหยุดของเพื่อนๆ แต่ละคนของเจ้าตัว

 

 

 

 

ยูริแอบอยากปิดหน้าเล็กน้อยที่สถานที่จัดงานคือผับเดียวกับที่เขาไปกินวอดก้าย้อมใจก่อนจะตกลงส่งเมลไปหาเว็บจนได้วิคเตอร์มาเป็นแฟนตัวปลอมอยู่แบบนี้ แต่ก็รู้ว่าถ้าคิดจะจัดงานในผับ…ผับแห่งนี้ก็คือจุดที่เดินทางสะดวกที่สุดแล้วของคนแถวนี้ เขาจึงไม่คิดอะไรต่อแล้วทุ่มเทเวลาไปกับการหาของขวัญให้อีกฝ่ายแทน

 

 

 

 

ตอนวันงาน วิคเตอร์กับเขาและเพื่อนที่ชื่อมิล่าของเจ้าตัวมาถึงที่ผับก่อนเวลางานหนึ่งชั่วโมง หญิงสาวผมแดงบอกว่าตนได้จัดการโทรมาจองมุมประจำไว้แล้ว และก็ได้ใช้สิทธิ์ของบาร์เทนเดอร์พาร์ทไทม์ในแอบเข้ามาแต่งๆ มุมนั้นไว้ให้สมกับเป็นงานวันเกิดแล้ว

 

 

 

 

“ว้าว! มิล่า~” วิคเตอร์ดึงร่างระหงของเธอเข้ามากอดไวๆ เมื่อเห็นบรรดาสายรุ้งวาววับสีทองกับสีม่วงแดงและป้ายอวยพรวันเกิด “นี่มันสวยมากเลย!”

 

 

 

 

“เสียดายที่ปีนี้คริสมาไม่ได้ ไม่งั้นคงมีธงสีรุ้งด้วยไปแล้ว” มิล่าแกล้งถอนหายใจหนักหน่วงอย่างดราม่า ก่อนจะหัวเราะ “แต่ก็เพราะคริสมาไม่ได้นี่ล่ะ…ปีนี้เลยจะไม่มีใครจ้างสตริปเปอร์มาเป็นเซอร์ไพรส์นะ”

 

 

 

 

“มิล่า! เธอพูดอะไรน่ะ! ฉันมีแฟนแล้วนะ” วิคเตอร์แกล้งตกใจใหญ่โตอย่างดราม่าพอๆ กันด้วยการสะดุ้งเฮือกพร้อมยกมือทาบอก ก่อนจะหลุดหัวเราะ “แล้วคริสก็ไม่เคยจ้างสตริปเปอร์ด้วย…เขาเองนั่นแหละที่ทำตัวเป็นสตริปเปอร์”

 

 

 

 

ยูริสงสัยขึ้นมาแต่ไม่พูดอะไรว่าคนรัสเซียจะชอบทำตัวดราม่าเหมือนจบการละครกันมาทุกคนแบบนี้รึเปล่า

 

 

 

 

มิล่าบอกให้พวกเขาช่วยๆ กันเตรียมของกินไว้ ส่วนเธอนั้นขอตัวไปที่ครัวด้านหลังเพื่อเอาเค้กที่ทำมาไปแช่ตู้เย็น(“ห้ามตามมานะวิคเตอร์ นี่คือเซอร์ไพรส์”) นั่นจึงมอบเวลาให้วิคเตอร์เล่าให้ยูริฟังว่าคริสคือเพื่อนสนิทของตน เพียงแต่ปีนี้ เจ้าตัวบินไปบาหลีกับแฟนแล้วตั้งแต่สิ้นเดือนพฤศจิกายน

 

 

 

 

“คิดดูสิ…บาหลีเชียวนะ บาหลี” วิคเตอร์พูดเหมือนอ่อนใจ แต่ดวงตาฉายชัดว่ายินดีกับเพื่อนยิ่งนัก “มีใครที่ไหนเขาไปฮันนีมูนก่อนจะแต่งงานจริงๆ บ้างเนี่ย…”

 

 

 

 

มิล่ากลับมาพร้อมขนมหวานชิ้นเล็กๆ กับลูกอม…สีสันสดใสเข้ากับคริสต์มาสที่กำลังจะมาถึง แต่เธอก็บ่นๆ อยู่ดีเมื่อยูริถามว่าทำไมแคนดี้เคนถึงกลายเป็นห่วงวงกลมแทนที่จะเป็นแท่งรูปไม้เท้าอย่างที่ควร

 

 

 

 

“ฉันจะลองทำเป็นลอลลี่ป็อปตามคลิปในยูทูปน่ะ แต่มันละลายเละเลยตอนจะทำให้เป็นแผ่นๆ” มิล่าถอนใจ “แต่ตอนดัดให้เป็นวงกลมทีแรกน่ะไม่มีปัญหา เลยเหลือเป็นแบบนี้เต็มเลย…ช่วยๆ กันกินไปเถอะนะ โทษที”

 

 

 

 

“ไม่เป็นไรหรอกครับ ยังไงก็ยังอร่อยเหมือนเดิมแหละ” ยูริยิ้ม เขาไม่ได้มายึดติดกับอะไรพวกนี้อยู่แล้ว

 

 

 

 

มิล่ายิ้มกว้าง กอดยูริแน่นเหมือนแบร์ฮัก “ยูริ! นายนี่น่ารักจัง! วิคเตอร์นี่โชคดี๊ดีที่ได้แฟนน่ารักอย่างนาย!”

 

 

 

 

ยูริหน้าเจื่อนลงเล็กน้อย เพราะเขารู้ดีว่าประโยคนี้จะเป็นจริงถึงแค่วันคริสต์มาสเท่านั้น

 

 

 

 

เพื่อนๆ ของวิคเตอร์เริ่มทยอยกันมาเมื่อถึงเวลาตามการ์ดเชิญ…มีคนที่ยูริเดาว่าเป็นอาจารย์แผนกเดียวกับวิคเตอร์อยู่บ้าง แต่เขาไม่รู้จักคนเหล่านั้นพอๆ กับที่ทุกคนไม่รู้จักเขาตามประสาคนไม่ได้มีการเรียนการสอนด้วยกัน วิคเตอร์ดูจะดีใจที่ได้พบหน้าทุกคน แต่เสียงดังเป็นพิเศษขึ้นมาเมื่อเห็นเด็กหนุ่มผมทองคนหนึ่ง

 

 

 

 

“ยูริ!! นายมาด้วย!!”

 

 

 

 

“เงียบน่า ฉันมากินอาหารฟรีเท่านั้นแหละ อย่ามาทำตัวเยอะแยะนักเลย”

 

 

 

 

“ยูริ~ ทำไมนายต้องโกหกด้วยล่ะ?”

 

 

 

 

“ไม่ได้โกหกโว้ย—เฮ้!!!”

 

 

 

 

คงเป็นการเตรียมตัวไว้แล้ว เพราะทันทีวิคเตอร์รวบร่างผอมบางนั้นขึ้นมาจนตัวลอย มิล่าก็จัดการกดชัตเตอร์กล้องมือถือทันที…เก็บภาพวิคเตอร์ที่หัวเราะร่ากับเด็กหนุ่มที่ชื่อเดียวกันกับเขาในวินาทีหน้าเหวอสุดขีดเอาไว้

 

 

 

 

“ลบเดี๋ยวนี้เลยนะยัยป้า!!”

 

 

 

 

“โอ ยูรัชก้า…” มิล่าแกล้งซับน้ำตา “ฉันจะลบสมบัติของมนุษยชาติทิ้งไปได้ยังไง…”

 

 

 

 

ยังคงมีการฟ่อแฟ่ต่ออีกเล็กน้อย แต่สุดท้าย…พายุเฮอร์ริเคนในรูปร่างของเด็กหนุ่มผมทองชาวรัสเซียก็ถูกพามาแนะนำตัวกับยูริ ตามติดมาด้วยชายหนุ่มผมทรงอันเดอร์คัทที่มาด้วยกัน

 

 

 

 

“ยูริ…นี่ก็ยูรินะ ยูริ พลีเซตสกี้ เป็นคนรู้จักของฉันตั้งแต่สมัยตอนอยู่รัสเซียเลย” วิคเตอร์แนะนำ ก่อนจะหันไปพูดกับอีกฝ่าย “ยูริ…นี่แฟนฉันนะ คัตสึกิ ยูริ”

 

 

 

 

วิคเตอร์ยังคงโดนแฟ่ๆ ใส่ต่อเมื่อเจ้าตัวพยายามเรียกเด็กหนุ่มผมทองว่ายูริโอะ ก่อนที่ยูริ พลีเซตสกี้จะพูดกับยูริ

 

 

 

 

“เออ นายจะทำอะไรก็ทำไปเถอะ ตาแก่นี่บ้าๆ บอๆ นะบอกไว้ก่อน” แล้วก็พยักเพยิดไปทางคนที่ยืนอยู่ข้างๆ ตัวเอง “นี่โอตาเบค อัลตินนะ เป็นวันไน—”

 

 

 

 

“เป็นเพื่อนของยูริน่ะ” เสียงทุ้มต่ำพูดแทรกเอง ก้มศีรษะนิดๆ ให้คนในวง “ยินดีที่ได้รู้จักครับ”

 

 

 

 

วิคเตอร์คุยต่ออีกนิดหน่อย เพราะเจ้าตัวดูจะจำโอตาเบคได้จากชั้นเรียน บทสนทนาที่ถูกขัดด้วยเด็กหนุ่มผมทอง

 

 

 

 

“เอ้านี่” กล่องห่อด้วยกระดาษลายเสือดาวสีม่วงสดถูกกึ่งยื่นกึ่งยัดใส่มือ “ของขวัญนาย เอาไปๆ”

 

 

 

 

วิคเตอร์ดูประหลาดใจจริงจัง “ยูริ…นี่นายให้ฉันจริงๆ เหรอ?”

 

 

 

 

“แก่จนหูตึงแล้วรึไง???” เด็กหนุ่มผมทองย้อน ก่อนจะยิ้มหึๆ มุมปาก “ให้นายนั่นแหละ เอาไปเลย”

 

 

 

 

“ยูริโอะ!!!” วิคเตอร์พยายามกอดอีกฝ่ายหมับ “ฉันไม่อยากเชื่อเลย…ตอนนี้นายโตจนให้ของขวัญคนอื่นแล้วเหรอเนี่ย…”

 

 

 

 

“อย่ามาจับนะเฟ้ย!!!” ยูริฟ่อแฟ่พร้อมพยายามดีดตัวหนี แต่ก็ถอยไม่ได้เพราะแผ่นหลังติดโอตาเบค “อย่ามาเรียกว่ายูริโอะด้วย!!!”

 

 

 

 

ยูริค่อนข้างมั่นใจว่ามีเสียงหัวเราะของเขาติดไปในคลิปวีดีโอที่มิล่ากำลังถ่ายอยู่ทั้งน้ำตาแน่นอน

 

 

 

 

เค้กที่หญิงสาวเตรียมมาคือช็อกโกแล็ตมัดเค้กที่มีช็อกโกแล็ตกานาชทั้งปาดและโปะจนหนาสะใจ เทียนวันเกิดไม่ได้ถูกปักตามจำนวนอายุ…หากแต่ละเล่มจะถูกปักโดยผู้มาร่วมงานพร้อมคำอวยพรอันไร้เสียงแทน

 

 

 

 

“เล่มแรกของปีนี้ก็ต้องเป็นเทียนของยูริเลย!” วิคเตอร์ประกาศเสียงสดชื่น หัวเราะใส่เสียงโห่แซวจากคนรอบวง “แฟนฉันต้องเป็นที่หนึ่งสิ!”

 

 

 

 

ยูริลอบมองสีหน้าของเจ้าของวันเกิดตอนปักเทียน…ความคิดเดียวที่เขานึกออกตอนได้เห็นรอยยิ้มอ่อนโยนของอีกฝ่ายคือคำขออันไร้สาระว่าอยากให้คริสต์มาสของปีนี้มาถึงช้ากว่านี้ แล้วก็ดุตัวเองในใจ…เพราะนี่คือคำขออันเห็นแก่ตัวของเขา ไม่ใช่คำอวยพรให้วิคเตอร์เลยสักนิด

 

 

 

 

นิ่งคิดชั่วครู่ แล้วก็มีเพียงสิ่งเดียวที่นึกออกตอนสบสายตากับดวงตาสีฟ้าสวยคู่นั้น

 

 

 

 

ผมอยากให้คุณยิ้มแบบนี้ต่อไปแม้ว่าคริสต์มาสจะผ่านไปแล้ว

 

 

 

 

เขาพยายามยิ้มตอบ ก่อนจะปักเทียนลงบนหน้าเค้ก

 

 

 

 

“ขอบคุณนะยูริ”

 

 

 

 

ยูริพยักหน้า หัวใจปวดร้าวอย่างอ่อนหวานที่สุดตอนที่วิคเตอร์ดึงเขาเข้าไปกอด

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

tbc.

 

*******************************

 

note:

ดอกไม้ที่ยูริให้วิคเตอร์ หน้าตาแบบนี้ค่ะ

original picture: THE NATURAL WEDDING COMPANY

 

*******************************

 

 

สวัสดีค่ะ พบกันอีกแล้วกับโปรเฟสเซอร์นิกิโฟรอฟกับหมูจ๋าของเขา ///// พล็อตเริ่มเดินหน้าเข้ารูปเข้ารอยแล้วค่ะ ดีใจมากๆเลย

 

และที่ดีใจก็คือ บทนี้มีน้องโอะและเฮียเบคมาแจมด้วย แต่คนที่ตามแค่พาร์ทโอตะยูริไม่ต้องห่วงไปค่ะ ยังแยกกันอ่านได้เหมือนเดิมนะคะ เพราะเราอยากให้แต่ละเรื่องคือฟิคของชิปนั้นๆ ไปค่ะ ไม่มาผสมครอสโอเวอร์อะไรใดๆกัน แยกอ่านได้ไม่งงแน่นอนค่ะ

 

เป็นครั้งแรกที่เขียน POV ของขุ่นวิค แอบเกร็งค่ะ ยูริเองบทนี้ก็คิดมากพอควรเลย เราแอบกังวลว่าหลายๆ อย่างจะมากหรือน้อยไป คงยังต้องฝึกฝนอีกมากค่ะแงๆ ขอบคุณที่เข้ามาอ่านนะคะ

 

 

เจอกันบทหน้าค่ะ ❤

 

 

ทิพย์เอง

Advertisements

6 responses to “[Yuri!!! On Ice Fic][VictorYuuri] Looking Across the Universe, Searching for Neptune (4)

  1. ชอบมากเลยค่ะ น่ารักมากเลย เขินกันไปเขินกันมาจนคนอ่านเขินด้วยแล้ว ฮา

    Like

  2. อ่านมาได้อย่างราบรื่น มาสะดุดตรงยูริโอะพูดว่า”วันไน–”
    น้องยูริโอะคะะะะะะะะะะะะะะะ ใครที่ไหนเขาแนะนำตัวเพื่อนกันแบบนั้นคะลูก พี่เบ็คหัวใจจะวายตายแล้วมั้ยนั่น ถถถถถ

    รู้สึกยูรินี่ยิ่งมองจากมุมมองวิคเตอร์ยิ่งน่ารักขึ้นไปอีกมากเลยค่ะ งื้อออ
    แต่ฟีลตอนท้ายๆแอบเศร้าๆเหงาๆยังไงไม่รู้
    ตรงบรรทัด”ผมอยากให้คุณยิ้มแบบนี้ต่อไปแม้ว่าคริสต์มาสจะผ่านไปแล้ว”นี่อ่านแล้วอะเหื้อมากเลยค่ะ ฮือออออออออออออ T0T

    ตั้งตารออ่านตอนต่อไปอยู่นะคะ เย่ะ!!!

    Like

  3. ความรู้สึกเหมือนจีบกันเองทั้งๆที่เป็นแฟนกันอยู่เลยค่ะ (ถึงจะเป็นแฟนปลอมๆก็เถอะ) พอเป็นคนอ่านแล้วเรากลับอยากใฟ้คริสมาสต์ผ่านไปเร็วๆเผื่อจะได้จีบกันอย่างจริงจังแทน ไม่ก็ขอเป็นแฟนอีกรอบกันไปเลย ฮึ่ยยย

    ปล. ยูริโอะจะแนะนำโอตาเบคโหดไปไหนคะ 😂

    Like

  4. ฮือออออ เขาหวานกันจังค่ะทิพย์ขา //สำลักน้ำตาล
    ชอบความค่อยๆเรียนรู้กันไปของคู่นี้นะคะ
    มันทำให้เรารู้สึกได้ว่าเขาให้ความสำคัญต่ออีกฝ่ายมากๆเลยล่ะค่ะ

    ปวดใจกับคำอวยพรของยูริตอนท้ายเลยล่ะค่ะ
    อย่าเพิ่งคิดจะปล่อยมือสิยูริ ; ______ ;

    หลุดขำกับพ่อเสือน้อยค่ะ ฟ่อแฟ่ว่อแว่สมเป็นน้องมากๆ 55555

    Like

  5. อบอุ่นหัวใจมากๆ เลยค่ะ
    ได้รับรู้ความรู้สึกของทั้งสองคนมากขึ้น อ่านพาร์ทนี้จบละอยากกอดยูริไว้แน่นๆ เลยT_T
    ชอบโมเม้นท์การตบตี(?) ของยูริกะวิกเตอร์จังค่ะ เค้ารักกันจริงๆ นะคะ555555

    Like

  6. ตอนนี้หวานมากเลยค่า อ่านแล้วเขินมากๆๆ ยูริน่ารักมากเลยค่ะ นี่ขนาดเป็นแฟนปลอมๆ ยังน่ารักกันขนาดนี้ เป็นแฟนจริงๆ จะเขินขนาดไหนคะ งืออออ แต่ตอนท้ายแอบเหงาๆ ฮื้ออ สงสารเลย…

    ชอบตอนแนะนำเฮียเบคของยูริโอะมากเลยค่ะ ขำมาก โอ้ยน้อง ใครที่ไหนสอนให้แนะนำเพื่อนแบบเน้คะะะ ฮ่าาา

    แล้วจะรออ่านต่อนะค่าา

    Like

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s